EP.876 เจ๊กโค้ก ไม่ใช่เจ๊กอั๊ก

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนสุดท้อง มีพี่สาวและพี่ชายอีก 3 คน。ในวัยเด็ก พ่อของผู้ส่งเคสประกอบอาชีพค้าขายและปล่อยเงินกู้ มีฐานะดีมากในหมู่บ้าน。แต่พ่อติดการพนันทุกชนิด ทั้งชนไก่ ไพ่ ไฮโล โดยเฉพาะไพ่ถึงขนาดทำกระท่อมปลายนาเป็นบ่อน มีขาไพ่ประมาณ 10 คนในละแวกหมู่บ้าน。พ่อถูกตำรวจวิ่งไล่เป็นประจำ ทำให้พ่อแข็งแรง。แต่พ่อก็ไม่เข็ด ยังคงเล่นไปและระแวงไป。ครั้งหนึ่งพ่อตกใจเพื่อนบ้านที่กำลังจะมาหา เพราะคิดว่าเป็นตำรวจ พ่อจึงโดดลงจากกระท่อม。เพื่อนบ้านตกใจเห็นพ่อโดด ก็รีบโดดตามโดยไม่ทันระวัง。เพื่อนบ้านคนนั้นกระโดดทับร่างพ่อ เป็นเหตุให้แขนข้างขวาของพ่อหัก。หมอผ่าตัดจัดกระดูกเข้าที่。แต่พอพ่อฟื้นจากยาสลบ ยังไม่ได้สติดีก็ดิ้นอย่างแรง。ทำให้กระดูกหักกลับไปอยู่ในท่าเดิม。หมอไม่สามารถแก้ไขได้ พ่อจึงพิการแขนข้างนั้น。

พ่อเป็นคนขี้หึงมาก ไม่มีเหตุผล。คอยหาเรื่องตบตีแม่จนตาปูดตาบวมเป็นประจำ。ทั้งที่แม่ไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้เลย。แม่ก็ยอมรับ ไม่ตอบโต้ เชื่อฟังพ่อทุกอย่าง。พ่อบอกว่าที่ทำอย่างนี้เพราะหึง คือรักมาก。พ่ออยากให้แม่เจริญอาหารเพราะรักมาก จึงให้แม่ดื่มยาดองเหล้าทุกวัน วันละ 1 เป๊ก。จากวันละเป๊ก แม่ก็เริ่มดื่มเหล้าขาววันละขวด จนเมามายทุกวัน。

ต่อมาพ่ออายุประมาณ 39 ปี ก็ป่วยด้วยโรคแปลก มีอาการปวดท้องรุนแรงมาก。เวลาปวดจะเห็นเป็นก้อนกลมเหมือนลูกบอล。เกิดขึ้นที่ท้องน้อยแล้วหมุนขึ้นมาถึงลิ้นปี่。อาการนี้เกิดขึ้นทุกๆ 5 นาที แต่ละครั้งประมาณ 1-2 ชั่วโมง。ช่วงที่ก้อนหมุน พ่อจะร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน และจะเพ้อพูดว่า "เดี๋ยวคอยด้วย เดี๋ยวจะไปด้วย"。พ่อรับประทานยา 2-3 ปีก็ไม่หาย หมอจึงตัดสินใจผ่าตัด。หลังผ่าตัดพ่อดีขึ้น แต่ผ่านไป 1 อาทิตย์ มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งมาหา อ้างว่าเป็นหมอชาวบ้าน。นำยาน้ำชนิดหนึ่งมาให้พ่อกิน。และบอกพ่อว่าเวลาอาบน้ำห้ามเอาน้ำราดหัว และห้ามฉี่。ชายคนนี้แวะเยี่ยมพ่ออยู่ 1 อาทิตย์。หลังจากนั้นพ่อก็เข้าโรงพยาบาลด้วยอาการท้องเสีย。พ่อยังสดชื่นดี แต่ขณะคุยกับคนข้างๆ พ่อก็อาการค้าง นิ่ง หยุดหายใจไปเลย。ชาวบ้านสันนิษฐานว่าชายแปลกหน้าคนนั้นเป็นผีปอบมากินพ่อจนตาย。

