EP.356 สามีเป็นแมงดา ภรรยาเป็นโสเภณี เพราะ

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวว่า คุณพ่อของลูกเป็นชาวเวียดนาม เสียชีวิตเมื่ออายุ 42 ปี ด้วยมะเร็งตับ ท่านชอบดื่มสุรามากแต่ก็ขยันและรักครอบครัว ทำงานเป็นลูกจ้างร้านตู้เสื้อผ้าและเตียงนอน บางครั้งก็ทำขายเอง เมื่อรัฐบาลไทยจะส่งชาวเวียดนามกลับประเทศ คุณพ่อไม่ยอมกลับจึงต้องทำงานแบบหลบๆ ซ่อนๆ ทำให้รายได้น้อยลง คุณแม่จึงเริ่มทำขนมขาย ตัวลูกเมื่อเรียนจบก็ช่วยคุณแม่ขายขนมอยู่พักหนึ่ง จากนั้นได้เข้าทำงานเป็นสาวโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมลาดกระบัง เก็บเงินได้เป็นกอบเป็นกำ กลับบ้านปีละ 2-3 ครั้ง และให้เงินคุณแม่เสมอ จนสามารถซื้อที่ดินได้แปลงหนึ่ง ตั้งใจจะสร้างบ้านให้คุณแม่ น้องสาว และน้องเขยอยู่ ลูกจะโอนเงินเข้าบัญชีคุณแม่ แล้วให้น้องสาวกับน้องเขยไปดำเนินการสร้าง แต่วันหนึ่งน้องสาวโทรมาขอยืมเงินที่โอนไปนั้นไปซื้อที่และสร้างบ้านของตัวเองก่อน ลูกก็ยินยอมเพราะรักน้องสาวมาก ต่อมาน้องสาวก็ขอยืมไปซื้อรถยนต์อีก แต่ปรากฏว่าเป็น "การยืมที่ถูกลืม" พอทวงคืนน้องสาวก็ไม่ยอม บอกว่าไม่มีสัญญากู้ ให้ไปฟ้องศาลเอา ทุกวันนี้ยังไม่ได้คืนแม้แต่บาทเดียว

ชีวิตของครอบครัวนี้ดำเนินไปภายใต้ความยากลำบากจากปัญหาเรื่องรายได้ของคุณพ่อที่ต้องทำงานหลบๆ ซ่อนๆ หลังจากรัฐบาลไทยจะส่งชาวเวียดนามกลับประเทศ ทำให้คุณแม่ต้องหาทางช่วยหารายได้ด้วยการทำขนมขาย ผู้ส่งเคสเองก็ต้องออกมาทำงานเป็นสาวโรงงานหลังจากเรียนจบเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัวและตั้งใจสร้างบ้านให้คุณแม่และน้องสาว แต่แล้วความตั้งใจนั้นก็ถูกกระทบเมื่อน้องสาวขอยืมเงินไปก่อนและไม่คืน เมื่อถึงยุค IMF บริษัทที่ผู้ส่งเคสทำงานอยู่ก็มีปัญหาด้านการเงิน ทำให้ผู้ส่งเคสเริ่มมีปัญหาเรื่องการเงินและต้องหางานใหม่ ปัจจุบันชีวิตลำบากมากทั้งเรื่องงานและความเป็นอยู่ แต่ก็ต้องอดทนเพื่อเลี้ยงดูตัวเองและเพื่อที่จะได้ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ร่วมบุญกับคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะเสมอ

ในขณะที่ชีวิตของผู้ส่งเคสเป็นเช่นนี้ น้องชายคนเล็กกลับเลือกเส้นทางที่แตกต่าง เขาเป็นคนร่าเริง ชอบสนุก ชอบมีเพื่อนมาก ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับการกิน เที่ยว และเพื่อนๆ ที่ไม่ดี เขาเรียนไม่จบชั้น ม.3 และไปเป็นแมงดา คุมซ่องโสเภณีแห่งหนึ่งในจังหวัดเลย ซึ่งเป็นแหล่งอบายมุข ครอบครัวไม่รู้เรื่องนี้จนกระทั่งน้องชายถูกตำรวจจับข้อหาทะเลาะวิวาททำร้ายร่างกายกับกลุ่มแมงดาในซ่อง ถูกนำตัวไปโรงพักและทางบ้านต้องไปประกันตัวออกมา แม้จะถูกจับ เขาก็ยังกลับไปเป็นแมงดาที่ซ่องเหมือนเดิม จนกระทั่งได้รักใคร่ชอบพอกับหญิงโสเภณีหน้าตาดีคนหนึ่งที่ถูกหลอกมาจากปทุมธานี น้องชายจึงไถ่ตัวเธอออกมาอยู่กินด้วยกัน ต่อมาภรรยาตั้งครรภ์ แต่น้องชายต้องไปเป็นทหารเกณฑ์ในกรุงเทพฯ คุณแม่จึงบอกให้ภรรยาไปอยู่กับพ่อแม่ของเธอที่ปทุมธานี หลังจากปลดประจำการ น้องชายก็ไปอยู่กับภรรยาที่ปทุมธานี เขาหาเลี้ยงลูกและภรรยาเพียงคนเดียว แต่เงินไม่พอใช้ จึงต้องคอยขอเงินจากผู้ส่งเคส คุณแม่ และพี่ชายอีกคนเป็นประจำ

