EP.360 แก้วใต้หมอนของเมาะ

ผู้ส่งเคสเป็นผู้ที่ทำงานเป็นผู้นำในจังหวัดยะลา ท่านมีความประทับใจอย่างยิ่งในผลการปฏิบัติธรรมของเมาะ ซึ่งเป็นคนอิสลามที่ท่านรู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี ประสบการณ์กับเมาะนี้ทำให้ผู้ส่งเคสมีความคิดที่ว่า การปฏิบัติธรรมนั้นเป็นสิ่งสากลที่ทุกคนสามารถเข้าถึงความสุขภายในได้จริง ท่านจึงอยากแบ่งปันเรื่องราวและเรียนถามถึงเรื่องราวเบื้องหลังชีวิตของเมาะต่อ คุณครูไม่ใหญ่ เจ้าค่ะ

ผู้ส่งเคสได้รู้จักกับหญิงสูงอายุชาวอิสลามท่านหนึ่งที่เรียกขานว่า "เมาะ" ซึ่งเมาะมีอายุ 58 ปี และมีอาชีพนวดจับเส้นแบบแผนโบราณ เมาะมักจะมารับนวดที่บ้านของผู้ส่งเคสเป็นประจำจนคุ้นเคยกันเหมือนญาติ ระหว่างการนวด เมาะมักจะเล่าระบายปัญหาชีวิตและความยากลำบากต่างๆ นานาให้ฟังอยู่เสมอ ด้วยความรู้สึกสงสารและปรารถนาให้เมาะมีที่พึ่งทางใจ ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจชวนเมาะนั่งสมาธิ ทว่าเมาะกลับปฏิเสธทันที โดยให้เหตุผลว่าศาสนาของตนไม่มีการสอนเช่นนี้ จึงทำไม่ได้ ผู้ส่งเคสจึงต้องอธิบายให้เมาะเข้าใจว่า การนั่งสมาธิไม่ได้ขัดแย้งกับความเชื่อเดิม และมีประโยชน์คือทำให้จิตใจสบาย มีความสุข และเป็นที่พึ่งทางใจได้ ผู้ส่งเคสแนะนำให้เมาะนึกถึงพระเจ้าคือพระอัลเลาะห์ไว้ที่กลางท้องก็ได้ พร้อมกันนั้นก็ได้มอบ "ดวงแก้ว" ขนาด 1 เซนติเมตรให้เมาะ เพื่อใช้เป็นนิมิตในการนั่งสมาธิ แต่เมาะก็ยังคงยืนกรานปฏิเสธไม่ยอมรับ

ผู้ส่งเคสจึงได้บอกถึงอานุภาพของดวงแก้วนี้ว่า หากนึกไว้ที่กลางท้องจะขออะไรก็จะสมปรารถนาหมด เหมือนเป็นแก้วสารพัดนึก ด้วยคำอธิบายนี้ ในที่สุดเมาะก็ยอมรับดวงแก้วไว้ด้วยความเต็มใจ เพราะเห็นว่าไม่ขัดแย้งกับความเชื่อใดๆ และอีกอย่างดวงแก้วก็ใสสวย เมาะได้นำดวงแก้วไปลองทำสมาธิตามคำแนะนำของผู้ส่งเคส หลังจากนั้น เมาะกลับมาเล่าให้ฟังว่าขณะนั่งสมาธิได้เห็นดวงแก้วใสมากและขยายใหญ่ขึ้นจนรู้สึกตกใจและไม่กล้านั่งต่อ เมาะสงสัยถึงสิ่งที่เห็น ผู้ส่งเคสจึงบอกว่าสิ่งที่เห็นนั้นถูกต้องแล้ว และแนะนำให้ขยายดวงแก้วให้ครอบตัวเมาะไปเลยก็ได้ ตั้งแต่นั้นมา เมาะก็ได้กลับไปนั่งสมาธิทุกคืนไม่เคยขาด เมาะกลับมาบอกผู้ส่งเคสอีกว่า ทุกวันนี้เห็นดวงแก้วใสมาก มีความสุขมาก ดวงขยายใหญ่ และที่ชอบมากคือเมื่ออธิษฐานขออะไรก็มักจะได้จริงอย่างไม่น่าเชื่อ ยกตัวอย่างเช่น เมื่อข้าวสารหมด ก็นึกถึงดวงแก้วกลางท้อง วันนั้นก็มีลูกค้าที่มานวดนำข้าวสารมาให้จริงๆ งานนวดก็มีมาให้ทำทุกวัน ไม่ต้องหาลูกค้าเลย ต่างจากเมื่อก่อนที่มีบ้างไม่มีบ้าง ทำให้เงินทองหาได้ง่ายขึ้นมาก ดวงแก้วจึงกลายเป็นที่พึ่งให้กับเมาะในทุกเรื่อง แม้กระทั่งเมื่อมีเพื่อนบ้านมาปรับทุกข์แล้วต่อมาฆ่าตัวตาย ทำให้เมาะกลัวมาก ผู้ส่งเคสแนะนำว่าไม่ต้องกลัว ให้ขยายดวงแก้วครอบบ้านไว้ เมาะทำตามและความกลัวก็หายไป

