EP.576 ยากูซ่ากับมาม่าซัง

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนสุดท้องในจำนวนพี่น้อง 12 คน ที่เมืองเชียงตุง ประเทศสหภาพพม่า ครอบครัวมีกิจการโรงฆ่าสัตว์เป็นรายได้หลัก แม้จะเป็นน้องคนเล็กสุด แต่ผู้ส่งเคสกลับโดนดุด่าและตีบ่อยครั้ง บางครั้งถึงกับไข้ขึ้นจนไม่ได้ไปโรงเรียนและไม่ได้เรียนหนังสืออีกเลย นอกจากนี้ ยังต้องตื่นตั้งแต่ตี 4-5 เพื่อดูแลสวน เก็บผักผลไม้ไปขาย แม้พี่น้องคนอื่นจะรังเกียจ ทำให้รู้สึกน้อยใจ

เมื่ออายุประมาณ 15-16 ปี ผู้ส่งเคสตัดสินใจหนีออกจากบ้านพร้อมเสื้อผ้าชุดเดียวและเงินเพียง 1 บาท เดินเท้าข้ามเทือกเขาสูงขึ้นๆ ลงๆ อย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง ด้วยความอ่อนล้าทั้งกายใจก็ยังต้องอดทนเดินฝ่าทะเลภูเขา จนในที่สุดก็เดินทางมาถึงประเทศไทยที่อำเภอแม่สาย ได้ทำงานเป็นลูกจ้าง ได้เงินเดือนเพียง 500 บาทต่อเดือน ทำเพียงเพื่อให้มีที่ซุกหัวนอนไปวันๆ

หลังจากทนอยู่ได้ 3 เดือน ก็ย้ายไปทำงานที่ร้านขายของในจังหวัดเชียงราย ก่อนจะมีคนชวนไปกรุงเทพฯ เพื่อทำงานในสถานบริการทางเพศ แต่เจ้าของไม่รับ จึงต้องไปทำงานที่บริษัทเครื่องไฟฟ้า ร้านอาหาร ร้านเสริมสวย เป็นลูกจ้าง รับใช้ ทำทุกอย่าง รู้สึกน้อยใจที่แม้จะมีพ่อแม่ญาติพี่น้อง แต่ไม่มีใครสนใจเลย ต้องเปลี่ยนงานไปเรื่อยๆ

ต่อมาได้ไปอาศัยอยู่กับเพื่อนที่รู้จักกัน ทำ ให้ได้รู้จักกับนักร้องชาย ถูกนักร้องชายคนนั้นปล้ำพาไปอยู่ด้วย แต่เขาก็ทิ้งไป ผู้หญิงที่อยู่ห้องเดียวกันจึงชวนไปทำงานอาบอบนวด ที่นั่นได้พบแขกผู้ชายคนหนึ่ง เขาก็พาไปอยู่ด้วย แต่ชีวิตก็ไม่เป็นอย่างที่คิด เริ่มเบื่อและหมดที่พึ่งทางใจ ป้าคนหนึ่งจึงพาไปหาร่างทรงย่าโม ซึ่งแนะนำให้เลิกกับผู้ชายคนนั้น ชีวิตจะดีขึ้น จึงตัดสินใจเลิก

จากนั้นได้ไปสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ญี่ปุ่น แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาขายบริการทางเพศอีก ในช่วงที่เบื่อและสับสนในชีวิต ก็แวะเวียนไปปรึกษาร่างทรงย่าโมบ่อยๆ ร่างทรงบอกให้รับขันครู เพราะมีองค์เสด็จพ่อจะประทับ แม้คุณครูไม่ใหญ่จะกล่าวว่าท่านไม่เคยมาประทับ แต่ผู้ส่งเคสก็รับขันครูและรู้สึกว่าชีวิตเริ่มดีขึ้น จึงเชื่อว่ามีองค์มาลงจริงๆ มีคนแนะนำให้ไปทำงานขายบริการที่ญี่ปุ่นอีกครั้ง ยอมเป็นหนี้เอเย่นต์ประมาณ 1 ล้านบาท เมื่อถึงญี่ปุ่น มีคนไทยไปรับไปทำงานเป็นนางโชว์และออกแขก ตอนแรกอายมาก ต้องดื่มเหล้าเพื่อย้อมใจ

