EP.836 นึกว่าง้วนดินเลยกินเข้าไป

ผู้ส่งเคส เป็นพี่น้อง 12 คน เป็นคนที่ 10 จากครอบครัวใหญ่ ในจังหวัดโคราช ชีวิตวัยเด็กค่อนข้างลำบาก ต่อมาได้ย้ายไปอยู่จังหวัดลพบุรี และมีช่วงเวลาที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในแถบรังสิต กรุงเทพฯ ก่อนจะกลับมาอยู่กับสามีที่จังหวัดลพบุรี ในปี พ.ศ. 2548 ผู้ส่งเคส ได้รู้จักกับกัลยามิตรท่านหนึ่งที่แนะนำให้ดูดาวธรรม ทำให้เกิดความศรัทธาใน คุณครูไม่ใหญ่ อย่างมาก และรู้สึกเสียดายที่มารู้จักวัดช้าไป ปัจจุบัน ผู้ส่งเคส อายุ 53 ปี มีความกังวลใจเกี่ยวกับความฝันเรื่องอายุขัย และมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเข้าพระนิพพาน เบื่อหน่ายการเวียนว่ายตายเกิดอย่างสุดซึ้ง

เรื่องราวของ ผู้ส่งเคส เริ่มต้นในวัยเด็กที่ต้องเผชิญความยากลำบาก คุณพ่อ ไม่ได้ทำมาหาเลี้ยงครอบครัวตั้งแต่มีลูกคนแรก มักจะออกจากบ้านไปดื่มเหล้า เล่นการพนัน และกลับบ้านเพียง 2-3 วันต่อครั้ง คุณแม่ เป็นผู้เดียวที่ก้มหน้าก้มตาทำงานหาเลี้ยงทุกคน โดยการทำไร่และหาผักมาขาย เมื่อ ผู้ส่งเคส อายุ 7 ขวบ คุณพ่อ ก็ล้มป่วยด้วยวัณโรคและเสียชีวิตไป

ชีวิตในวัยเด็กของ ผู้ส่งเคส พี่สาว และน้องอีก 2 คนที่ยังเล็ก ต้องอยู่บ้านรอ คุณแม่ กลับมาพร้อมอาหารเย็น ซึ่งมักจะค่ำมืด ความหิวเป็นสิ่งที่ต้องเผชิญอยู่ทุกวัน พวกเขาประทังความหิวด้วยน้ำพริกเปล่าๆ จิ้มกับยอดกล้วยหรือผักริมรั้ว เช่น ผักกฐิน บางครั้งก็เก็บผักบุ้ง ผักตำลึง ผักกระเฉด ชะอม หรือเห็ดมากิน แต่สิ่งที่ คุณครูไม่ใหญ่ พูดถึงและเกี่ยวข้องกับชื่อเคส คือ การเก็บ "ก้อนดิน" ที่อยู่รอบๆ บ้านมากิน พวกเขาทำแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติ

มีอยู่วันหนึ่ง ความหิวมากกว่าปกติ ทำให้ ผู้ส่งเคส และพี่น้องอีก 3 คนรอ คุณแม่ ไม่ไหว พี่สาวชวนไป "รับประทานอาหาร" หรือก็คือไปกินดิน ขณะที่กำลังเก็บดินกินอย่างเพลิดเพลิน ผู้ส่งเคส ไปเจอก้อนหนึ่งเข้า ด้วยความมืดและความหิวทำให้มองไม่ชัดเจน คิดว่าเป็นก้อนดินจึงหยิบขึ้นมา ปรากฏว่าสิ่งที่เก็บมาคือก้อนอุจจาระแห้งของคนในบ้านนั่นเอง แม้จะกัดกินไป 1-2 คำ และรู้สึกถึงรสชาติขมๆ พร้อมกลิ่น แต่ด้วยความไม่รู้และความเป็นเด็ก จึงยังลองกินกันคนละคำสองคำก่อนจะรู้ว่าเป็นอะไร เมื่อรู้ความจริงก็เลิกและหันไปกินดินต่อ

ต่อมา เมื่อลูกๆ เติบโตและแยกย้ายไปมีครอบครัว คุณแม่ ก็อยู่บ้านเพียงลำพัง ท่านไม่ชอบไปอยู่กับลูกคนไหน และลูกๆ ก็ไม่ค่อยมาเอาใจใส่ดูแลเท่าที่ควร มีเพียงพี่สาวคนที่ 6 ที่เลิกกับสามีแล้วกลับมาอยู่บ้านกับ คุณแม่ แต่ก็มักทะเลาะกันเป็นประจำ คุณแม่ เริ่มเป็นลมบ่อยครั้งเมื่ออายุ 85 ปี เป็นอยู่เป็นปี ก่อนจะเสียชีวิตลง โดยที่พี่สาวที่อยู่ด้วยก็ไม่ได้สนใจดูแล