ตั้งแต่นั้นมา เมาะรักดวงแก้วนี้มากเพราะทำให้เห็นที่พึ่งกลางตัวและสามารถขออะไรก็ได้ ภายหลังเมาะทราบว่าสิ่งที่ตนปฏิบัติเป็นความดีกลางๆ เมาะก็ยอมรับได้และยืนยันว่าจะยังคงนั่งสมาธิต่อไป เพราะสิ่งนี้เป็นที่พึ่งและทำให้ชีวิตมีความสุขขึ้น อย่างไรก็ตาม เมาะนั่งคนเดียวและยังไม่กล้าบอกให้ลูกหลานรู้

เมาะยังเล่าอีกว่า ขณะที่มองดวงใสๆ ในตัว ได้เห็นผู้หญิงใส่ชุดขาว (ซึ่งผู้ส่งเคสให้ดูรูปและเมาะจำได้ว่าเป็นคุณยายอาจารย์) และเห็นพระใส่แว่นที่ดูหล่อ (ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นคุณครูไม่ใหญ่) เมาะรู้สึกอัศจรรย์ใจมาก และยังพูดถึงข่าววัดที่ออกมา กล่าวว่าไม่เชื่อข่าวเหล่านั้น มั่นใจว่าท่านไม่ได้เป็นแบบนั้น เนื่องจากเมาะเป็นคนไม่แข็งแรง เจ็บป่วยบ่อย จึงต้องเข้าโรงพยาบาลเป็นประจำ ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาล เมาะจะไม่ลืมนำดวงแก้วไปด้วย โดยพกติดตัวตลอดเวลา ครั้งสุดท้าย เมาะป่วยหนักมากด้วยโรคความดันและหัวใจ เมื่อผู้ส่งเคสไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล ได้บอกให้เมาะนึกถึงดวงใสที่กลางท้อง นึกให้ดวงขยาย เพื่อเวลาจะละโลกจะได้ไปดี เมาะรับปากและพยักหน้า ผู้ส่งเคสขอเมาะดูดวงแก้วที่เมาะเก็บไว้ใต้หมอน ก่อนจะหยิบให้ เมาะกำชับว่าให้ดูเฉยๆ อย่าเอาไปไหน และบอกว่า "ให้แล้วอย่าเอาคืน" เพราะเมาะรักดวงแก้วนี้มาก ผู้ส่งเคสเมื่อได้ดูแล้วรู้สึกได้ทันทีว่าดวงแก้วของเมาะใสมาก ใสกว่าตอนอยู่กับตนเองเสียอีก ผู้ส่งเคสคิดว่าเป็นเพราะเมาะปฏิบัติธรรมได้ดี

ในที่สุด วาระสุดท้ายของเมาะก็มาถึง เมาะหลับตาละโลกไปจริงๆ เพราะทนทุกขเวทนาทางกายไม่ไหว ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าตนเองได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรได้อย่างดีที่สุดแล้ว และรู้สึกดีใจที่ก่อนตายเมาะได้มาพบที่พึ่งที่แท้จริงสำหรับตนเอง แม้ว่าเมาะจะเสียชีวิตแล้ว แต่เรื่องราวของดวงแก้วใต้หมอนยังไม่จบ เพราะดวงแก้วได้ตกไปอยู่กับลูกสะใภ้ของเมาะ ซึ่งก็นับถือศาสนาอิสลามเช่นกัน ลูกสะใภ้เมาะซึ่งทำงานเป็นลูกจ้างทำอาหารที่ร้านฝั่งมาเลเซีย เล่าว่าตั้งแต่ได้ดวงแก้วไป ขายของดีมาก เงินไหลมาเป็นเทน้ำเทท่า เธออยากรวยและไม่ต้องการคืนดวงแก้วนี้ให้ใครเลย เพราะรู้สึกว่าศักดิ์สิทธิ์มาก แม้ผู้ส่งเคสขอเธอดู เธอก็ยังไม่ให้ดู กลัวจะถูกเอาคืน ผู้ส่งเคสไม่ได้คิดจะเอาคืน แต่ก็ยังคงทำหน้าที่กัลยาณมิตร โดยแนะนำให้ลูกสะใภ้เมาะนั่งสมาธิด้วยถึงจะดี ซึ่งเธอก็รับปาก