EP.277 เพราะเหตุใดหนอ ได้ผัวรุ่นคุณพ่อ

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตของตนเองว่า ชีวิตเริ่มต้นขึ้นเมื่อเธอตัดสินใจแต่งงานกับสามีซึ่งมีอายุมากกว่าเธอถึง ๒ รอบ สามีผู้นี้เป็นพ่อหม้ายที่มีลูกติดถึง ๑๐ คน แต่ถึงกระนั้น ทั้งสองก็รักกันจริง ๆ สามีของเธอเป็นผู้ที่ชักนำเธอเข้าวัดตั้งแต่ปีพุทธศักราช ๒๕๒๕ หลังจากนั้น เธอกับสามีก็ได้ร่วมสร้างบุญมาโดยตลอดไม่เคยขาด เธอยังได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญในปี ๒๕๒๕-๒๕๒๖ โดยนำสาธุชนมาร่วมงานบุญที่วัดได้ถึง ๓๐ คันรถบัส ในปี ๒๕๓๐ เธอได้คลอดบุตรชายออกมา ๑ คน เธอและลูกชายมีอัธยาศัยในการบวช โดยลูกชายของเธอได้มาบวชอบรมยุวธรรมทายาททุกปีตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ และไม่ยอมสึก ซึ่งสามีของเธอสนับสนุนให้ลูกชายบวชตลอดชีวิต แต่ตัวเธอเองในขณะนั้นไม่เห็นด้วย ด้วยความเห็นที่ไม่ตรงกันในเรื่องนี้ ประกอบกับอายุที่ต่างกันมาก ทำให้เธอกับสามีเริ่มมีเรื่องระหองระแหงกันมาตลอด จนเป็นเหตุให้เธอเริ่มห่างวัดตั้งแต่ปี ๒๕๔๑ บางครั้งมาบ้าง ไม่มามาก จนกระทั่งไม่มาเลย แต่สามีและลูกชายของเธอก็ยังคงมาวัดอย่างสม่ำเสมอไม่เคยขาด

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสดำเนินต่อไปหลังจากที่เธอเริ่มห่างวัดไป แม้เธอจะห่างวัดไป แต่สามีและลูกชายก็ยังคงมาวัดอย่างสม่ำเสมอไม่ขาด จนกระทั่งถึงวันที่ ๑๐ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๔๔ สามีของเธอได้โทรศัพท์ไปหาเธอที่ทำงาน บอกว่าในวันนั้นอยากจะทานข้าวพร้อมกัน ๓ คนพ่อแม่ลูก และขอให้เธอไปตามป้าซึ่งเป็นพยาบาลมาให้น้ำเกลือให้ด้วย เพราะเขารู้สึกเหนื่อยในวันนั้น ก่อนทานข้าว สามีของเธอได้บอกกับเธอว่า วันนี้ขออาบน้ำแต่งตัวหล่อ ๆ สักหน่อย และขอให้ลูกชายอาบน้ำแต่งตัวหล่อ ๆ เหมือนพ่อด้วย เมื่อมากันครบ ๓ คน ก็ทานข้าวพร้อม ๆ กัน ทั้ง ๆ ที่แขนอีกข้างของสามีก็ยังเสียบเข็มน้ำเกลือให้น้ำเกลืออยู่ ในระหว่างทานข้าว สามีได้คุยกับลูกชาย สอนให้ลูกห่างไกลจากยาเสพติดทุกชนิด และบอกว่า ถ้าปิดภาคเรียนแล้ว ให้ลูกมาบวชที่วัดพระธรรมกายนะ ตัวผู้ส่งเคสเองพอได้ยินเรื่องที่สามีจะพาลูกชายไปบวชก็รู้สึกขัดแย้งในใจมาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เธอได้ขอตัวออกจากบ้านไปทันที ให้เหตุผลว่าพรุ่งนี้มีประชุมตอนเช้า ขอตัวไปนอนแต่หัวค่ำหน่อย แต่ความจริงแล้ววันนั้นเธอมีอารมณ์อยากนอนขึ้นมาเพราะได้ฟังเรื่องพ่อจะเอาลูกชายมาบวช เวลาประมาณ ๒๒:๐๐ น. ผู้ส่งเคสก็ได้ยินเสียงลูกชายร้องอย่างตกใจ เธอจึงรีบวิ่งลงมาดู ก็เห็นสามีฟุบหน้าอยู่ที่เก้าอี้ ชักตาค้าง แล้วก็แน่นิ่งไป ลูกชายรีบวิ่งไปตามรถมาช่วยคุณพ่อไปส่งโรงพยาบาล แต่สามีของผู้ส่งเคสได้สิ้นใจเสียแล้ว รวมอายุได้ ๗๑ ปี วันสุดท้ายท่านขอให้ลูกชายมาบวช หลังจากนั้นลูกชายของผู้ส่งเคสก็ได้ขออนุญาตบวชตลอดชีวิต แต่ผู้ส่งเคสก็ขอให้ลูกชายเรียนให้จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ เสียก่อน ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสกับลูกชายก็มาวัดพระธรรมกายทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนไม่เคยขาด แม้ว่าจะต้องเดินทางจากจังหวัดอุดรธานีถึงกรุงเทพมหานครเป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร และได้ร่วมสร้างบุญทุกบุญสร้างบารมีด้วยความปลื้มปิติใจ จนกระทั่งวันที่ ๒๙ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๔๕ ลูกชายของผู้ส่งเคสก็ได้ขออนุญาตบวชตลอดชีวิต และขณะนี้เป็นสามเณรอยู่ที่วัดเขาแก้วเสด็จ ในปลายปี ๒๕๔๕ ผู้ส่งเคสป่วยเป็นโรคหัวใจรั่ว ต้องเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลโรคทรวงอก จังหวัดนนทบุรี ในวันที่ ๘ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๔๖ การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ผู้ส่งเคสท่องสัมมาอะระหังตลอดเวลาที่มีสติรู้ตัว จนคุณหมอและพยาบาลแปลกใจว่าอาการของเธอดีขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นอัศจรรย์ แต่หลังจากนั้นอีก ๗ เดือน ผู้ส่งเคสก็ต้องมาเจอมรสุมชีวิตอย่างหนัก คือลูกน้องที่ทำงานร่วมกันโกงเอาเช็คของเธอไปยืมเงินของคนอื่นมาเป็นเงินหลักล้านโดยใช้ชื่อของเธอ ทำให้เธอถูกฟ้องร้องต้องขึ้นโรงขึ้นศาล ชีวิตมีแต่ความทุกข์ใจว้าวุ่นใจมาก เธอตัดสินใจเข้าไปพึ่งร่างทรงหรือหมอดู ขณะเดียวกันก็ยังนั่งสมาธิไม่ขาดเผื่อเหนียวไปด้วย ทำบุญใส่บาตรเสมอ แต่ก็ยังไปหาร่างทรงหรือหมอดูเวลาที่ไม่สบายใจ จนกระทั่งวันที่ ๕ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๔๗ ลูกชายซึ่งเป็นสามเณรก็ได้บอกให้ผู้ส่งเคสเลิกไปหาร่างทรงอย่างเด็ดขาด ให้หักดิบไปเลย ให้ยึดบุญ ยึดพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งอย่างเดียว อย่าปันใจให้สิ่งอื่น ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจทำตามที่สามเณรลูกชายบอก ทุกวันนี้ผู้ส่งเคสมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน ไม่ว่าจะมีอุปสรรคใด ๆ ก็ไม่เคยขาด บางครั้งขับรถมาเองคนเดียว บางครั้งมีปัจจัยแค่พอเข้า รถทัวร์ก็มา เพื่อไม่ให้พลาดบุญ