ส่วน ผู้ส่งเคส แม้จะมีโอกาสเรียนหนังสือ แต่ก็ถูกเพื่อนแกล้งจนไม่กล้าไปเรียน ทำให้ไม่รู้หนังสือเลย เมื่ออายุ 15 ปี พี่ชายได้พาเพื่อนจากลพบุรีมาเที่ยวบ้าน เพื่อนคนนั้นชวน ผู้ส่งเคส ไปเที่ยวบ้านที่ลพบุรี โดยบอกว่าจะไปแป๊บเดียว ผู้ส่งเคส เชื่อและอยากเห็นในเมืองบ้าง จึงตัดสินใจตามเขาไปโดยไม่ได้บอกใครในครอบครัว คาดว่าจะกลับมาทันข้าวที่หุงไว้สุก แต่ความเป็นจริงคือต้องใช้เวลาเดินทางครึ่งวันกว่าจะถึงบ้านเขา ทำให้ข้าวที่ตั้งไว้เสีย ผู้ส่งเคส จึงต้องใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายคนนั้นที่ลพบุรีเป็นเวลา 1 ปี

ต่อมา ผู้ส่งเคส ถูกหญิงแปลกหน้าชวนไปซื้อของที่กรุงเทพฯ เพื่อมาขาย โดยบอกว่าจะได้กำไรดี ด้วยความซื่อที่มีเป็นทุนเดิม ผู้ส่งเคส ก็เชื่อและตามหญิงคนนั้นไป โดยไม่ได้บอกใครอีก สุดท้ายก็ถูกหลอกไปขายที่ซ่องแถวรังสิต ถูกขังอยู่ประมาณเดือนกว่าๆ ขาข้างหนึ่งเริ่มชาไม่มีความรู้สึก ยังถูกผู้คุมข่มขืนและถูกบังคับให้ขายบริการ สามีไม่ได้มาช่วยเหลือในตอนแรก เพราะญาติห้ามไว้ แต่ในที่สุดสามีก็วางแผนกับตำรวจบุกเข้าช่วยจนรอดออกมาได้ เมื่อกลับมา สามีก็มารับกลับไปอยู่ด้วยเหมือนเดิมโดยไม่รังเกียจ เขายังบอกว่าความรักที่มีให้ ผู้ส่งเคส ไม่เคยเก่าหรือโรยลา

ผู้ส่งเคส และสามี มีลูกด้วยกัน 5 คน แต่ 2 คนเสียชีวิตไปแล้ว และ 1 คนพิการ ลูกชายคนโต เจ้าชู้ ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ กัญชา ป่วยเป็นโรคเส้นเลือดหัวใจตีบ เสียชีวิตขณะอายุ 29 ปี หลังจากไปโรงพยาบาล หมอฉีดยาให้สองเข็ม อาการดีขึ้นแล้วช็อก ลิ้นจุกปากเสียชีวิตใน 10 นาที ลูกชายคนที่ 4 เกิดมาพิการ ปลายเท้าทั้งสองข้างงองุ้มเข้าหาฝ่าเท้า แพทย์พยายามดัดและเข้าเฝือกตอนอายุ 2-3 เดือน แต่เขาเจ็บปวดมาก ผู้ส่งเคส จึงแกะเฝือกออกและไม่ได้พาไปรักษาอีก ปัจจุบันเขาโตเป็นหนุ่ม เดินโดยใช้หลังเท้า

ก่อนจะมาเจอหมู่คณะ ผู้ส่งเคส นับถือลัทธิหนึ่งอยู่ 10 กว่าปี ลัทธินี้อ้างว่าเป็นศาสนาพุทธนิกายมหายาน ศรัทธาในพระศรีอริยเมตไตรย แต่ไม่มีพระสงฆ์เป็นเนื้อนาบุญ ผู้ส่งเคส สมัครเป็นศิษย์และได้รับเหรียญสีทองให้คล้องคอ เชื่อว่าผู้มีเหรียญนี้เท่านั้นจึงรับพลังแสงทิพย์จากพระศรีอริยเมตไตรยผ่านผู้นำลัทธิได้ วิธีขอพลังคือยกมือขึ้นท่องคำขอพลัง ผู้ส่งเคส รู้สึกถึงพลังวูบวาบจริง ผู้ที่นับถือลัทธินี้จะตระเวนไปรักษาคนป่วยพิการตามที่ต่างๆ โดยถือเป็นการแสวงบุญ ทุกครั้งที่ไปรักษา มักมีผีเข้าสิงญาติคนป่วย ผีจะรายงานตัวและบอกว่าสามารถช่วยวิญญาณตนเองและวิญญาณอื่นๆ ให้พ้นโทษได้ และบอกให้ญาติคนป่วยนับถือลัทธินี้มากๆ เมื่อสืบที่มาของผีก็พบว่าเป็นคนในหมู่บ้านบริเวณนั้นที่ตายไปแล้ว ตรงตามที่วิญญาณบอก

ผู้ส่งเคส มีความฝันที่ทำให้สงสัยสองครั้ง ครั้งแรกฝันว่าขึ้นไปบนสวรรค์ได้ยินท้าวเวสสุวรรณเรียกหาบัญชีชื่อและบอกว่าจะมีอายุขัยแค่ 50 ปี ตอนฝันอายุ 48 ปี ทำให้ขวนขวายทำบุญ ปัจจุบันอายุ 53 ปีแล้วจึงไม่ค่อยใส่ใจความฝันนั้นแล้ว อีกครั้งฝันว่ามีคนเอาปากกาเมจิกเขียนที่ฝ่ามือว่า จะอยู่ได้ถึงปีกุน (พ.ศ. 2550) ซึ่งสร้างความกังวลใจ