ทำงานหนักจนใช้หนี้หมดภายในปีเดียว จึงย้ายไปอยู่กับแฟนหนุ่มซึ่งทำงานอยู่ในแก๊งยากูซ่า เปลี่ยนจากรับแขกเองมาเป็นมาม่าซัง คัดเลือกเด็กสาวมาทำงาน ช่วงนี้ปล่อยตัว ปล่อยใจ หลงเพลิดเพลินไปกับอบายมุขทุกประเภท เช่น การพนัน ยาเสพติด ดื่มเหล้าหนักมาก บางครั้งไม่มีเงินกินข้าว แต่พอหายเมาก็สำนึกตัว รู้สึกเบื่อหน่ายสภาพชีวิต จึงหนีจากแฟนหนุ่มไปทำงานที่ชิบะ แฟนยากูซ่าตามมา ไม่อยากให้รับแขก จึงให้เงินไว้ใช้จ่าย แต่ผู้ส่งเคสก็เอาเงินไปเล่นการพนันจนหมด แล้วก็หนีแฟนไปอีก หนีไปด้วยเล่นการพนันไปด้วย จนมาถึงจังหวัดชิซึโอกะ

วันแรกที่มาถึงได้เจอสามีคนปัจจุบัน ซึ่งอายุรุ่นราวคราวพ่อ เขาพาไปอยู่ด้วยกันที่โรงแรม ช่วงแรกเขาเมาแล้วเอะอะโวยวาย จนต้องตีศีรษะให้สลบ วันหนึ่งสามีนำเงินมาให้ประมาณล้านบาท ผู้ส่งเคสเอาไปเล่นการพนันอีกจนหมดไปครึ่งหนึ่ง กลัวเงินจะหมดจึงตัดใจนำเงินที่เหลือไปซื้อบ้านที่เมืองไทย เลิกเล่นการพนันเพื่อมาซื้อบ้านเก็บไว้ แม้จะห่างเมืองไทยนาน ก็ยังติดต่อร่างทรงย่าโมตลอด ตัดสินใจเปิดสถานบริการทางเพศเป็นของตัวเอง

ช่วงแรกกิจการดีมาก ทำรายได้มหาศาล ร่างทรงย่าโมบอกว่าชีวิตดีขึ้นเพราะเขาส่งองค์มาช่วย ก่อนเกิดเหตุร้ายจะเห็นสุนัขขาว 2 ตัว มาปรากฏ เป็นรางบอกเหตุว่าร่างทรงส่งทหารมาช่วย จึงเจียดรายได้ส่งให้ร่างทรงเรื่อยๆ รวมกว่า 10 ล้านบาท โดยที่ย่าโมจริงๆ ไม่ได้รับรู้ หลังเปิดกิจการ 3-4 ปี เริ่มตั้งท้อง กิจการซบเซา ก่อนท้องฝันว่าคนแก่ชุดขาวนำมงกุฎเพชรมาให้ บอกเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายให้รักษาดีๆ โทรปรึกษาร่างทรง ท่านบอกส่งเด็กมาเกิดในท้องเพื่อช่วยเพราะดวงกำลังตก

ตั้งท้องได้ 7 เดือนก็คลอดก่อนกำหนด เป็นลูกสาวตัวเล็กมาก เครียด กังวล กิจการมีปัญหา สุขภาพไม่แข็งแรง สามียังไม่กล้ารับลูกสาวเพราะกลัวภรรยาหลวงรู้ ต่อมาสามีตัดสินใจพาไปอยู่บ้านภรรยาหลวง ซึ่งภรรยาหลวงไม่มายุ่ง พี่สาวสามีดูแลลูกสาวอย่างดี ญาติสามียอมให้มีชื่อในทะเบียนบ้าน

เดือนมิถุนายน ปี 2547 ได้พบแสงสว่างชีวิต พระอาจารย์และเจ้าหน้าที่จากศูนย์ฯ มาติดจานดาวธรรมให้ที่บ้าน ดีใจมาก หลังจากดูดาวธรรมต่อเนื่องก็เข้าใจความเป็นจริงของชีวิตมากขึ้น รู้ว่าเกิดมาสร้างบารมี ลูกสาวก็ชอบ DMC มาก เวลาผู้ส่งเคสจะโมโห ลูกสาวจะเดินเข้ามาพูด "สัมมาอรหัง" จนหายโมโห เวลาเห็นคนดื่มเหล้า ลูกสาวจะบอกว่า "เดี๋ยวต้องไปตกนรกนะ" ต่อมาเริ่มทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนเพื่อนติดจาน เพื่อนสงสัยว่าทำไมเปลี่ยนไป บางคนไม่กลัวนรก บอกจะไปลงให้หมดทุกหม้อ

