EP.96 เพราะบุญสยบบาปจึงได้กลับดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ

ผู้ส่งเคสไม่ได้ระบุชื่อ แต่ระบุว่าอยู่ ที่อำเภอเซกา จังหวัดหนองคาย เคยมีอาชีพรับราชการเป็นครูและปัจจุบันเกษียณอายุแล้ว สามีมีอาชีพทำนา ทำสวน และเลี้ยงลูก ท่านเป็นคนดี ขยันทำมาหากิน และชอบทำบุญ ผู้ส่งเคสและสามีมีบุตรด้วยกัน 7 คน ทุกคนรับราชการ แต่ผู้ส่งเคสไม่สามารถชักชวนบุตรให้มาศรัทธาในพระพุทธศาสนาและวิชาธรรมกายได้เลย ลูกๆ แยกย้ายกันไปเรียน ทำงาน และแยกครอบครัวไป อีกทั้งพ่อกับแม่ก็รักถิ่นเดิม ไม่ได้อยู่ใกล้ลูกๆ ทำให้ไม่รู้จะคุยกันอย่างไร ผู้ส่งเคสและสามีเข้าวัดพระธรรมกายเมื่อปี พ.ศ. 2529 สามีเป็นผู้ นำบุญ คนแรกของอำเภอเซกา จะชักชวนคนมาวัดและจัดรถ นำคนมาวัดในงานบุญใหญ่เสมอ โดยไม่เคยเบิกเงินค่ารถจากวัดเลย บางครั้งผู้ส่งเคสหรือสามีก็เหมา รถให้ สาธุชนมาวัดฟรี โดยผู้ส่งเคสเป็นคนจ่ายเงินค่ารถทั้งหมด ผู้ส่งเคสและสามีร่วมบุญทุกบุญที่วัดบอกบุญ ตั้งแต่ซื้อที่ดิน สร้างลานธรรม กฐิน หล่อทองหลวงปู่ฯ สร้างสภาธรรมกายสากล (เป็นเจ้าภาพเสาค้ำฟ้า 1 ต้น) สร้างมหาวิหารหลวงปู่ฯ สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวทั้งภายในและภายนอก

ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 สามีของผู้ส่งเคสได้เสียชีวิตลง โดยเป็นโรคมะเร็งในท่อ น้ำดี ผู้ส่งเคสและผู้ นำบุญ คนอื่นๆ ก็ทำหน้าที่ผู้ นำบุญ ต่อไป และได้ทำบุญอุทิศให้สามีหลายบุญ เช่น สร้างพระแกนกลาง โปรแกรมประวัติศาสตร์ ร่วมบุญเลี้ยงพระ 30,000 วัด 3,000 วัด 2,500 วัด 3,500 วัด ร่วมบุญกฐิน สร้างองค์พระ ถวายพระสังฆาธิการ ล่าสุดทำบุญเลี้ยงพระ 3,000 วัด

ปัจจุบันผู้ส่งเคสสุขภาพไม่แข็งแรง ไม่สามารถมาวัดได้ เมื่อต้นเดือนกันยายน 2545 ได้เข้ารักษาที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ ขอนแก่น และผ่าตัดใส่เครื่องกระตุ้นการทำงานของหัวใจ วันนั้นเกือบจะหยุดหายใจ ลูกๆ เห็นเครื่องวัดหัวใจแล้วพากันร้องไห้ แต่ใจผู้ส่งเคสไม่กลัวตาย อยู่ในบุญตลอด ช่วงนั้นได้เข้าโรงเรียนอนุบาลฝันในฝัน และทำตามคำแนะนำของคุณครูไม่ใหญ่ทุกอย่าง โดยเอาใจหยุดที่ศูนย์กลางกาย เห็นองค์พระธรรมกายใสสว่าง เห็นหลวงปู่ คุณยายอาจารย์ และ คุณครูไม่ใหญ่ ใสสว่างเป็นแก้วอยู่ที่กลางท้องตลอด ผู้ส่งเคสอธิษฐานว่า ถ้ามีบุญได้สร้างบารมีต่อ ขอให้บุญบารมีของท่านช่วยให้มีชีวิตต่อไป ในช่วงเวลานั้นที่โรงพยาบาลไม่มีเครื่องกระตุ้นหัวใจ แต่รถส่งเครื่องมือแพทย์นำมาส่งโดยไม่ได้สั่งซื้อ แพทย์จึงผ่าตัดทันทีโดยไม่ต้องรอคิว แพทย์ยังแปลกใจว่าทำไมง่ายอย่างนี้ หลังผ่าตัดก็กลับบ้านเร็ว ใครเห็นก็ทักว่าหน้าตาไม่เหมือนคนป่วย ตอนนี้อยู่ดูแลกันตามลำพังเพียง 2 คน กับเหลนชื่อ แจ๋วแหวว เพราะลูกๆ แยกไปมีครอบครัว ผู้ส่งเคสยังส่งปัจจัยมาทำบุญทุกบุญ และนั่งสมาธิเสมอ บางวันใส บางวันไม่ใส แต่เห็นองค์พระเสมอ

