EP.913 ยอดนักสร้างบารมี

เรื่องราวนี้มาจากผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นยอดนักสร้างบารมีรุ่นบุกเบิก มีนามว่า กลวิต ต้อยบ่วย ได้ใส่คุณแม่เป็นกัลยาณมิตรให้ตั้งแต่ยังเล็กๆ ผู้ส่งเคสมีโอกาสสั่งสมบุญตั้งแต่ที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ จนกระทั่งมาถึงวัดพระธรรมกาย ได้ทุ่มเทในการทำบุญร่วมกับคุณแม่ ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีพี่น้องทั้งหมด 5 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 2 เดิมครอบครัวทำกิจการรับซักอบรีด และเป็นครอบครัวใจบุญ ชอบทำบุญมาตั้งแต่รุ่นคุณตาคุณยาย คุณพ่อคุณแม่ และลูกๆ คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนที่มีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา เวลาไปทำบุญที่วัดปากน้ำ คุณแม่ก็จะพาผู้ส่งเคสและคุณตาไปด้วย หลังหลวงปู่สดมรณภาพ คุณแม่ก็ติดตามสร้างบารมีกับคุณยายที่บ้านธรรมประสิทธิ์ตั้งแต่ปี 2509 ได้มีโอกาสร่วมทำบุญสร้างวัดพระธรรมกายตั้งแต่เป็นรุ่นบุกเบิก มีส่วนร่วมในการสร้างโบสถ์ ทำรั้ว ฝังลูกนิมิต ประตูหน้าวัด สร้างศาลา บอกบุญหาเจ้าภาพสร้างพระประธาน เทปูนตัวโบสถ์ กำแพงโบสถ์ เสาลูกนิมิต 8 ทิศ ร่วมทำบุญทุกบุญมาตลอด 40 ปี จนวัดขยายถึง 2,000 ไร่ ก็ได้มีส่วนสร้างสภาหลังคาจาก ซื้อที่ดิน สร้างเสาเข็มมหาธรรมกายเจดีย์ สร้างพระธรรมกายประจำตัวเป็นจำนวนมาก หล่อรูปเหมือนหลวงปู่ สมัยแรกๆ ที่ยังไม่มีบุญเศรษฐีถาวร คุณแม่จะชวนคนซื้อข้าวสารน้ำตาลเป็นกระสอบมาถวายวัด ทุกอาทิตย์ต้นเดือนจะนำข้าวใส่ปิ่นโตถวายพระ ต่อมาเมื่อมีบุญเศรษฐีถาวร คุณแม่ก็ทำบุญทุกเดือนไม่เคยขาด ปัจจุบันผู้ส่งเคสไม่มีโอกาสได้มาวัดเหมือนก่อนเพราะต้องดูแลคุณแม่ที่มาวัดไม่ไหวแล้ว แต่ก็ไม่เคยตกบุญ โดยได้ฝากปัจจัยมาร่วมทำบุญ และโชคดีที่มีจานดาวธรรมทำให้ได้ฟังธรรมะ ปัจจุบันผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา จึงได้ส่งเคสนี้มากราบขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่

ครอบครัวผู้ส่งเคสเป็นครอบครัวใจบุญสุนทานมาหลายชั่วอายุคน ตั้งแต่รุ่นคุณตา คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ และลูกๆ โดยเฉพาะคุณแม่เป็นต้นบุญต้นแบบที่แท้จริง ท่านชอบทำบุญตั้งแต่จำความได้ที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญในสมัยที่หลวงปู่สดท่านยังมีชีวิตอยู่ คุณแม่จะพาผู้ส่งเคสและคุณตาไปทำบุญด้วยเสมอ หลังจากหลวงปู่มรณภาพ คุณแม่ก็ติดตามสร้างบารมีกับคุณยายจันทร์ ขนนกยูงที่บ้านธรรมประสิทธิ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 ท่านเป็นรุ่นบุกเบิกวัดพระธรรมกายอย่างแท้จริง ได้ร่วมสร้างวัดมาตั้งแต่แรกเริ่ม ทั้งสร้างโบสถ์ ทำรั้ว ฝังลูกนิมิต สร้างประตูหน้าวัด สร้างศาลา ยังได้ช่วยบอกบุญคนอื่นให้มาเป็นเจ้าภาพสร้างพระประธาน ร่วมเทปูนสร้างโบสถ์ กำแพง เสาลูกนิมิต คุณแม่ร่วมทำบุญทุกบุญไม่เคยขาดตลอด 40 ปี จนวัดขยายใหญ่โตถึง 2,000 ไร่ ก็ยังร่วมสร้างสภาหลังคาจาก ซื้อที่ดิน สร้างเสาเข็มมหาธรรมกายเจดีย์ สร้างพระธรรมกายประจำตัวเป็นร้อยองค์ ทำบุญทองคำหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ สมัยก่อนที่ยังไม่มีบุญเศรษฐีถาวร คุณแม่ก็จะชวนคนซื้อข้าวสารน้ำตาลมาถวายวัดเป็นกระสอบ ทุกอาทิตย์ต้นเดือนก็เอาข้าวใส่ปิ่นโตไปถวายพระ เมื่อมีบุญเศรษฐีถาวร ท่านก็ทำต่อเนื่องทุกเดือนมาจนถึงปัจจุบัน