ต่อมาน้องชายป่วยเป็นโรคปอดบวม ผอมมากเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก หิวก็กินไม่ได้ ไม่มีแรง เขาจึงกลับไปหาคุณแม่ที่จังหวัดเลย ส่วนภรรยาก็มีสามีใหม่ เพราะน้องชายหาเลี้ยงไม่ได้และกำลังป่วยหนัก เมื่อกลับไปอยู่กับแม่ที่เลย คุณแม่ได้พาส่งโรงพยาบาล รักษาจนอาการเริ่มดีขึ้น เขาไปทำงานอยู่กับน้องสาวและส่งเงินให้ลูกๆ บ่อยๆ ตามกำลัง

น้องชายคิดถึงลูกมาก อยากไปรับมาอยู่ด้วย แต่คุณแม่ไม่ต้องการให้ไป ผู้ส่งเคสจึงไม่ให้เงินเขาไป ในช่วงเวลาเดียวกัน ผู้ส่งเคสกลับไปรับคุณแม่มาร่วมงานบุญใหญ่ที่วัดพระธรรมกาย ชีวิตของผู้ส่งเคสและน้องชายช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ขณะที่ผู้ส่งเคสเป็นผู้นำบุญ น้องชายกลับไปเป็นแมงดา ในช่วงที่คุณแม่พักอยู่กับผู้ส่งเคสที่กรุงเทพฯ ก็ได้รับข่าวร้ายว่าลูกสาวคนเล็กของน้องชาย อายุประมาณ 3 ขวบ เป็นโปลิโอ แขนขาลีบ ถูกพ่อเลี้ยง (สามีใหม่ของภรรยาน้องชาย) ซึ่งติดยาเสพติดมีอาการหลอน จับโยนลงมาจากบ้าน 2 ชั้นตายคาที่ ข่าวดังไปทั่วทางทีวีและหนังสือพิมพ์ ผู้ส่งเคสและคุณแม่ตกใจและเสียใจมาก

หลังจากเหตุการณ์นี้ น้องชายก็เริ่มป่วยหนักขึ้น ไม่ยอมไปหาหมอ และเสียใจเรื่องลูกสาวมาก วันหนึ่ง ขณะนอนอยู่คนเดียว เขาเห็นชายสองคนนุ่งโจงกระเบนสีแดงมายืนอยู่ข้างหน้า ต่อมาเห็นผู้หญิงสองคนแต่งชุดดำมานั่งข้างๆ เขาถามว่าต้องการอะไร พวกเขาก็ไม่ตอบ เพียงแค่ให้หันไป อีกครั้งหนึ่ง เขาก็เห็นผู้หญิงแต่งตัวสวยงามเหมือนนางฟ้ามานั่งข้างๆ น้องชายเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณแม่ฟัง คุณแม่สังหรณ์ใจว่าน้องชายอาจจะตาย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ต่อมาอาการน้องชายทรุดลงเรื่อยๆ หิวก็กินไม่ได้ ตาเบ้าดูเหมือนจะถลน คุณแม่พาไปโรงพยาบาล หมอเจาะเอาสายยางใส่ปอดเพื่อดูดน้ำออก ทรมานมาก วันที่เสียชีวิต น้องชายบอกว่าทนไม่ไหวแล้ว ทุรนทุรายมากจนเกือบตกเตียง ทุกคนช่วยกันจับสักพัก เขาก็หลับตาลงและเสียชีวิตในที่สุด เขาเสียชีวิตด้วยโรคเอดส์