EP.293 ทหารเรือจอมวางแผน

คุณผู้ส่งเคสเป็นลูกผู้มีความกตัญญูและมีศรัทธาในการสร้างบุญเป็นอย่างยิ่ง。 แม้ว่าสามีและลูกสาวจะยังไม่เปิดใจในการสร้างบุญกับหมู่คณะเท่าที่ควร แต่คุณผู้ส่งเคสก็ไม่เคยย่อท้อ。 เธอทำหน้าที่ผู้นำบุญเป็นกัลยาณมิตรที่ดี พยายามชวนสามีและลูกสาวมาวัดและปฏิบัติธรรมอยู่เสมอ และเมื่อสามีป่วยหนักจนเสียชีวิต เธอก็ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้อย่างต่อเนื่องตามหลักวิชชา รวมทั้งบุญใหญ่ต่างๆ เช่น สร้างองค์พระ 300,000 องค์ และบุญสร้างหอฉัน。 ความมีคุณธรรมของเธอนี่เองที่ทำให้ครั้งหนึ่งเธอเคยเทิดทูนสามีมาก。

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นด้วยชีวิตของสามีของคุณผู้ส่งเคส ท่านเป็นนายทหารเรือที่มีนิสัยดี ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่การงาน รักครอบครัว ประหยัด สมถะ และมีเมตตา。 ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษที่นุ่มนวล ทำให้เป็นที่ชื่นชมของผู้คนรอบข้าง。 ปกติแล้วท่านเป็นคนแข็งแรงไม่เคยต้องเข้าโรงพยาบาลเลย แต่เช้าวันหนึ่งขณะเล่นกอล์ฟ ก็เกิดอาการหน้ามืดชั่ววูบ ซึ่งเคยเป็นมาก่อน 2-3 ครั้งแล้วก็หายไปเอง。 อาการนี้เป็นเหมือนหลอดเลือดที่ตีบแล้วคลายได้เอง。

ครั้งนี้อาการหน้ามืดเกิดขึ้นอีกและถึงแม้จะไม่เต็มใจ สามีก็ถูกนำส่งโรงพยาบาล。 แพทย์ตรวจพบว่ามีหลอดเลือดหัวใจตีบตัน แต่อาการโดยทั่วไปยังดีอยู่จึงขออนุญาตกลับบ้าน。 แพทย์ได้ให้ยาละลายลิ่มเลือดตามมาตรฐานการรักษา พร้อมทั้งอธิบายถึงผลข้างเคียงที่มีโอกาสเพียง 1% ที่อาจทำให้เลือดออกในสมอง。

แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น หลังได้รับยาไปได้ 5-6 ชั่วโมง สามีเริ่มมีอาการเลือดออกในสมอง。 มีอาการซึมลง อาเจียนพุ่งหลายครั้ง และหมดสติไป。 แพทย์ได้ทำ CT Scan และพบว่ามีเลือดออกในสมองจำนวนมาก เลือดไหลไม่หยุดจนเป็นก้อนเลือดไปกดสมอง。 จำเป็นต้องผ่าตัดด่วนถึงสองครั้งเพื่อเอาลิ่มเลือดออก。 36 ชั่วโมงต่อมา เนื้อสมองก็บวมและตายไปหลายส่วน。 สามีไม่รู้สึกตัวอยู่นานถึง 9 วันก่อนจะเสียชีวิตลงอย่างไม่น่าเชื่อด้วยวัยเพียง 65 ปี。