เมื่ออายุได้ 70 กว่าปี คุณแม่เริ่มมีโรคประจำตัวหลายอย่าง เช่น ความดัน รูมาตอยด์ ไทรอยด์ และมักจะหกล้มบ่อยๆ ทำให้ขาไม่มีแรง ต้องนั่งรถเข็นมาวัด แม้จะมาวัดได้ลำบาก ท่านก็ยังบ่นว่าถ้าแข็งแรงกว่านี้คงจะช่วยงานวัดได้มากกว่านี้ ท่านมาวัดครั้งสุดท้ายในบุญ 300,000 องค์ หลังจากนั้นก็มาวัดไม่ไหวอีกเลย ปัจจุบันคุณแม่อายุ 78 ปี เริ่มมีอาการหลงลืม ทานอาหารลำบากมากเพราะฟันล่างหลุดหมด ไม่มีสันเหงือกทำให้ใส่ฟันปลอมไม่ได้ หลังทานข้าวเสร็จก็เอาแต่นอนท่าเดียว ผู้ส่งเคสต้องดูแลอย่างใกล้ชิด คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า คุณแม่ท่านนี้ใช้กายมนุษย์สร้างบุญล้วนๆ เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดี ท่านสร้างบารมีอย่างต่อเนื่องมา 40 กว่าปี

คุณตาก็มาวัดกับคุณแม่เสมอเป็นเวลาหลายสิบปี จนชรา ป่วยเป็นเบาหวานและเสียชีวิตในวัย 80 ปี

คุณพ่อเป็นคนชอบทำบุญ ใส่บาตรหน้าบ้านเป็นประจำ แต่ก็ชอบไหว้เจ้าด้วย ท่านสุขภาพแข็งแรงมาตลอด ชอบนั่งรถเที่ยวคนเดียวในกรุงเทพฯ ไปหาซื้อของเล็กๆ น้อยๆ มาใส่บ้าน วันหนึ่งมีคนพบท่านล้มอยู่แถวเยาวราช ตอนนั้นคุณพ่ออายุ 80 กว่าปี หลังจากนั้นมาท่านก็ไม่ค่อยแข็งแรง ลูกๆ ไม่สามารถดูแลได้เต็มที่เพราะต่างมีภารกิจ ผู้ส่งเคสก็ต้องดูแลคุณแม่ คุณพ่อจึงต้องไปอยู่สถานดูแลคนชรา ต่อมามีอาการเพ้อ เห็นภาพเจ้าพ่อเจ้าแม่ที่เคยไหว้ หมอแจ้งว่าอาการเกิดจากการล้มทำให้ต้องผ่าตัดศีรษะเพื่อเอาเลือดคั่งออก ขณะที่ลูกๆ ปรึกษากันว่าจะผ่าตัดดีหรือไม่ เพราะกลัวท่านไม่ฟื้น วันหนึ่งคุณพ่อก็ขาหักจากการเอาขาเข้าไปในเหล็กกั้นเตียง หมอจึงตัดสินใจผ่าตัดพร้อมกันทั้งศีรษะและขา การผ่าตัดปลอดภัย ความจำดีขึ้นบ้าง ปัจจุบันคุณพ่ออายุ 92 ปี ความจำเสื่อมลงมาก ไม่ค่อยยอมเดิน ขับถ่ายเองไม่ได้ ยังคงอยู่ในความดูแลของสถานดูแลผู้สูงอายุ