ปัจจุบันมีรายได้น้อยลง แต่มีความสุขมากกว่าเดิมหลายร้อยเท่า ตั้งใจสั่งสมบุญทุกบุญเต็มที่ ขอติดตามคุณครูไม่ใหญ่ไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษทุกคน แต่ต้องเป็นสัมมาอาชีวะ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนสุดท้องในจำนวนพี่น้อง 12 คน จากเมืองเชียงตุง ประเทศสหภาพพม่า ครอบครัวทำกิจการโรงฆ่าสัตว์เป็นหลัก ชีวิตวัยเด็กเต็มไปด้วยความลำบากและไร้ความรักจากแม่และพี่น้อง แม่มักตีจนไข้ขึ้น ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อดูแลสวนและขายของเพื่อนำเงินไปซื้อเสื้อผ้า รู้สึกน้อยใจอย่างมาก เมื่ออายุ 15-16 ปี ทนไม่ไหวจึงตัดสินใจหนีออกจากบ้าน มีเพียงเสื้อผ้าชุดเดียวและเงิน 1 บาท เดินเท้าข้ามเทือกเขาที่สูงชันอย่างยากลำบากโดยไม่รู้ปลายทาง ด้วยความอดทนจึงเดินทางมาถึงอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ได้ทำงานลูกจ้างด้วยค่าแรงเพียง 500 บาทต่อเดือน เพื่อให้มีที่พักพิง

หลังจาก 3 เดือน ก็ย้ายไปทำงานที่ร้านขายของในเชียงราย จากนั้นมีคนชวนไปกรุงเทพฯ เพื่อทำงานในสถานบริการทางเพศ แต่ไม่สำเร็จ จึงต้องเปลี่ยนงานไปเรื่อยๆ เป็นลูกจ้างบริษัทเครื่องไฟฟ้า ร้านอาหาร ร้านเสริมสวย ทำงานรับใช้ทุกอย่าง รู้สึกน้อยใจที่ไม่มีใครในครอบครัวสนใจดูแล ต่อมาได้ไปอาศัยกับเพื่อนและได้รู้จักนักร้องชายคนหนึ่ง ถูกปล้ำและพาไปอยู่ด้วยแต่ก็ถูกทิ้งไป ผู้หญิงที่อยู่ห้องพักเดียวกันชวนไปทำงานอาบอบนวด ที่นี่ได้พบกับแขกผู้ชายคนหนึ่งที่พาไปอยู่ด้วย แต่ชีวิตก็ยังไม่ดีขึ้น รู้สึกเบื่อหน่ายและหันไปพึ่งร่างทรงย่าโม ซึ่งแนะนำให้เลิกกับผู้ชายคนนั้นเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น จึงตัดสินใจทำตาม

ได้ลองไปทำงานพนักงานเสิร์ฟที่ญี่ปุ่น แต่สุดท้ายก็กลับมาอยู่ในวงจรการขายบริการทางเพศอีก ด้วยความเบื่อและสับสนในชีวิต ก็แวะเวียนไปปรึกษาร่างทรงย่าโมบ่อยๆ ร่างทรงบอกว่ามีองค์เสด็จพ่อจะมาประทับ ให้รับขันครู ผู้ส่งเคสทำตามและสังเกตว่าชีวิตเริ่มดีขึ้น จึงเชื่อเรื่ององค์ที่มาประทับ ต่อมามีคนแนะนำให้ไปทำงานขายบริการที่ญี่ปุ่นอีกครั้ง ยอมเป็นหนี้เอเย่นต์จำนวนมากเพื่อเดินทาง เมื่อไปถึง ได้ทำงานเป็นนางโชว์และออกแขก รู้สึกอายมากจึงต้องดื่มเครื่องดื่มมึนเมาเพื่อช่วยให้ลืมความอาย

ทำงานหนักจนใช้หนี้ก้อนใหญ่นั้นหมดภายในปีเดียว จากนั้นได้ย้ายไปอยู่กับแฟนหนุ่มซึ่งเป็นสมาชิกแก๊งยากูซ่า เปลี่ยนจากรับแขกเองมาเป็นมาม่าซัง คัดเลือกเด็กสาวมาทำงานในสถานบริการที่ญี่ปุ่น ในช่วงนี้ปล่อยตัวไปกับอบายมุขอย่างหนัก ทั้งการพนัน ยาเสพติด และดื่มเหล้าอย่างหนักจนเกือบจะดื่มแทนข้าว บางครั้งถึงกับไม่มีเงินกินข้าว เมื่อสร่างเมาก็สำนึกและเบื่อหน่ายชีวิต จึงหนีจากแฟนยากูซ่าไปทำงานที่ชิบะ แฟนก็ตามมาและให้เงินไว้ใช้จ่ายเพื่อไม่ให้ต้องรับแขก แต่ผู้ส่งเคสกลับนำเงินไปเล่นการพนันจนหมด และหนีแฟนไปอีกครั้ง หนีไปพร้อมกับการเล่นการพนัน จนเดินทางมาถึงจังหวัดชิซึโอกะ

