EP.351 ผู้นำสตรีดีเด่น

ผู้ส่งเคส เติบโตมากับคุณแม่ที่คลองบางกอกน้อย ฝั่งธนบุรี คุณพ่อมีอาชีพทำสวนและมีลูกติดมาก่อน ท่านมาแต่งงานกับคุณแม่ แต่ก่อนที่ผู้ส่งเคสจะคลอด คุณแม่ก็ได้กลับมาอยู่บ้านเดิม ไม่นานนักคุณพ่อก็เสียชีวิตไป ทำให้ผู้ส่งเคสไม่เคยได้เห็นหน้าคุณพ่อเลย ผู้ส่งเคสจึงอยู่กับคุณแม่เพียงสองคน เมื่อเรียนจบรัฐศาสตร์บัณฑิตจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก็ได้พบกับสามีซึ่งเป็นนายแพทย์ หลังแต่งงานกันได้ไม่นาน ผู้ส่งเคสก็พบว่าสามีเจ้าชู้มาก ซึ่งทำให้เข็ดขยาด ไม่ปรารถนาจะพบเจออีกในชาติหน้า สามีเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ก่อนตายท่านได้ขออโหสิกรรม ซึ่งผู้ส่งเคสก็ให้ไป แต่ได้อธิษฐานว่าจะไม่ขอมีคู่ครองอีกต่อไป แต่ขอให้ได้เป็นผู้นำสตรี ได้สร้างความดี และนำพาสตรีไปสู่เป้าหมายที่ดี ผู้ส่งเคสทำงานพัฒนาสตรีมาตลอดด้วยใจรัก แม้สามีจะไม่เห็นด้วยและขัดขวางมาตลอดเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่

ผู้ส่งเคส มีชีวิตวัยเด็กอยู่กับคุณแม่เพียงสองคน เนื่องจากคุณพ่อซึ่งเป็นชาวสวนและมีลูกติดมาก่อน ได้เสียชีวิตไปตั้งแต่ผู้ส่งเคสยังไม่ทันได้เห็นหน้า แม้คุณพ่อจะพยายามพายเรือมาง้อคุณแม่ที่หนีกลับมาอยู่บ้านเดิมหลายครั้งก่อนจะเสียชีวิต ชีวิตเติบโตขึ้นมาอย่างเข้มแข็ง จนได้เข้าศึกษาที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและสำเร็จการศึกษาเป็นรัฐศาสตร์บัณฑิต หลังจากนั้นไม่นานก็ได้พบรักและแต่งงานกับนายแพทย์ ทว่าชีวิตคู่กลับไม่ราบรื่นนัก เนื่องจากสามีของ ผู้ส่งเคส เป็นคนเจ้าชู้มาก สิ่งนี้สร้างความเจ็บปวดและทำให้ ผู้ส่งเคส รู้สึกเบื่อหน่ายในเรื่องความสัมพันธ์ ก่อนที่สามีจะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ท่านได้ขออโหสิกรรม ผู้ส่งเคส ก็ยกโทษให้ แต่ด้วยความที่เข็ดขยาด ผู้ส่งเคส จึงอธิษฐานขอตัดเรื่องคู่ครองในชาติภพต่อไป และขออุทิศตนเพื่อเป็นผู้นำสตรี สร้างความดี และนำพาสตรีไปสู่สิ่งที่ดี

ด้วยความตั้งใจและใจรัก ผู้ส่งเคส ได้ทำงานด้านการพัฒนาสตรีมาอย่างต่อเนื่อง แม้สามีจะไม่เห็นด้วยและพยายามขัดขวางมาตลอดในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ทว่า ผู้ส่งเคส ก็ไม่เคยหยุดนิ่งและทำงานนี้มาจนถึงปัจจุบัน จุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตการทำงานและชีวิตส่วนตัวเกิดขึ้นเมื่อประมาณปี 2526 ในครั้งนั้น ผู้ส่งเคส ยังไม่ได้พบกับน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ภายหลังจะกลายมาเป็นกัลยาณมิตรที่รักและผูกพันกันมาก น้องคนนี้ได้ไปตามหา ผู้ส่งเคส ที่บ้านตามคำแนะนำของลูกความในจังหวัดที่ ผู้ส่งเคส อยู่ แต่ก็ไม่ได้พบกัน เวลาผ่านไปกว่า 20 ปี ในปี 2544 ทั้งสองได้มาพบกันโดยบังเอิญในการประชุมผู้นำสตรี น้องคนนั้นจำชื่อของ ผู้ส่งเคส ได้และได้เข้ามาสอบถามชื่อจริงชื่อเล่นและที่อยู่ เมื่อ ผู้ส่งเคส ยืนยัน ทั้งสองจึงได้พูดคุยและปรึกษางานกันตั้งแต่นั้นมา ต่อมา ผู้ส่งเคส ได้เชิญน้องคนนี้มาเป็นที่ปรึกษากฎหมายของสมาคม ความสัมพันธ์ของทั้งสองแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ ช่วยเหลืองานกันจนก้าวหน้าอย่างมาก

ด้วยความตั้งใจที่จะพัฒนาสตรีให้ดียิ่งขึ้น ผู้ส่งเคส และคณะ ได้วางแผนจะจัดประชุมสมาคมสตรีทั่วประเทศ ในเวลานั้น ได้รับความเมตตาจาก คุณครูแม่ใหญ่ อนุญาตให้ใช้สถานที่ของวัดพระธรรมกายในการจัดประชุม สิ่งนี้สร้างความปีติยินดีแก่ ผู้ส่งเคส อย่างยิ่ง เพราะรู้สึกคุ้นเคยกับ คุณครูแม่ใหญ่ เป็นอย่างมาก ผู้ส่งเคส เล่าถึงการได้เข้ามาเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝัน และความปรารถนาที่จะได้เข้าใกล้ คุณครูไม่ใหญ่ ต่อมา การได้ดูจานดาวธรรมทำให้รู้สึกได้อยู่ใกล้ชิด คุณครูไม่ใหญ่ มากขึ้น ที่สำคัญ คุณครูไม่ใหญ่ ได้จัดงานหักดิบเลิกเหล้า บุหรี่ ยาเสพติด ซึ่งตรงกับความตั้งใจของ ผู้ส่งเคส ที่ได้ต่อต้านสิ่งเหล่านี้มาตลอด ผู้ส่งเคส จึงอยากตอบแทนพระคุณ คุณครูไม่ใหญ่ ที่เป็นพลังศรัทธาให้ทุกคนได้ศึกษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ปฏิบัติเป็นคนดี มีสัมมาทิฐฐิ และจัดงานเทเหล้าเผาบุหรี่ ผู้ส่งเคส ทราบดีว่าปัญหาความรุนแรงในครอบครัวส่วนใหญ่มาจากแอลกอฮอล์ และน่าตกใจที่พบว่าเด็กอายุน้อยลงเรื่อยๆ เช่น เด็ก ป.2 ก็เริ่มตั้งวงดื่มเหล้า ซึ่งพ่อแม่ห้ามไม่ได้ สิ่งเหล่านี้ยิ่งตอกย้ำความสำคัญของงานที่ ผู้ส่งเคส ทำอยู่