EP.367 เจาะลึกชีวิตมาม่าซัง ตอน 1

เมื่อครั้ง ผู้ส่งเคส ยังเป็นเด็ก มีนิสัยชอบเล่นและพูดคนเดียว คล้ายคนเป็นโรคจิต มีความสุขกับการทรมานสัตว์นานาชนิด เช่น ทรมานปลิงด้วยการกลับข้างในออก, เอาหอยโข่งมาตัดหัวตัดปาก, เด็ดปีก เด็ดก้นตั๊กแตน แมงปอ แล้วเอาดอกหญ้าเสียบก้น, เผามดตั้งแต่หางแถวเพื่อให้มดหัวแถวหนีเข้าในรัง แล้วเตะรังให้แตก ที่น่าหดหู่คือเมื่อเจอ ลูกหมาตัวอุ่นๆ ก็จะบอกว่ามันไม่สบาย เป็นไข้ จะรักษาให้ โดยเอาเข็มฉีดยาสูบน้ำมาฉีดเข้าไปในท้องของลูกหมาซ้ำๆ จนกว่ามันจะตาย แล้วนำไปฝัง เอากดอกไม้มาเคารพศพ บอกว่า "Sorry นะที่รักษาเจ้าไม่หาย" นอกจากนี้ ยังแอบรูดซิปกระเป๋าสตางค์ คุณย่าขโมยเงินไปใช้ หรือบางครั้งนำเงินไปให้ขอทานหรือเพื่อนที่เดือดร้อนโดยที่ตัวเองไม่ได้ใช้ เคยแอบแกะซองปัจจัยที่ คุณแม่รับฝากมาทำบุญที่วัด เอาเงินออกมาส่วนหนึ่งไปซื้อตั๋วรำวง แม้มีคนเตือนว่าทำแบบนี้บาป จะตกนรก เธอก็ไม่เคยรู้ไม่เคยเห็น ไม่เชื่อว่าบาปหรือนรกมีจริง

เมื่ออายุ 16 ปี ผู้ส่งเคส มี สามีคนแรกและมีลูกชาย 2 คน สามีคนนี้ดื่มเหล้าจัด ซึ่งเธอรังเกียจมาก ด้วยความกตัญญูที่อยากเลี้ยงดู แม่ และน้องๆ ทั้ง 6 คน เธอจึงตัดสินใจกราบเท้าสามี ขอลาออกจากการเป็นภรรยา เพื่อไปทำอาชีพผู้หญิงหากิน สามีก็ยอมให้ไป นับจากนั้น เธอจึงเริ่มอาชีพ หมอนวด ตั้งแต่ นวดอย่างเดียว จนถึง ขายตัว ตอนนั้นเธอไม่คิดว่าอาชีพนี้บาปกรรมอะไรเลย คิดเพียงว่าไม่ได้ปล้นใคร เงินที่ได้ก็เอาไปให้แม่ เป็นสิ่งพึงกระทำต่อบุพการี ในระหว่างเป็น หมอนวด เธอก็เจอแขกหลายรูปแบบ เคยยอมให้แขกคนหนึ่งฟรีๆ ที่มีเงินเพียง 20 บาทและขู่ว่าจะไปข่มขืนผู้อื่นแทน หากเธอไม่ยอม เธอรู้สึกสงสารและเป็นห่วงคนบริสุทธิ์จึงยอม อีกครั้ง เธอกล้าหาญมากวิ่งเข้าไปช่วยผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะถูกผู้ชายหลายคนฉุดไปข่มขืนในป่า เธออ้อนวอนให้ปล่อยผู้หญิงคนนั้น แล้วจะยอมโดนข่มขืนแทนเอง ขณะที่ปากพูด ใจเธอก็อธิษฐานขอให้เธออย่าได้เจอเหตุการณ์เช่นนี้อีก และพ้นบ่วงมารทั้งหลายโดยเร็ว คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเหตุการณ์เหล่านี้ล้วนมีเหตุผล

ต่อมา เธอก็ได้พบกับ สามีคนที่สอง ที่มีอาชีพ ไกด์ เขาเห็นเธอทำอาชีพพิเศษจึงอยากช่วย บอกว่าจะเลี้ยงดูเธอเอง แต่ขอให้เธอเลิกอาชีพนั้น เธอรับปากแต่ก็ยังเลิกไม่ได้ คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าเรื่องนี้ก็มีเหตุ เพราะเธอติดเงิน เนื่องจาก สามี เป็นไกด์ บางครั้งจึงต้องพาแขกมาเที่ยวสถานบริการทางเพศ ปรากฏว่า สามี มาเห็นเธอซึ่งเป็นภรรยานั่งอยู่ในตู้กระจกในสถานบริการนั้นเอง สามี รับไม่ได้มาก เขายังพยายามหาทางช่วยให้เธอเลิก โดยเปิด ร้านอาหารให้เธอขายข้าวแกง แต่เธอทำได้ไม่นาน ก็มีคนชวนไป ขายกัญชาแทน ซึ่งได้รายได้ดีกว่าเยอะ เธอเห็นว่าได้เงินดีกว่าก็ไปทำ ในที่สุดเธอกับ สามี ก็ทะเลาะกันรุนแรง เขาบอกว่าเธอ "เลี้ยงไม่เชื่อง" จึงเลิกกัน เรื่องนี้ก็มีเหตุอีก เธอจึงย้ายไปทำอาชีพ โสเภณี ต่อในที่ต่างๆ อีก คุณครูไม่ใหญ่ แสดงความเห็นใจทุกคน สงสาร ไม่ได้ซ้ำเติมหรือเหยียดหยาม เพราะล้วนมีเหตุข้ามชาติที่พวกเขาไม่รู้

มาถึงจุดหักเหสำคัญ เมื่อย้ายมาเป็น โสเภณี ที่ใหม่ได้เพียง 3 เดือน ก็มีนายหน้ามาทาบทามให้มาเป็น หัวหน้า รับซื้อขายเด็กสาว หรือ "บอส" เธอเห็นว่ารายได้ดีกว่ามาก จึงยกระดับตัวเองจาก โสเภณี มาเป็น หัวหน้างานของบริษัทรับจัดหาและส่งเด็กสาว

ในปี พ.ศ. 2541 เธอได้พบกับ สามีคนปัจจุบัน เขาบอกให้เธอเลิกอาชีพนี้แล้วเขาจะเลี้ยงดูเอง ครั้งนี้เธอตกลงทันที เธอเลิกอาชีพ ค้ามนุษย์ และนำเวลามาดูแลสามี ครอบครัว และพ่อแม่ แต่เธอก็ไปติด การพนัน อย่างหนัก บางครั้งเสียเงินถึง 3 ล้านกว่าบาท จนต้องขายทรัพย์สินที่สะสมไว้สมัยเป็น บอส ไปจนหมด รวมเวลาที่เธออยู่ในวงการนี้ ทั้งอาชีพ ขายบริการ ด้วยตัวเอง 11 ปี และอาชีพ หัวหน้าสายส่งเด็กสาวอีก 14 ปี รวมทั้งสิ้น 25 ปี เหมือนกับบวชได้ 25 พรรษา