EP.297 บุญมีจริง ผลบุญมีจริง

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตที่เต็มไปด้วยความผกผันของตนเอง ตั้งแต่วัยเด็กที่ต้องเร่ร่อนไปอยู่กับผู้อื่นหลายบ้าน หลังจากที่พ่อเลี้ยงเสียชีวิตและญาติยึดสมบัติไปหมด แม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสซึ่งเคยเป็นดาราของประเทศลาว มีความสวย ใจร้อน ใจใหญ่ ใจนักเลง ชอบช่วยเหลือผู้คน แต่ก็ติดเหล้า บุหรี่ และการพนัน หลังจากเลิกกับพ่อที่แท้จริงของคุณแม่ผู้ส่งเคส (เตี่ย) ตั้งแต่คุณแม่ผู้ส่งเคสยังอยู่ในท้อง แม่ก็แต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยงซึ่งใจดี ใจกว้าง ชอบช่วยเหลือคนอื่น แต่เจ้าชู้ และมีเสน่ห์มาก พ่อเลี้ยงมีอาชีพค้าขาย ตั้งแต่ข้าว ทองคำ กระทั่งอาวุธปืนกับฝั่งลาว ทำให้มีฐานะร่ำรวย แต่พ่อเลี้ยงก็เสียชีวิตลงด้วยยา สั่ง เมื่ออายุ 30 ปี ทำให้สมบัติถูกญาติยึดไปหมด แม่เสียกำลังใจ ลูกๆ บางคนต้องไปเป็นลูกบุญธรรมของคนอื่น คุณแม่ผู้ส่งเคสต้องเร่ร่อน จนกระทั่งใกล้เข้า มศ. 1 จึงทราบว่าเตี่ยยังมีชีวิตอยู่ แม่จึงให้ไปอยู่กับเตี่ย แต่เตี่ยไม่ให้คุณแม่ผู้ส่งเคสติดต่อกับแม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสเพราะไม่ชอบที่เข้าสังคมมาก อย่างไรก็ตาม คุณแม่ผู้ส่งเคสก็ตัดขาดจากแม่และน้องๆ ไม่ได้ เพราะเป็นห่วงน้องที่ยังเรียนไม่จบ ใกล้จบ มศ. 5 คุณแม่ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจจดทะเบียนสมรสกับเพื่อนอา เพื่อรับภาระดูแลแม่และน้องๆ ทำให้ต้องตัดขาดจากเตี่ย เมื่อเตี่ยเสียชีวิตด้วยการลื่นล้มในห้องน้ำ แม่เลี้ยงบอกว่าเตี่ยฟังข่าวและรอจดหมาย คิดถึงคุณแม่ผู้ส่งเคสตลอดเวลา ทำให้คุณแม่ผู้ส่งเคสโกรธแม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสที่เป็นเหตุให้ต้องรับภาระและไม่ได้ติดต่อเตี่ย แม้จะยังโกรธ แต่คุณแม่ผู้ส่งเคสก็ยังรับผิดชอบแม่โดยส่งเงินให้ประจำ ผ่านน้องๆ จนปี 2530 น้องสาวคนที่ 4 ชวนเข้าวัดทำบุญและส่งหนังสือธรรมะให้ ความรู้สึกโกรธแม่จึงหายไป คุณแม่ผู้ส่งเคสจึงส่งเงินให้แม่ด้วยตนเองและพูดดีๆ กับแม่

ชีวิตของคุณแม่ผู้ส่งเคสเริ่มต้นในครอบครัวที่มีความซับซ้อน แม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสซึ่งเคยเป็นดาราในประเทศลาว มีความสวยงาม แต่ก็มีนิสัยใจร้อน ใจใหญ่ ชอบเข้าสังคมและติดอบายมุข หลังจากการเลิกรากับเตี่ยผู้เป็นพ่อที่แท้จริงของคุณแม่ผู้ส่งเคส แม่ได้แต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยงซึ่งเป็นคนใจดี มีน้ำใจ และประสบความสำเร็จในการค้าขายหลายอย่างจนร่ำรวย อย่างไรก็ตาม ความร่ำรวยนั้นก็จบลงอย่างกะทันหันเมื่อพ่อเลี้ยงเสียชีวิตด้วยยา สั่ง ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่ได้อธิบายว่าเป็นยาที่สั่งให้ตายด้วยการกิน การจากไปของพ่อเลี้ยงเมื่ออายุเพียง 30 ปี ทำให้สมบัติทั้งหมดถูกญาติพี่น้องของพ่อเลี้ยงยึดไป โดยอ้างว่าจะเก็บไว้ให้หลานๆ เหตุการณ์นี้ทำให้แม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสเสียใจและหมดกำลังใจที่จะดูแลลูกๆ เป็นผลให้พี่น้องบางคนต้องไปเป็นลูกบุญธรรมของผู้อื่น

ส่วนตัวคุณแม่ผู้ส่งเคสเอง หลังจากพ่อเลี้ยงเสียชีวิต ชีวิตก็ต้องเร่ร่อนไปอยู่กับคนอื่นตลอด ตะลอนไปหลายบ้าน จนกระทั่งใกล้จะเข้าเรียน มศ. 1 จึงได้ทราบว่าเตี่ยยังมีชีวิตอยู่ แม่จึงตัดสินใจให้คุณแม่ผู้ส่งเคสไปอยู่กับเตี่ย แต่เมื่อไปอยู่กับเตี่ย ชีวิตก็ไม่ได้ง่ายดายนัก เพราะเตี่ยไม่ต้องการให้คุณแม่ผู้ส่งเคสติดต่อกับแม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคส เนื่องจากไม่ชอบที่แม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสเข้าสังคมมาก แม้จะต้องเลือก คุณแม่ผู้ส่งเคสก็ไม่สามารถตัดขาดจากแม่และน้องๆ ได้อย่างสมบูรณ์ เพราะยังคงเป็นห่วงน้องๆ ที่ยังเรียนไม่จบ นี่แสดงถึงคุณธรรมและความห่วงใยในครอบครัวของคุณแม่ผู้ส่งเคส

เมื่อใกล้จะเรียนจบชั้น มศ. 5 คุณแม่ผู้ส่งเคสก็ตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต ด้วยการจดทะเบียนสมรสกับเพื่อนอา การตัดสินใจนี้เกิดจากความต้องการที่จะรับภาระและดูแลแม่กับน้องๆ ซึ่งการกระทำนี้ก็ทำให้คุณแม่ผู้ส่งเคสจำเป็นต้องตัดขาดจากเตี่ย ต่อมาเมื่อเตี่ยเสียชีวิตจากการลื่นล้มในห้องน้ำ แม่เลี้ยงของคุณแม่ผู้ส่งเคสได้เล่าให้ฟังว่า เตี่ยได้ฟังข่าวและรอจดหมายจากคุณแม่ผู้ส่งเคสอยู่ตลอดเวลา และคิดถึงคุณแม่ผู้ส่งเคสมาก เรื่องนี้ทำให้คุณแม่ผู้ส่งเคสรู้สึกโกรธแม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสมากยิ่งขึ้น เพราะเชื่อว่าแม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสเป็นสาเหตุที่ทำให้ตนเองต้องรับภาระดูแลน้องๆ และไม่ได้ติดต่อกับเตี่ยเลย แม้จะมีความโกรธอยู่ในใจ คุณแม่ผู้ส่งเคสก็ยังคงทำหน้าที่รับผิดชอบแม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคส โดยส่งเงินให้ใช้เป็นประจำ แต่เลือกที่จะส่งผ่านมือน้องๆ เพราะยังมีความรู้สึกโกรธอยู่

จุดเปลี่ยนในชีวิตของคุณแม่ผู้ส่งเคสเกิดขึ้นในปี 2530 เมื่อน้องสาวคนที่ 4 ชักชวนให้เข้าวัดทำบุญ และส่งหนังสือธรรมะไปให้อ่านอยู่เสมอ การได้เข้าวัดและศึกษาธรรมะทำให้ความรู้สึกโกรธแม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสที่มีมานานค่อยๆ หายไป หลังจากนั้น คุณแม่ผู้ส่งเคสก็สามารถนำเงินไปมอบให้แม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสด้วยตนเองได้ และพูดคุยกับแม่ของคุณแม่ผู้ส่งเคสอย่างดี คุณแม่ผู้ส่งเคสแสดงความขอบคุณคุณครูไม่ใหญ่ที่ทำให้ได้ทำหน้าที่ลูกที่ดีกับแม่

สำหรับชีวิตคู่ หลังจากการจดทะเบียนสมรสกับเพื่อนอาแล้ว ในปี 2529 คุณแม่ผู้ส่งเคสได้ขอหย่ากับสามีคนแรก และมีสามีคนปัจจุบันซึ่งเป็นคนใจดี แต่ชอบดื่มเหล้า สามีคนปัจจุบันมีอาชีพทำธุรกิจหลายอย่าง เช่น ทำบ้านจัดสรรขาย เปิดอู่ซ่อมรถ และทำธุรกิจตอกเสาเข็ม คุณแม่ผู้ส่งเคสเป็นภรรยาคนที่ 2 ของสามีคนปัจจุบัน โดยมีเหตุผลคือต้องการมีบุตร อย่างไรก็ตาม คุณแม่ผู้ส่งเคสก็ยังไม่มีบุตรตามที่ต้องการและเคยแท้งไป 2 ครั้ง สามีคนปัจจุบันมักจะมาพูดคุยและปรึกษาเรื่องงานกับคุณแม่ผู้ส่งเคสเสมอ และต้องการให้คุณแม่ผู้ส่งเคสช่วยงานที่บ้าน แต่แม่สามีและภรรยาคนแรกของสามีไม่ยอมรับคุณแม่ผู้ส่งเคส

คุณแม่ผู้ส่งเคสได้ชักชวนสามีคนปัจจุบันมาที่วัดพระธรรมกาย ปรากฏว่าสามีชอบวัดมาก เพราะมีความเป็นระบบ ระเบียบ สะอาด และมีการจัดการที่ดี เมื่อชวนทำบุญ สามีก็จะทำทุกครั้ง คุณแม่ผู้ส่งเคสได้เล่าธรรมะที่คุณครูไม่ใหญ่สอน และรายการฝันในฝันให้สามีฟัง ทำให้สามีเข้าใจในการทำบุญมากยิ่งขึ้นและเชื่อในกฎแห่งกรรม

นอกจากเรื่องราวของตนเองและครอบครัวแล้ว คุณแม่ผู้ส่งเคสยังได้กล่าวถึงน้องสาวคนที่ 4 ซึ่งมีชีวิตที่เจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้งเกือบทุกวัน ตั้งแต่เด็กอายุประมาณ 4-5 ขวบ เคยเกิดอุบัติเหตุแก้วตกปักขาต้องผ่าตัดเกือบเสียชีวิต และเคยตกน้ำไหลไปตามแม่น้ำโขงเกือบตาย โชคดีที่มีคนช่วยไว้ ตอนวัยรุ่นต้องผ่าตัดหูทั้งสองข้าง และปัจจุบันก็ยังต้องรักษาหูเพราะอักเสบเยื่อแก้วหูทะลุ เมื่ออายุ 29 ปี ต้องผ่าตัดมดลูกเพราะเป็นเนื้อ งอก ถุงซีสต์ ช็อกโกแลตซีสต์ และปีกมดลูกอักเสบ มีผังผืด อายุ 38 ปี ปอดอักเสบ และตั้งแต่ 32 ปีจนถึงปัจจุบัน (39 ปี) ก็มีอาการปวดตามข้อ มือ ข้อเท้า บ่อยๆ ปวดทรมานมากจนบางครั้งนอนไม่หลับ น้องสาวคนที่ 4 เป็นผู้ที่ชวนคุณแม่ผู้ส่งเคสมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย และเป็นเจ้าหน้าที่วัด

เรื่องราวชีวิตที่เต็มไปด้วยอุปสรรค การพลัดพราก และความเจ็บป่วยเหล่านี้ ทำให้คุณแม่ผู้ส่งเคสมีคำถามมากมายที่อยากจะเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อให้ได้รับคำตอบและเข้าใจถึงสาเหตุตามหลักกฎแห่งกรรม ซึ่งนำมาสู่คำถามทั้ง 9 ข้อในที่สุด