หลังจากพ่อตาย ลูกหนี้ก็เบี้ยวหนี。ทรัพย์สมบัติที่เคยมีหมดไปกับการรักษาพ่อ。ส่วนแม่ก็ติดเหล้างอมแงม ทำมาหากินได้น้อย。ผู้ส่งเคสต้องอยู่อย่างอดอยาก。ไข่ 1 ฟองกิน 2 มื้อ。ตกต่ำจนไม่มีใครคบหา。เพื่อนบ้านพูดล้อ "โอ๊ย ไข่อีกแล้ว ไข่ครึ่งใบ"。ผู้ส่งเคสอายเพื่อน。ขณะนั้นกำลังจะเข้าเรียนต่อชั้น ม.ศ. 1 แต่ถูกห้ามไม่ให้เรียนต่อเพราะไม่มีเงิน。ผู้ส่งเคสรักการเรียนมาก จึงมุ่งมั่นหาเงินเรียนเองด้วยการทำขนมครกขาย。ทำเองขายเองและรับจ้างอื่นๆ ในช่วงปิดภาคเรียน เก็บเงินไว้เป็นค่าเทอม。

ผู้ส่งเคสเรียนเก่งมาตลอด แต่ไม่เคยได้รับการสนับสนุนหรือชื่นชมจากครูหรือใครเลย。แถมยังถูกล้อเลียนให้อับอายอยู่เสมอว่าเป็น "เจ๊กโค้ก"。เพราะใช้แซ่จีน แต่ผิวไม่ขาวเหมือนคนจีน。เป็นคำท้องถิ่นที่หมายถึงไม่เข้าพวก。พอมาเรียนชั้นมัธยม ต้องไปเช่าบ้านอยู่กับเจ้าของบ้านพร้อมเพื่อนอีกคน。เจ้าของบ้านแสดงความลำเอียงชัดเจน เช่น เวลาทานอาหาร ผู้ส่งเคสตักข้าวเพิ่ม ก็มองแบบไม่พอใจ พูดว่า "กินมาก เดี๋ยวก็อ้วนหรอก"。ในขณะที่เพื่อน ข้าวในจานยังไม่หมด เจ้าของบ้านกลับบอก "เติมข้าวอีกมั้ย" พูดนุ่มๆ ยิ้มให้。

กระทั่งเรียนจบ ม.3 ด้วยเกรดเฉลี่ยดีมาก จึงได้เข้าเรียนต่อ ม.ศ. 4 ในตัวจังหวัดโดยไม่ต้องสอบเข้า。ผู้ส่งเคสย้ายไปเช่าห้องอยู่ในเมือง แต่ไม่มีค่าเช่า。เจ้าของบ้านทวงแล้วทวงอีก ต้องเปลี่ยนคำพูดไปเรื่อยๆ。ค่าเทอมก็ไม่มีจ่าย จนครูจะไม่ให้สอบ。ต้องผัดผ่อนไปเรื่อยๆ สุดท้ายให้แม่ไปขอหยิบยืมจากญาติได้บ้างไม่ได้บ้าง。กระทั่งจบ ม.ศ. 5 อย่างทุลักทุเล。

ผู้ส่งเคสสอบเข้าพยาบาลได้。พอจบก็เข้าทำงานในโรงพยาบาลรัฐบาล。แม้จะเป็นพยาบาลแล้ว ช่วง 6 เดือนแรกที่เงินตกเบิก ก็ยังไม่มีเงินกินข้าว。บางวันกินมาม่าห่อเดียว。แต่ก็ต้องทำหน้าที่พยาบาล。ผู้ส่งเคสใคร่ในการศึกษามาก เรียนต่อปริญญาด้านการพยาบาลและครู ได้ปริญญามา 2 ใบ。เป็นพยาบาลอยู่ 10 ปีก็โอนมาเป็นครู。

ต่อมาได้แต่งงานกับสามีซึ่งเป็นครู。สามีมีลูกติด 2 คน จากภรรยาเก่า。ลูกชายคนเล็กมาอยู่ด้วยตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ต่อมาลูกสาวอายุ 16 ปีก็มาอยู่ด้วย。นอกจากเลี้ยงลูกติดสามีแล้ว ผู้ส่งเคสยังต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูหลานๆ ของพี่ชายพี่สาวจนโตไปอีกกว่า 10 คน。

