EP.305 กลับสู่วงบุญ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ได้เข้าวัดพร้อมกับสามีประมาณปี พ.ศ. 2521 โดยการชักชวนของกัลยาณมิตรที่ทำงานเดียวกันกับสามี ในช่วงแรก ทั้งคู่มาวัดบ้างไม่มาบ้าง แต่ก็ได้ฝากปัจจัยทำบุญตลอด ต่อมาเมื่อวัดย้ายสถานที่ สามีของผู้ส่งเคสก็ได้มีโอกาสมาวัดอีกครั้ง เห็นสิ่งก่อสร้างและสิ่งต่างๆ ภายในวัดก็รู้สึกศรัทธามากยิ่งขึ้น ทำให้สามีได้ทำบุญมาโดยตลอดในทุกๆ บุญ ทั้งทำด้วยตนเองและทำหน้าที่กัลยาณมิตรชักชวนเพื่อน หมู่ญาติ และผู้ใต้บังคับบัญชามาร่วมบุญด้วยอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งความศรัทธาที่เพิ่มขึ้นนี้ทำให้ผู้ส่งเคสและสามีได้ส่งเคสนี้มาถาม คุณครูไม่ใหญ่

สามีของผู้ส่งเคสเริ่มเข้าวัดพระธรรมกายประมาณปี พ.ศ. 2521 โดยคำแนะนำจากเพื่อนร่วมงาน แม้ช่วงแรกจะมาวัดไม่สม่ำเสมอ แต่ก็ทำบุญอย่างต่อเนื่อง เมื่อวัดย้ายมาที่สภาธรรมกายสากลหลังใหญ่ สามีก็ได้มีโอกาสมาวัดอีกครั้งและเกิดความศรัทธาอย่างแรงกล้าจากสิ่งที่ได้เห็น นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็ทุ่มเททำบุญทุกๆ บุญอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นการถวายภัตตาหารพระทุกเดือน สร้างพระธรรมกายประจำตัวจำนวนมากถึง 30 องค์ สร้างลานธรรม 50 แผ่น และเป็นประธานกองในงานบุญต่างๆ

ความศรัทธาของสามีเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะหลังจากที่สำนักงานของเขาซึ่งอยู่ที่เขตคลองสามวา ได้จัดงานทอดผ้าป่าสามัคคีขึ้นที่วัดบัวแก้วศรัทธารามเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2546 งานในครั้งนั้น คุณครูไม่ใหญ่ ได้เมตตาออกอากาศผ่านทางดาวธรรม ในชื่อ "งานทอดผ้าป่า ตอน ผอ. ติดดาว" ซึ่งมีผู้มาร่วมงานกว่า 2,000 คน หลังจากงานนี้ สามีก็ยิ่งมีความเชื่อมั่นและศรัทธาในบุญมากขึ้นไปอีก

เขายังได้นำจานดาวธรรมไปถวายวัดบัวแก้วศรัทธาราม และติดตั้งให้กับโรงเรียนวัดบัวแก้ว โดยมีความตั้งใจที่จะติดตั้งจานดาวธรรมให้ครบทุกวัดและทุกโรงเรียนในสังกัดที่เขารับผิดชอบ นอกจากบุญต่างๆ ข้างต้น ก่อนเสียชีวิต สามียังได้ทำบุญสร้างอาคารภาวนา 60 ปี คุณครูไม่ใหญ่ และร่วมหล่อองค์พระ 300,000 องค์ ปลื้มปิติกว่า 1 บาท ทั้งทำด้วยตนเองและชักชวนผู้อื่น ในวันที่ 22 เมษายน เขาจัดรถตู้ชวนผู้ใต้บังคับบัญชามาร่วมหล่อองค์พระ วันที่ 1 พฤษภาคม เป็นเจ้าภาพบวชพระธรรมทายาท และวันที่ 2 พฤษภาคม ซึ่งเป็นวันสุดท้ายที่มาวัดในงานวันอาทิตย์ต้นเดือน ก็ได้ถวายจานธรรมแด่วัดกัลยาณมิตร สามีตั้งใจว่ากฐินปี พ.ศ. 2547 จะทำบุญให้ได้ 1 ล้านบาท

ในช่วงหลัง สามีเล่าว่าเขานั่งสมาธิได้ดีขึ้น กำหนดองค์พระได้และเห็นอยู่ตลอดเวลา เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น และเคยพูดว่าถ้าตายจะต้องมาที่มหาธรรมกายเจดีย์ตามหลักวิชชาที่คุณครูไม่ใหญ่สอน และจะต้องไปอย่างผ่องใสไม่เศร้าหมอง

ชีวิตของผู้ส่งเคสเองก็เคยมีประสบการณ์ที่น่าแปลก เมื่อ 20 กว่าปีก่อน ขาของผู้ส่งเคสเป็นตะคิวบ่อยๆ มีแม่ชีมาทักว่ามีสิ่งไม่ดีอยู่ในตัวและเสนอให้แก้ไขโดยการบูชาสิ่งของด้วยเงิน 350 บาท ผู้ส่งเคสก็ทำตาม แม่ชีรับเงินไปแล้วลืมตะกร้าไว้ ผู้ส่งเคสเรียกให้กลับมาแต่ก็ไม่เห็นแม่ชีอีกเลย หลังจากนั้น ขาของผู้ส่งเคสก็เริ่มบวมเอาบวมเอา บวมมาก แม้จะเสียเงินไปแล้ว ขาก็ยังบวมจนต้องเข้าโรงพยาบาล หมอก็หาสาเหตุไม่พบจนต้องผ่าตัด ลูกน้องของสามีจึงแนะนำให้ไปรักษาทางไสยเวทย์ สามีจึงพาไปรักษาและหายสนิทอย่างอัศจรรย์ ผู้ส่งเคสจึงศรัทธาและนำรูปปั้นหลวงปู่ฤาษีจากหมอไสยเวทย์มาบูชาที่บ้านกว่า 20 ปี

ก่อนสามีเสียชีวิตประมาณ 1 เดือน เขาได้นำรูปปั้นปู่ฤาษีที่บูชามานานไปฝากไว้กับแม่พระธรณี โดยที่ผู้ส่งเคสไม่ทราบ เมื่อถาม สามีบอกว่าอยากให้ที่บ้านมีแต่พระพุทธรูปเท่านั้น ผู้ส่งเคสเชื่อว่าปู่ฤาษีองค์นี้ได้ช่วยรักษาขาที่ถูกคุณไสยเล่นงาน

เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น สามีเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันด้วยโรคหัวใจล้มเหลวที่จังหวัดยโสธร เมื่อวันเสาร์ที่ 8 พฤษภาคม 2547 เวลาประมาณ 22:00 น. เขาเริ่มมีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ออกประมาณ 21:00 น. ในช่วงเวลาวิกฤตในห้อง ICU สามียังมีสติรู้ตัวตลอดขณะที่หมอพยายามช่วยชีวิต เขาได้ยกศีรษะและใช้เสียงแผ่วเบาเรียกผู้ส่งเคสและลูกน้องให้เข้าไปใกล้ และบอกว่า "ทำบุญ ทำบุญ ทำบุญเยอะๆ" ก่อนจะค่อยๆ หมดลมไปอย่างสงบ การจากไปของเขากะทันหันมาก ไม่มีใครคาดคิด เพราะดูภายนอกยังแข็งแรงดี ทำให้ผู้ส่งเคสมีคำถามมากมายเกี่ยวกับการจากไปอย่างกะทันหันนี้ รวมถึงชีวิตหลังความตายและเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตที่ผ่านมา