วันแรกที่มาถึงก็ได้พบกับสามีคนปัจจุบันซึ่งมีอายุห่างกันมาก เขาพาไปอยู่ด้วยกันที่โรงแรม ในช่วงแรกเขาเมาแล้วมักจะเอะอะโวยวายจนน่ารำคาญ บางครั้งผู้ส่งเคสถึงกับต้องตีศีรษะเขาให้สลบ ต่อมาสามีได้นำเงินมาให้ประมาณ 1 ล้านบาท ผู้ส่งเคสเอาไปเล่นการพนันอีกจนหมดไปครึ่งหนึ่ง ด้วยความกลัวเงินจะหมด จึงตัดใจนำเงินที่เหลือไปซื้อบ้านที่เมืองไทยเก็บไว้ และตัดสินใจเลิกเล่นการพนัน แม้จะอยู่ต่างประเทศนาน ก็ยังโทรศัพท์ติดต่อร่างทรงย่าโมตลอด ผู้ส่งเคสได้ตัดสินใจเปิดสถานบริการทางเพศเป็นของตนเอง

ในช่วงแรกกิจการรุ่งเรืองมาก ทำรายได้มหาศาล ร่างทรงย่าโมบอกว่าชีวิตดีขึ้นเพราะส่งองค์มาช่วย และก่อนเกิดเหตุร้ายจะเห็นสุนัขขาว 2 ตัว มาปรากฏ เป็นรางบอกเหตุว่าร่างทรงส่งทหารมาช่วย ด้วยความเชื่อนี้ จึงเจียดรายได้ส่งไปให้ร่างทรงย่าโมเรื่อยๆ รวมเป็นเงินกว่า 10 ล้านบาท โดยที่ตัวท่านย่าโมจริงๆ ไม่ได้เกี่ยวข้อง หลังจากเปิดกิจการได้ 3-4 ปี ก็เริ่มตั้งท้อง กิจการกลับซบเซาลง ก่อนตั้งท้องลูกสาวคนนี้ ผู้ส่งเคสฝันว่ามีคนแก่ชุดขาวนำมงกุฎเพชรมาให้ บอกว่าเป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย โทรไปปรึกษาร่างทรง ท่านก็บอกว่าได้ส่งเด็กให้มาเกิดเพื่อช่วย เพราะดวงกำลังตก

ผู้ส่งเคสคลอดลูกสาวก่อนกำหนดเมื่ออายุครรภ์ได้เพียง 7 เดือน เป็นเด็กตัวเล็กมาก รู้สึกเครียดและกังวลอย่างมาก เพราะกิจการมีปัญหา สุขภาพไม่แข็งแรง และสามียังไม่กล้ารับลูกสาวเนื่องจากกลัวภรรยาหลวง แต่ต่อมาสามีก็ตัดสินใจพาทั้งผู้ส่งเคสและลูกสาวไปอยู่บ้านภรรยาหลวง ซึ่งภรรยาหลวงก็ไม่ได้มายุ่งด้วยเลย พี่สาวของสามียังคอยดูแลลูกสาวอย่างดี และญาติสามียังยอมให้ผู้ส่งเคสและสามีมีชื่อในทะเบียนบ้าน

ในเดือนมิถุนายน ปี 2547 ชีวิตของผู้ส่งเคสก็เหมือนได้พบแสงสว่าง เมื่อพระอาจารย์และเจ้าหน้าที่จากศูนย์ปฏิบัติธรรมได้มาติดตั้งจานดาวธรรมให้ที่บ้าน รู้สึกดีใจมากที่ไม่คิดว่าจะมีพระมาโปรดถึงบ้าน หลังจากได้ดูดาวธรรมอย่างต่อเนื่อง ก็เริ่มเข้าใจความจริงของชีวิตมากขึ้น และรู้ว่าเราเกิดมาเพื่อสร้างบารมี ลูกสาวก็ชอบ DMC มากเช่นกัน เวลาผู้ส่งเคสทำท่าจะโมโห ลูกสาวจะเข้ามาพูด "สัมมาอรหัง" จนหายโมโห และเวลาเห็นคนดื่มเหล้า ลูกสาวจะบอกว่า "เดี๋ยวต้องไปตกนรกนะ" ผู้ส่งเคสเริ่มทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชักชวนเพื่อนๆ ให้ติดจานดาวธรรม เพื่อนบางคนสงสัยในการเปลี่ยนแปลง บ้างก็ไม่เชื่อเรื่องนรกสวรรค์และไม่ยอมติดจาน ทุกวันนี้แม้รายได้จะน้อยลง แต่มีความสุขมากกว่าเดิมมาก และตั้งใจสั่งสมบุญทุกบุญเต็มที่ ขอติดตามคุณครูไม่ใหญ่ไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษทุกคน