EP.647 ผมเป็นปัญญาชน ทำไมต้องจนด้วย

วันนี้ ผู้ส่งเคส จะมาเล่าเรื่องราวชีวิตที่ผ่านความยากลำบากอย่างแสนสาหัส แต่ก็มีบุญที่ได้มาพบหมู่คณะและประจักษ์ในอานุภาพแห่งบุญครับ

สรุป ประวัติผู้ส่ง

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา รู้จักวัดพระธรรมกายมาตั้งแต่ พ.ศ. 2518 สมัยที่ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย หลังเรียนจบมีความจำเป็นต้องย้ายกลับไปภาคใต้ เพื่อช่วยคุณพ่อขายอุปกรณ์ประมง แม้จะไม่เต็มใจเพราะรู้สึกว่าอาชีพนี้เป็นบาป ต่อมาคุณพ่อเริ่มป่วยหนัก ทำให้ต้องทำหน้าที่ขายของแทน พื้นที่ที่เช่าขายของและอยู่อาศัยก็ถูกเวนคืน ต้องหาที่อยู่ใหม่และทำเลขายของใหม่ซึ่งยากลำบากและไม่มีเงินทุน แนวคิดของท่านคือ แม้ต้องทำอาชีพที่รู้สึกว่าเป็นบาปในตอนแรก แต่ภายหลังเมื่อเจอวิกฤตและได้รู้จักบุญ ก็มีความคิดที่จะแก้ไขผังชีวิตด้วยการสร้างบุญ

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นจากหลังเรียนจบมหาวิทยาลัยและต้องกลับไปภาคใต้เพื่อช่วยคุณพ่อขายอุปกรณ์ประมง คุณพ่อป่วยหนักทำให้ต้องทำหน้าที่แทน ต่อมาพื้นที่เช่าถูกเวนคืน ครอบครัวต้องหาที่อยู่และทำเลขายของใหม่ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่มีเงิน ด้วยความจำเป็น จึงตัดสินใจกู้เงิน 1 ล้านบาทโดยเอาที่ดินของคุณพ่อ 8 ไร่ไปจำนอง นำเงินมาเซ้งร้านใหม่เพื่อขายอุปกรณ์ประมงต่อ แต่แล้ววิกฤต IMF ก็มาถึง ทำให้ร้านขายของไม่ได้ มีแต่ลูกค้าซื้อเงินเชื่อและไม่ชำระหนี้ สินค้าในร้านหมดลงแต่เงินไม่เข้า ต้องไปขอเบิกสินค้าจากร้านต้นแหล่งด้วยเงินเชื่อ ทำให้ติดหนี้จำนวนมากกับร้านต้นแหล่ง และไม่สามารถเบิกสินค้ามาขายได้อีก ผู้ส่งเคสตกอยู่ในสภาพที่มีหนี้สินท่วมท้นนับล้านบาท หนี้สูญก็เยอะ ค่าใช้จ่ายก็สูงขึ้นเรื่อยๆ มีภรรยาและลูกเล็กๆ 5 คนต้องดูแล ชีวิตเต็มไปด้วยหนี้สิน ที่แย่ไปกว่านั้นคือภรรยาไม่สามารถออกไปทำงานนอกบ้านได้ เพราะต้องดูแลลูกสาวคนโตอย่างใกล้ชิด ซึ่งมีพัฒนาการช้า เป็นเด็กปัญญาอ่อน บางครั้งโมโหร้าย ควบคุมตัวเองไม่ได้ ทำร้ายตัวเองและผู้อื่นโดยไม่มีสาเหตุ ทำให้ทั้งสองคนทุกข์ใจมาก ความอัตคัดรุนแรงถึงขั้นต้องให้ลูกๆ ขอทุนการศึกษาเอง บางคนขอไม่ได้ก็ต้องดิ้นรนหาค่าเทอม ด้วยความไม่มีเงินจึงให้ลูกเข้าเรียนไปก่อน และยื้อการจ่ายค่าเทอมจนกระทั่งโรงเรียนแจ้งว่าหากไม่จ่ายลูกจะหมดสิทธิ์สอบ จำเป็นต้องไปกู้ยืมมาจ่ายค่าเทอม

