EP.364 ผลห้ามคนทำบุญ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนหนึ่งในครอบครัวชาวไทยเชื้อสายจีน มีพี่น้องหลายคน ท่านได้เล่าเรื่องราวชีวิตของเตี่ย (พ่อ), คุณแม่ และพี่น้อง เพื่อกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ถึงสาเหตุของเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในครอบครัว รวมถึงผลของกรรมที่แต่ละคนได้กระทำมาครับ/ค่ะ

เรื่องราวเริ่มต้นที่เตี่ยของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นคนจีน มีอาชีพค้าขาย ท่านเป็นคนขยัน อัธยาศัยดี โอบอ้อมอารี ค้าขายเก่งและไม่เอาเปรียบใคร เตี่ยดื่มยา ดองหลังอาหารทุกมื้อ ในเทศกาลตรุษจีน เตี่ยไม่ฆ่าไก่เอง แต่ให้พี่ชายคนโตหรือเพื่อนรักทำแทน เตี่ยเป็นคนแข็งแรงมาก ไม่มีโรคประจำตัว แต่ท่านไม่เข้าใจเรื่องการทำบุญ อย่างไรก็ตาม คุณแม่ของผู้ส่งเคสจะใส่บาตรทุกวัน และไปทำบุญที่วัดทุกวันพระเสมอ ซึ่งเตี่ยก็ไม่เคยขัด บางครั้งเมื่อลูกๆ หรือคุณแม่ไม่ว่าง เตี่ยก็จะเอาข้าวที่เตรียมไว้ไปใส่บาตรให้แทน เมื่ออายุมากขึ้น ลูกๆ แยกย้ายไปเรียนในเมือง คุณแม่และพี่ๆ ยุ่งกับงาน เตี่ยจึงมีหน้าที่ใส่บาตรทุกวันแทน ผู้ส่งเคสไม่ทราบว่าเตี่ยทำเพราะศรัทธาหรือเพราะไม่มีคนทำ ในวันสุดท้ายของชีวิต เตี่ยตื่นมาเหมือนละเมอ จะเปิดประตูบ้านและเรียกหาอาหารใส่บาตร ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลา คุณแม่บอกว่ายังไม่สว่าง เตี่ยจึงกลับไปนอนและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย เตี่ยเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2527 อายุ 92 ปี

พี่สาวคนโต (ลูกคนที่ 6) เมื่ออายุประมาณ 40 ปี เส้นประสาทตาเสีย ทำให้มองเห็นอะไรไม่ชัด ต้องอาศัยแสงสว่างเท่ากลางแจ้งยามเที่ยงวันจึงจะมองเห็นได้ เธอไม่กล้าไปไหนหากไม่มีคนรู้จักพาไป เพราะดวงตาดูเหมือนคนปกติ ทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเธอเหมือนคนตาบอด

พี่สาวอีกคน (ลูกคนที่ 2) แต่งงานไปไม่นาน เมื่อลูกคนที่ 2 เกิด ก็เริ่มมีอาการทางประสาท เริ่มด้วยอาการกลัว ไม่ยอมออกจากบ้าน และบอกทุกคนว่าจะมีคนมาทำร้าย แต่ก็ยังคุยกับทุกคนรู้เรื่องอยู่ ต่อมาอาการมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มบ่น เพ้อ อาละวาด เมื่อจะส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลก็ไม่ยอม อาละวาดหนักมาก พี่สาวที่เป็นอุบาสิกาอยู่ที่วัดพระธรรมกายทราบเรื่อง จึงขอความเมตตาจากคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง โดยเอา รูปให้คุณยายดู คุณยายบอกให้เอาตัวมา แต่ไม่สามารถพามาได้ เมื่อคุณยายช่วย อาการของพี่สาวก็ดีขึ้นมาก ไม่ อาละวาด พูดรู้เรื่องบ้างเป็นบางโอกาส และยอมไปโรงพยาบาล ยอมทานยา บางครั้งก็เหมือนคนปกติ เคยพามาทำบุญที่วัดได้ครั้งหนึ่งในงานทอดกฐินคุณยาย หลังจากนั้นก็ไม่สามารถพามาได้อีกเลย ปัจจุบันอยู่กับคุณแม่ เพราะสามีขอเลิกตั้งแต่มีอาการทางประสาท

