EP.298 โกงเงินหลวง

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 6 ในบรรดาพี่น้อง 10 คน ของครอบครัวชาวจีนที่อพยพมาแสวงโชค แม้คุณพ่อคุณแม่จะชอบกระทบกระทั่งกันบ่อยครั้งแต่ก็มีพยานรักมากมาย ครอบครัวย้ายไปปักหลักที่เซนต์หลุยส์ในยุคที่ยังเป็นทุ่งกว้าง โดยยึดอาชีพเกษตรกรรมเลี้ยงสัตว์และทำผลิตภัณฑ์จากนมควาย ก่อนจะขยับขยายมาเลี้ยงเป็ด ไก่ และปลา ตัวผู้ส่งเคสเองเป็นคนมีจิตใจเด็ดเดี่ยว ขยันขันแข็ง และกตัญญูเป็นเลิศ เธอต้องผ่านอุปสรรคชีวิตมาอย่างโชกโชนทั้งการทำงานหนักและการเผชิญกับวิบากกรรมที่ถาโถมเข้ามา แต่ด้วยหัวใจที่ใฝ่ในธรรมทำให้เธอยังคงยืนหยัดและปรารถนาจะกลับสู่ดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ

ในวัยเยาว์ ผู้ส่งเคสต้องตรากตรำช่วยงานในฟาร์มสัตว์ของคุณพ่อคุณแม่จนกระทั่งอายุ 10 กว่าขวบ ก็ถูกส่งไปช่วยพี่ชายที่เป็นพ่อค้าหมูที่โคราช ทุกค่ำคืนเธอต้องทนฟังเสียงหมูร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าก่อนถูกปลิดชีพ ทำให้เธอตัดสินใจหักดิบลาจากอาชีพนั้นแล้วเข้ากรุงเทพฯ เพื่อเรียนทำผม จนได้โอกาสเดินทางไปอเมริกา ชีวิตในต่างแดนดูเหมือนจะเริ่มต้นได้ดี เธอได้ใบอนุญาตและเปิดร้านทำผมเป็นของตนเอง แต่เส้นทางความรักกลับไม่ราบรื่น เมื่อแต่งงานกับสามีชาวปักษ์ใต้ที่มีลูกติดมาด้วย 1 คน ในช่วงที่เธอตั้งครรภ์ สามีกลับบอกให้เธอไปทำแท้งเพราะความไม่พร้อม แต่ด้วยความรักแม่ที่มีต่อลูกเธอจึงปฏิเสธ ความสัมพันธ์ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ จนถึงขั้นที่เธอเกือบถูกสามีฆ่ารัดคอด้วยเนกไทขณะอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น

ด้านการงานเธอก็ประสบวิบากกรรมซ้ำซ้อน ร้านทำผมร้านแรกถูกแผ่นดินไหวทำลาย ร้านที่สองต้องสูญเสียไปเพราะเธอป่วยหนักด้วยโรคไตและความดัน ส่วนร้านที่สามและธุรกิจที่ดินก็พบกับความล้มเหลวขาดทุนย่อยยับ ด้วยความมืดแปดด้านเธอจึงหลงผิดไปเรียนผสมเหล้าและยึดอาชีพแจกไพ่ในกาสิโนจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่มีแม้แต่ค่าข้าวและค่าน้ำมันรถ จนกระทั่งลูกสาววัย 12 ขวบ ได้เตือนสติเธอด้วยประโยคที่สั่นสะเทือนใจว่า "ถ้าไม่มีกิน ก็ไม่ต้องกิน" เพราะไม่อยากให้แม่ทำบาป คำพูดนี้ทำให้เธอคิดได้และกลับมาเปิดร้านทำผมอีกครั้ง เธอยังเป็นคนใจกว้างที่ช่วยพาพี่น้องและหลานๆ มาอเมริกากว่า 20 คน สนับสนุนทุกอย่างจนได้ใบเขียว แต่กลับพบว่า "ทำคุณคนไม่ขึ้น" มักถูกมองในแง่ร้ายและถูกลูกน้องต่อว่าเรื่องทำบุญเยอะเกินไป ปัจจุบันเธอจึงหันมาสร้างบารมีอย่างเต็มที่และหวังให้ลูกสาวได้ช่วยงานพระศาสนาต่อไป