บุตรสาวคนหนึ่งของผู้ส่งเคส อาชีพรับราชการครู แต่งงานแล้วไม่มีบุตร เสียชีวิตเมื่อปี 2545 อายุ 49 ปี ด้วยโรคมะเร็งที่เต้านม ผู้ส่งเคสเคยบอกบุญให้สร้างพระธรรมกายประจำตัวแต่บุตรสาวไม่สร้าง และผู้ส่งเคสก็ไม่ได้สร้างให้เพราะบุตรสาวไม่ได้ให้เงินเดือนแม่เหมือนลูกคนอื่น แต่ลูกคนอื่นให้เงินแม่ แม่ก็มีเงินทำบุญให้ หลานชายของผู้ส่งเคส (ลูกของบุตรสาวอีกคน) เป็นโรคปัญญาอ่อนมาแต่กำเนิด กินอาหารเองไม่ได้ พูดไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ก่อนเสียชีวิตกินไม่ได้ ลุกไม่ได้เดือนกว่า เสียชีวิตเมื่อปี 2545 อายุ 17 ปี ด้วยโรคไข้หวัด ผู้ส่งเคสได้สร้างพระให้หลานชาย และตอนตาก็ให้ นึกถึงบุญสร้างพระ เอา รูปคุณครูไม่ใหญ่ คุณยายอาจารย์ ให้ดู

ผู้ส่งเคสได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับกรรมของสามีที่เสียชีวิตด้วยมะเร็ง และภพภูมิของท่าน รวมถึงการได้รับบุญ ถามถึงกรรมของตนเองที่ปวดขาเรื้อรัง และเป็นโรคหัวใจ ทำบุญอะไรจึงจะหาย ถามถึงภพภูมิของบุตรสาวที่เสียชีวิตด้วยมะเร็งเต้านม และการได้รับบุญ ถามถึงภพภูมิและกรรมของหลานชายที่เป็นปัญญาอ่อน และการได้รับบุญ ถามว่าทำไมบุตรทุกคนไม่ศรัทธาและต่อต้าน และบุญสร้างพระที่ทำด้วยเงินเดือนลูก จะส่งผลถึงลูกหรือไม่ และทำไมตนเองต้องอยู่กับเหลนเพียงลำพัง

ชีวิตของผู้ส่งเคสและสามีที่อำเภอเซกา จังหวัดหนองคาย เต็มไปด้วยการสร้างบารมีร่วมกับหมู่คณะอย่างทุ่มเท สามีซึ่งเป็นคนดีและขยัน ได้เป็นผู้ นำบุญ คนแรกของอำเภอ พาทุกคนมาวัดในงานบุญใหญ่เสมอ โดยไม่หวังผลตอบแทน แม้กระทั่งเหมา รถให้ สาธุชนมาวัดฟรีโดยใช้เงินส่วนตัว ทั้งคู่ได้ร่วมบุญใหญ่ทุกบุญที่วัดบอกบุญ แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจในการสั่งสมบุญอย่างเต็มที่

ความสุขในการสร้างบารมีดำเนินไปจนกระทั่งสามีต้องจากไปในปี พ.ศ. 2541 ด้วยโรคมะเร็งในท่อ น้ำดี แม้จะเสียใจ ผู้ส่งเคสก็ยังคงทำหน้าที่ผู้ นำบุญ ต่อไป และไม่เคยหยุดนิ่งในการทำบุญอุทิศให้สามี