พี่สาวอีกคน (ลูกคนที่ 7) เข้าวัดพระธรรมกายในปี 2529 เธอเป็นคนเรียนเก่งมาก ฉลาด อัธยาศัยดี และเป็นที่รักของทุกคน มีอาชีพเป็นเภสัชกร ประจำโรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี เป็นที่พึ่งของพี่น้องทุกคน ผู้ส่งเคสผูกพันกับพี่สาวคนนี้มากที่สุด รักพี่คนนี้มากที่สุด ทั้งสองคนจะชวนกันมาทำบุญทุกบุญไม่เคยขาด แม้พี่สาวจะทำงานหนัก แต่ก็มีศรัทธามาก ตั้งใจถือศีล 8 ตลอดชีวิต แต่ทำได้ไม่นาน ในปี 2537 พี่สาวมาร่วมงานวิสาขบูชาที่วัด ตอนนั้นวัดกำลังเปิดให้ทำบุญสร้างพระประจำตัว 10,000 บาท พี่สาวตั้งใจทำทันที แต่เอาเงินมาไม่ครบ พี่สาวคนที่อยู่ วัดบอกให้ทำไปก่อน 1,000 บาท เมื่อไปบริจาค เจ้าหน้าที่บอกว่า เอาไว้ทำทีเดียวก็ได้ พี่สาวจึงไม่ได้ทำบุญองค์พระด้วยตนเองเลย (คุณครูไม่ใหญ่ ได้ให้ข้อคิดแทรกในภายหลังว่า ทีหลังเจ้าหน้าที่ควรรับไว้)

ในวันที่ 5 มิถุนายน 2537 พี่สาวคนนี้ขับรถพาหลาน 3 คนกลับจากเยี่ยมคุณแม่ แล้วประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทันทีพร้อมหลาน 2 คน (คุณครูไม่ใหญ่ ย้ำว่า ถ้าบริจาค เจ้าหน้าที่ควรรับไว้ทุกครั้ง ไม่ว่าจะทยอยบุญหรือไม่ เพราะไม่รับนี่ตาย ความตายมา ก่อน)

เมื่อไม่มีพี่สาวคนนี้ คุณแม่ก็ไม่ได้มาวัดแล้ว ปัจจุบันคุณแม่อยู่กับพี่ชาย (ลูกคนที่ 9) ซึ่งเป็นคนไม่มีศรัทธา เป็นคนไหว้ ยาก ชอบดื่มเหล้า เล่นการพนัน และอบายมุขทุกอย่างทำได้หมด แต่ชวนเข้าวัดทำบุญไม่ได้เลย ผู้ส่งเคสชวนคุณแม่มาอยู่กรุงเทพฯ ด้วยกัน ท่านก็ไม่ยอม ท่านชอบอยู่บ้านเดิม ผู้ส่งเคสส่งเงินให้คุณแม่และบอกว่าจะเอาเงินทำบุญให้ คุณแม่ก็ไม่ชอบใจ ไม่ อยากให้ลูกทำบุญมาก

ทุกวันนี้คุณแม่ อายุมากแล้ว แต่ต้องดูแลหลาน (ลูกของพี่ชาย) และดูแลพี่สาวที่มีอาการทางประสาท คุณแม่บอกผู้ส่งเคสว่า อยากให้กลับไปอยู่ด้วยกันที่สุราษฎร์ธานี เพื่อไปดูแลคุณแม่ พี่สาวที่อยู่ วัดก็ทุกข์ใจมาก ลังเลว่าจะกลับไปดูแลคุณแม่ หรืออยู่สร้างบารมีเป็นอุบาสิกา ผู้ส่งเคสบอกว่าอย่าออกมานะ ต้องทำให้ได้อย่างคุณยาย พี่สาวคนนั้นจึงตัดใจ (ที่จะกลับไป)

ผู้ส่งเคสจึงได้กราบเรียนถามคำถามเกี่ยวกับเหตุการณ์และบุคคลต่างๆ ในครอบครัวครับ/ค่ะ