ร้านขายของไม่ได้เลยจนต้องตัดสินใจปิดร้าน ในปี พ.ศ. 2540 ผู้ส่งเคสได้ไปฟัง คุณครูไม่ใหญ่ อธิบายเรื่องการสร้างพระธรรมกายประจำตัวที่หาดใหญ่ เกิดความรู้สึกอยากสร้างมาก แต่ไม่มีเงิน ได้แต่เขียนใบจองไว้และเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจถึง 2 ปี จนปี 2542 มีคนชวนมาวัดพระธรรมกาย อยากมาแต่ไม่มีแม้กระทั่งค่ารถ ต้องอาศัยติดรถคนอื่นมา เมื่อมาถึงก็อยากทำบุญมาก กัลยาณมิตรที่ชวนมาจึงบอกว่าถ้าอยากสร้างพระจริงๆ จะให้ยืมเงินก่อนก็ได้ ผู้ส่งเคสตัดสินใจสร้างทันทีโดยยืมเงินผู้อื่น หลังจากนั้นกัลยาณมิตรคนนี้ก็ชวนไปทำงานที่โรงงานบรรจุน้ำดื่ม ต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงครอบครัวและใช้หนี้ธนาคาร แต่เงินไม่พอ จึงลาออกและไปทำงานเป็นคนงานก่อสร้าง ทั้งๆ ที่จบปริญญาตรีและไม่เคยทำมาก่อน ไม่มีทางเลือกอื่น คิดว่าอะไรที่พอเป็นเงินได้ก็ต้องทำ ดีกว่าอดตาย ยอมรับว่าลำบากมาก ต้องทำงานกลางแดดกลางฝน เหงื่อท่วมตัว เปียกปอน ทนทำอยู่ 1 ปีจนสุขภาพย่ำแย่ ทำต่อไม่ไหวจึงลาออก

ช่วงนั้นธนาคารแจ้งว่าจะมายึดที่ดินที่จำนองไว้ทั้งหมดเพราะไม่มีเงินใช้หนี้ ต้องยอมรับทั้งน้ำตา มีเพียงภรรยาที่คอยให้กำลังใจ แต่ถือเป็นโชคดีที่ที่ดินที่ถูกยึดมีมูลค่าสูงกว่าเงินที่กู้มา ธนาคารจึงให้เงินคืนมา 400,000 บาท หลังยึดที่ดินไปแล้ว พอได้เงินมาก็ดีใจ ซึ่งประจวบเหมาะกับเป็นช่วงงานกฐินสร้างมหาวิหารหลวงปู่ที่วัดพระธรรมกายพอดี ผู้ส่งเคสตัดสินใจนำเงินจำนวน 1 ล้านบาทมาทำบุญทันทีด้วยความปลื้มปีติ (หมายเหตุ: ในแหล่งที่มากล่าวว่า เอาเงินจำนวน 1 มาทำบุญ ซึ่งอาจหมายถึง 1 ใน 4 แสน หรือ 1 แสน หรือต้องการจะทำบุญ 1 ล้าน แต่มีเพียง 4 แสน) ส่วนเงินที่เหลือก็ใช้หนี้ใช้สินไป

หลังจากนั้นชีวิตก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ มีคนชวนไปขี่รถเร่ขายถุงพลาสติก (ถุงก๊อบแก๊บ) ให้กับแม่ค้าตามตลาด ซึ่งผู้ส่งเคสตัดสินใจทำและยึดเป็นอาชีพหลัก บางครั้งต้องเอาลูกสาวที่ปัญญาอ่อนใส่รถไปขายของด้วยกันตามประสาพ่อลูก ไม่ทราบว่าใครจะคิดอย่างไร รู้แต่ว่ารักและต้องดูแลลูกให้ดีที่สุดในยามที่แม่ไม่ว่าง แม้ชีวิตจะลำบากก็ไม่เคยทิ้งวัดและไม่เคยขาดการทำบุญ เข้าใจเรื่องบุญและติดจานดาวธรรม แม้ไม่มีเงินจำนวนมากเหมือนคนอื่น ก็ใช้วิธีทำบุญเล็กน้อยให้ศูนย์สาขาทั่วโลก (เช่น ศูนย์ละ 1 บาท รวม 33 บาทต่อคนต่อครอบครัว) โดยให้ลูกๆ และภรรยาทำด้วยกัน นอกจากนี้ยังทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนคนอื่นทำบุญ รวบรวมเงินทำบุญได้เกือบ 10,000 บาท คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่านี่คือการทำหน้าที่ของนักบุญผู้ยากไร้ ที่ทำแล้วชุ่มชื่นใจที่สุด ถูกหลักวิชชาแล้ว

ทุกวันนี้ ผู้ส่งเคส ภรรยา และลูก 5 คน ก็ยังไม่มีบ้านอยู่เป็นของตัวเอง ต้องเช่า ต้องเซ้ง ต้องช่วยกันประหยัด มัธยัสถ์ทุกอย่าง อยู่แบบสมถะ อะไรไม่จำเป็นก็ไม่ซื้อ และนำส่วนที่ประหยัดได้มาทำบุญให้มากที่สุด คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่านี่ก็ถูกหลักวิชชาแล้ว

ในปี 2548 ความรู้สึกดีๆ ก็เกิดขึ้น เมื่อ คุณครูไม่ใหญ่ มอบผ้าไตรให้ประธานกองกฐิน วันนั้นภรรยาไปวัด ผู้ส่งเคสนั่งดู DMC อยู่ที่บ้าน เกิดความรู้สึกบอกไม่ถูก จึงโทรบอกภรรยาให้รับผ้าไตรกลับมาบ้าน ผู้ประสานงานบอกว่าคนรับผ้าไตรต้องเป็นประธานกอง ซึ่งตอนนั้นไม่มีเงินเป็นประธานกอง แต่ลึกๆ รู้สึกว่าตนเองมีหัวใจ หัวใจเป็นคนจนผู้ยิ่งใหญ่ และอยากได้ผ้าไตรมาอธิษฐานที่บ้าน ผู้ประสานงานและพระอาจารย์ใจดี พยายามหาผ้าไตรมาให้และยอมมอบให้ภรรยานำกลับบ้านเพื่ออธิษฐานจิต ผู้ส่งเคสคิดในใจว่าจะเอาเงินจากไหนมาเป็นประธานกอง คิดได้ว่าจะชวนคนอื่นตั้งเป็นกองกฐินสามัคคีร่วมกับกองของตน อีกวิธีคือถ้าขายที่ดินที่ประกาศขายมานานกว่า 10 ปีได้ ก็จะเอาเงินมาทำบุญ แต่ความหวังริบหรี่เพราะพยายามมาทุกทางกว่า 10 ปีแล้วก็ยังขายไม่ได้ ผิดหวังมาตลอด

แต่แล้วอยู่ๆ ก็มีคนมาขอ ดูที่ดิน ผู้ส่งเคสพาไปดูตามปกติโดยไม่ได้คิดอะไร ความมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น เขาตัดสินใจซื้อที่ดินอย่างง่ายๆ ดีใจมากที่จะมีเงินมาทำบุญกฐิน แล้วก็นำมาถวายด้วยความปลื้มปีติมากๆ ภรรยาพูดว่าที่ตัดสินใจทำบุญกฐินนี้ ทั้งๆ ที่ยังไม่มีบ้านของตัวเองและยังขายถุงพลาสติกอยู่ เพราะต้องการแก้ผังจน ไม่ต้องการเกิดมาจนและลำเค็ญถึงขนาดนี้อีกแล้ว และจะเอาบุญนี้เปลี่ยนผังจนของครอบครัวให้ได้ คุณครูไม่ใหญ่ปลื้มปีติมาก เห็นด้วยว่าคิดถูกแล้ว บุญมาก่อน บ้านจะตามมา ขอให้รวย ตอนนี้คนในครอบครัวมีความสุขมาก เฝ้ารอวันหล่อพระ วันทอดกฐิน คุณครูไม่ใหญ่ย้ำว่าขอเพียงมีใจ มีความตั้งใจจริง วันมหัศจรรย์จะเกิดขึ้น

(จำนวนอักษร 2422 ตัวอักษร)