บททดสอบไม่ได้หยุดเพียงเท่านี้ ผู้ส่งเคสเองก็ต้องเผชิญกับความเจ็บป่วย สุขภาพไม่แข็งแรง ไม่สามารถมาวัดได้เหมือนเดิม ในเดือนกันยายน 2545 ต้องเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ ใส่เครื่องกระตุ้นการทำงานของหัวใจ วิกฤตสุขภาพครั้งนี้ทำให้เกือบเสียชีวิต แต่ด้วยใจที่อยู่ในบุญตลอด ไม่มีความกลัว ประกอบกับการได้เข้าเรียนอนุบาลฝันในฝัน และนำคำแนะนำของคุณครูไม่ใหญ่มาปฏิบัติอย่างเคร่งครัด คือเอาใจหยุดที่ศูนย์กลางกาย เห็นองค์พระธรรมกายใสสว่าง พร้อมทั้งระลึกถึงหลวงปู่ คุณยายอาจารย์ และ คุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งท่านปรากฏใสสว่างเป็นแก้วอยู่ที่กลางท้อง ผู้ส่งเคสได้อธิษฐานขอให้บุญและบารมีของครูบาอาจารย์ช่วยให้ตนเองมีชีวิตอยู่เพื่อสร้างบารมีต่อ ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเมื่อโรงพยาบาลไม่มีเครื่องกระตุ้นหัวใจในตอนนั้น แต่กลับมีรถส่งเครื่องมือแพทย์นำเครื่องมือนี้มาส่งโดยไม่ได้สั่งซื้อ แพทย์จึงตัดสินใจผ่าตัดทันที การผ่าตัดเป็นไปอย่างราบรื่นและหายวันหายคืน จนใครๆ เห็นก็ทักว่าหน้าตาไม่เหมือนคนป่วย

แม้จะรอดพ้นจากความตายมาได้ ผู้ส่งเคสก็ยังคงต้องเผชิญกับปัญหาสุขภาพอื่นๆ ทั้งอาการปวดขาเรื้อรังที่ทรมานจนบางคืนแทบไม่ได้นอน และต้องใช้ชีวิตตามลำพังกับเหลนสาวชื่อ แจ๋วแหวว เพราะบุตรทั้ง 7 คนต่างแยกย้ายไปมีครอบครัวของตนเอง ผู้ส่งเคสยังคงทำบุญและนั่งสมาธิอย่างสม่ำเสมอ

นอกจากเรื่องของตนเองและสามีแล้ว ผู้ส่งเคสยังต้องประสบกับการสูญเสียบุตรสาวที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเต้านมเมื่ออายุ 49 ปี และหลานชายซึ่งเกิดมาปัญญาอ่อนและเสียชีวิตเมื่ออายุ 17 ปีด้วยโรคไข้หวัด ผู้ส่งเคสได้พยายามสร้างบุญให้ทั้งคู่ รวมถึงสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้หลานชาย แต่ก็มีความกังวลว่าบุตรสาวจะได้รับบุญหรือไม่ เพราะท่านไม่ได้สร้างพระให้ด้วยเงินของเธอ และบุตรหลานส่วนใหญ่ก็ไม่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนาและยังต่อต้านอีกด้วย แม้ผู้ส่งเคสและสามีจะสร้างพระให้บุตรหลานเกือบทุกคนโดยใช้เงินที่ลูกๆ ให้มาใช้จ่าย

จากสถานการณ์เหล่านี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายเกี่ยวกับวิบากกรรมของสามี บุตรสาว และหลานชาย รวมถึงภพภูมิของพวกเขา และการได้รับบุญที่อุทิศไปให้ นอกจากนี้ยังถามถึงกรรมของตนเองที่ทำให้เจ็บป่วย และเหตุผลที่ต้องอยู่ตามลำพัง รวมถึงความสงสัยว่าบุญที่สร้างให้ลูกหลานจะส่งผลถึงพวกเขาหรือไม่ เมื่อพวกเขาไม่ได้รับรู้และไม่มีศรัทธา