ในช่วงที่สามีไม่รู้สึกตัว คุณผู้ส่งเคสได้ทำบุญใหญ่ต่างๆ อุทิศให้สามี เช่น สร้างองค์พระ 300,000 องค์ ซึ่งเธอปลื้มปีติมาก。 เธอยังได้จับมือสามีถวายจานดาวธรรมแด่พระภิกษุ ซึ่งนำไปติดตั้งที่โรงพยาบาล。 สองวันก่อนสามีเสียชีวิต เธอยังได้นิมนต์พระ 9 รูปจากวัดพระธรรมกายมารับสังฆทาน ซึ่งในวันนั้นเอง สามีมีใบหน้าแจ่มใส ดูดีที่สุด เหมือนมีรอยยิ้มและมีน้ำตาคลอที่หัวตา ราวกับรับรู้ถึงบุญที่ลูกตั้งใจทำให้。 ระหว่างที่สามีป่วย เธอก็ปฏิบัติตามหลักวิชชา นั่งสมาธิ นึกถึงบุญทั้งหมดที่ทำมา นึกถึงพระคุณมหาปูชนียาจารย์และหลวงพ่อ。 เธอยังกระซิบข้างหูสามีให้ท่านนึกถึงบุญ ถอดรองเท้า และแนะนำให้ไปเวียนประทักษิณที่ใจ。 เธอยังเปิดเทปบทสวดสรรเสริญพระรัตนตรัยให้ฟังเบาๆ จนวาระสุดท้าย。

ในเคสนี้ยังมีเรื่องราวของน้องสาวของคุณผู้ส่งเคสด้วย。 น้องสาวเสียชีวิตเมื่ออายุ 62 ปี ด้วยโรคมะเร็งที่หน้าอกซึ่งเป็นมานาน 9 ปี และลามไปถึงผิวหนัง ทำให้เกิดแผล เลือด น้ำเหลืองไหลเยิ้ม เป็นโรคที่เกิดขึ้นยากและทรมาน。 น้องสาวเป็นคนรักสวยรักงาม สนุกสนาน มีเพื่อนมาก จิตใจดี แต่มีจุดอ่อนคือวจีกรรม ชอบพูดนินทาว่าร้าย ทำให้ผู้อื่นเจ็บใจ และรังเกียจสัตว์เล็กๆ เช่นยุง แมลงสาบ เจอแล้วต้องตามฆ่า。 การทำบุญของเธอส่วนใหญ่เป็นการสังคมสงเคราะห์ทั่วไป ทำที่วัดพระธรรมกายบ้างแต่นานๆ ครั้ง。 แม้ว่าแผลที่ผิวหนังจะเคยหายด้วยสมุนไพรได้ภายใน 2 เดือน แต่สุดท้ายเธอก็เสียชีวิตลง。 ก่อนเสียชีวิตมีภาพ 3 เฮือกสุดท้ายที่รุนแรงและชัดเจน。 ระหว่างเฝ้าน้องสาวป่วย คุณผู้ส่งเคสก็พยายามกระซิบข้างหู เปิดเทปคำสอน เปิดเพลงยกใจ แต่ทำได้ไม่เต็มที่นักเพราะพี่น้องคนอื่นๆ ไม่เข้าใจ。 หลังจากน้องสาวเสียชีวิต คุณผู้ส่งเคสก็ได้ทำบุญอุทิศให้เช่นกัน。

ลูกสาวของคุณผู้ส่งเคสก็เข้าวัดมาตั้งแต่เด็ก เคยเข้าอบรมมัชฌิมธรรมทายาทหญิง มีความสุขดี。 แต่พอเข้าสู่วัยรุ่นกลับไปอยู่ทางฝ่ายคุณพ่อที่ไม่ยอมรับวัดพระธรรมกาย นิสัยก็เปลี่ยนไปมาก。 คุณผู้ส่งเคสเองก็ถูกญาติกล่าวหาว่าหลงวัดจนทิ้งลูกให้มีปัญหา。 แม้สามีจะไม่เปิดใจ แต่ลูกสาวก็ยังมาวัดบ้างในปัจจุบันและได้ไปช่วยงานที่ศูนย์โอเรกอน นิวซีแลนด์บางครั้ง。 คุณผู้ส่งเคสเป็นห่วงลูกสาวมาก。

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ คุณผู้ส่งเคสจึงมีข้อสงสัยต่างๆ ที่อยากให้คุณครูไม่ใหญ่เมตตาตอบ。