คุณยายเป็นคนใจดี ใจบุญ ชอบทำบุญ รักลูกหลาน ใจกว้าง เมื่ออายุประมาณ 70 กว่าปี ขณะยืนคุยกับเพื่อนบ้าน รู้สึกเหมือนมีอะไรรู้บเข้ามาในตัว จากนั้นก็ปวดสะโพกทั้งสองข้างอย่างทรมาน หมอในหมู่บ้านมาฉีดยาให้ บอกว่าคุณยายติดมอร์ฟีน ทั้งที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด คุณแม่พาไปโรงพยาบาล พยาบาลให้ยาเม็ดเล็กๆ มาทาน คุณยายบอกคุณแม่ว่าหมอให้ยาผิด คุณยายขอให้หาผักบุ้งมาตำกับน้ำตาลทรายแดงคั้นน้ำมาให้ทานเพื่อล้างพิษยา แต่คุณแม่หาผักบุ้งไม่ได้ คุณยายไม่ได้ทานน้ำผักบุ้ง คืนนั้นบ่นว่าเหนื่อย มีอาการผุดลุกผุดนั่งทั้งคืน รุ่งเช้าก็เสียชีวิต

พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคส ตอนเด็กถูกคุณแม่ซึ่งยังอาบน้ำลูกไม่เก่ง ทำให้น้ำเข้าหูบ่อยๆ ส่งผลให้เมื่อโตขึ้นหูไม่ค่อยได้ยิน ผ่าตัดหลายครั้งก็ไม่ดีขึ้น พี่ชายเป็นคนใจดี รักพ่อแม่น้องๆ ไปเรียนต่อต่างประเทศ จบกลับมาช่วยแม่หาเงินส่งเสียน้องเรียน เป็นคนสงสารเห็นใจคน รักเพื่อน แม้เพื่อนไม่มีใครคบก็คบด้วย ประหยัดตัวเองแต่ช่วยเหลือคนอื่น นิสัยนี้ทำให้พี่ชายถูกเพื่อนขอให้ค้ำประกัน แล้วเพื่อนก็หนีไป พี่ชายต้องรับผิดชอบแทน ถูกฟ้องล้มละลาย คดียืดเยื้อจนปัจจุบัน

น้องสาวคนสุดท้องหน้าตาสวย น่ารัก นิสัยชอบทำบุญเหมือนคุณแม่ เมื่อเห็นเพื่อนคุณแม่มาที่บ้านรู้ว่ามาชวนทำบุญ ก็จะไปนั่งฟังใกล้ๆ แล้วตามคุณแม่ไปทำบุญเสมอ ไหว้พระเองโดยไม่ต้องบอก มีโอกาสสั่งสมบุญได้ถึงแค่อายุ 5 ขวบ เสียชีวิตด้วยโรคไข้เลือดออกหลังจากป่วยเพียง 9 วัน

น้าชายของผู้ส่งเคสเป็นข้าราชการบำนาญ นิสัยรักความสะอาด เจ้า ระเบียบจัดมาก ทำอะไรต้องปลอดภัยไว้ก่อน พออายุ 50 กว่าเริ่มมีนิสัยขี้กังวล ไปไหนต้องหันรีหันขวาง กลัวลืมนั่นลืมนี่ น้าชายก็ชอบทำบุญ ทำบุญทุกบุญที่คุณแม่ไปบอก สุขภาพไม่แข็งแรง เป็นโรคหืดหอบมาตั้งแต่เด็ก แต่งงานแล้วไม่มีลูก น้าชายชอบทำบุญให้ทานคน ตอนแรกสุขภาพดี ภายหลังป่วยเป็นไทรอยด์เป็นพิษ ไปคบเพื่อนที่ชอบทรงเจ้า เลยหลงไปด้วย ตระเวนหาร่างทรงทั่ว ต่อมาป่วยเป็นโรคประสาท นิสัยเปลี่ยนไป พูดจาไม่รู้เรื่อง ชอบใส่เสื้อผ้าเก่า สกปรกเหมือนคนไม่มีสติ ชอบสูดบอกว่าตัวเองมีร่างทรง มีองค์เข้า พาไปรักษาที่โรงพยาบาลอาการดีขึ้น กลับมาบ้านไม่นานก็เป็นอีก เป็นอยู่แบบนี้ไม่หายขาด ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของน้าสะใภ้ (ภรรยาน้าชาย)

ผู้ส่งเคสปัจจุบันอายุ 57 ปี