ช่วงหลังคลอดลูกคนที่ 3 ใหม่ๆ เสียงของผู้ส่งเคสก็หายไปแบบไม่มีสาเหตุ。ไปรักษาที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ หมอส รุปว่ากระดูกกล่องเสียงหลุด ต้องผ่าตัด。แต่ก่อนผ่า หมอขอตรวจซ้ำ。โดยใช้เข็มขนาดใหญ่ 4 เล่ม แทงที่ลำคอ ด้านซ้าย 2 ขวา 2。ต่อเครื่องดูการสั่นสะเทือนกล้ามเนื้อ。ขณะหมอจิ้มเข็ม ผู้ส่งเคสได้นึกถึงหลวงปู่。อธิษฐานจิตกับหลวงปู่ว่าขอให้ช่วย ขอให้มีเสียงกลับมา。หากหาย จะเป็นผู้นำบุญที่ยิ่งใหญ่ จะพูดแต่สิ่งที่ดี มีประโยชน์ต่อผู้คน。ผลการตรวจมา หมองง เพราะไม่พบสิ่งผิดปกติ。หมอวินิจฉัยใหม่ว่าเส้นประสาทเสียงอักเสบ ให้วิตามินไปกินแล้วกลับบ้าน。ก่อนตรวจครั้งสุดท้าย สามีก็ได้อธิษฐานที่หน้ามหาธรรมกายเจดีย์。เห็นมหาปูชนียาจารย์ลอยเด่นบนยอดโดมเจดีย์。พาผู้ส่งเคสไปกราบเจดีย์ อธิษฐานให้มีเสียงกลับมา。เดินทางกลับต่างจังหวัด สามีจอดรถลงไปซื้อของ。พอสามีกลับมา ผู้ส่งเคสก็เอ่ยปากเรียกสามี "ดาร์ลิ่ง" เป็นคำแรก。เสียงกลับมาเป็นปกติอย่างมหัศจรรย์ ทั้งที่ยังไม่ได้กินยาวิตามิน。

ผู้ส่งเคสสงสัยว่าทำไมชีวิตจึงมีแต่หนี้。คบกับใครก็ต้องออกเงินให้ก่อน แล้วเขาก็ไม่จ่าย。สังเกตว่าหากมีเงินอยู่ในบัญชีหรือเงินสดในมือ จะต้องมีอันเป็นไป ไม่ให้เหลือไว้เลย。แต่ถ้าอยู่ในบัญชีสามี พอจะเก็บได้บ้าง。

ลูกชายคนที่ 2 มีปานขนาดใหญ่ หนาเท่าหัวแม่มือ มีขนขึ้นที่ใต้ตาซ้ายตั้งแต่เกิด。พาไปจี้ทุกเดือนตั้งแต่ 3 เดือนจน 3 ขวบ แต่ไม่หาย。จี้แต่ละครั้งเลือดไหล ตาบวม。ความเจ็บปวดทำให้ลูกกลัวการรักษามาก แต่ผู้ส่งเคสก็ฝืนใจจนลูกกลายเป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียว。ต่อมาได้ข้อคิดจากเพื่อนจึงหยุดการรักษา。ลูกถูกล้อว่าเป็น "ขวานฟ้าหน้าดำ" จนไม่อยากเข้าสังคม。ปัจจุบันอายุ 10 ขวบ อยากบวช。

หลานชาย (ลูกของพี่ชาย) อายุ 5 ขวบ ลงไปล้างมือที่สระน้ำในวัด ลื่นจมหายไป。กว่าชาวบ้านจะช่วยได้ประมาณ 10-15 นาที。เขาไม่ตาย แต่กลายเป็นเจ้าชายนิทรา。ปัจจุบันอายุ 8 ปี พี่ชายเปิดดาวธรรมให้ดูตลอด。

พ่อสามีเสียชีวิตเพราะโรคปวดศีรษะ。แม่สามีเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับ。