EP.389 ไม่อาจรักษาลมหายใจไว้ได้

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 7 ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 8 คน ในวัยเด็กครอบครัวประกอบอาชีพย่างปลาขายและส่งของสดที่ต้องมีการฆ่าก่อนส่งตามร้านต่างๆ คุณพ่อนับถือศาสนาอิสลาม และเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจวายเมื่อปีพุทธศักราช 2536 คุณแม่เลิกทำอาชีพย่างปลาขายในปี 2530 เพราะต้องเข้าโรงพยาบาล ผู้ส่งเคสเองปัจจุบันอายุ 69 ปี ป่วยเป็นโรคความดันและโรคหัวใจ มีปัญหาตาข้างซ้ายมองไม่ชัด ชีวิตของผู้ส่งเคสต้องพบกับความสงสัยมาตลอดเวลาเกี่ยวกับเรื่องทางเดินชีวิต เหมือนยืนอยู่ตรงทางแยกสองแพร่ง ไม่รู้จะไปทางไหนดี โดยเฉพาะทางหนึ่งคือทางของคุณพ่อที่นับถือศาสนาอิสลาม ทำให้หาคำตอบไม่ได้และรู้สึกว่ามันไม่ใช่ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าทางที่ใช่คือทางไหน

เรื่องราวเริ่มต้นจากชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสซึ่งเติบโตมาในครอบครัวใหญ่ที่มีพี่น้อง 8 คน คุณพ่อนับถือศาสนาอิสลามและจากไปด้วยโรคหัวใจวาย อาชีพของครอบครัวเกี่ยวข้องกับการย่างปลาขายและส่งของสดซึ่งต้องมีการฆ่าสัตว์ คุณแม่เองก็เคยทำอาชีพนี้ แต่เลิกไปในปี 2530 เนื่องจากปัญหาสุขภาพและปัจจุบันก็ได้เลิกอาชีพนี้แล้ว

ผู้ส่งเคสมีความผูกพันกับครอบครัว โดยเฉพาะพี่สาวคนโต พี่สาวคนโตพยายามทำธุรกิจหลายอย่าง ทั้งขายหมูป่า ขายข้าวสาร ทำประตูหน้าต่าง ทำสวน ทำร้านอาหาร ขายมะนาว แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ต้องเปลี่ยนอาชีพอยู่บ่อยๆ จนกระทั่งช่วงก่อนเสียชีวิต พี่สาวคนโตทำอาชีพขายถ่าน

ในปี 2537 พี่สาวคนโตมาสร้างโรงงานทำประตูหน้าต่างทางภาคอีสาน ผู้ส่งเคสได้ลาออกจากงานที่บริษัทมาช่วยงานพี่สาว แต่ปลายปี 2539 ก็รู้สึกขัดใจกับพี่สาวและพี่เขยในเรื่องงาน จึงตัดสินใจกลับมาอยู่กรุงเทพฯ กับคุณแม่ ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสก็ไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวพี่สาวคนโตเลย

ชีวิตของผู้ส่งเคสในช่วงนี้มีความสงสัยเกี่ยวกับทางเดินชีวิตและศาสนา รู้สึกเหมือนยืนอยู่บนทางแยก ระหว่างเส้นทางของคุณพ่อที่นับถือศาสนาอิสลาม กับอีกทางที่ไม่รู้คืออะไร หาคำตอบไม่ได้และรู้สึกว่าไม่ใช่ทางอิสลาม แต่ก็ไม่รู้จะไปทางไหน

ช่วงต้นปี 2540 คุณแม่ได้รับการชักชวนจากกัลยาณมิตรผู้มีบุญให้ไปวัดพระธรรมกาย คุณแม่ไปวัดอย่างต่อเนื่อง และในที่สุดก็ชวนผู้ส่งเคสให้มาวัดในงานวันหล่อพระบรมพุทธเจ้า ผู้ส่งเคสไปตามคำชวนของคุณแม่ และเมื่อได้มาเข้าวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสก็พบว่านี่แหละคือสิ่งที่ตนเองต้องการค้นหามาตลอด

นับตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสกับคุณแม่ก็ไปวัดพระธรรมกาย ทำบุญด้วยกันตลอด ความสัมพันธ์ที่เคยห่างเหินกับพี่สาวคนโตก็กลับมาเชื่อมโยงกันอีกครั้งเมื่อมีงานบุญสร้างองค์พระแกนกลาง พี่สาวคนโตโทรศัพท์มาหาผู้ส่งเคสเพื่อชวนไปวัด และผู้ส่งเคสก็ชวนพี่สาวกลับเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างชวนและถามกันว่าไปวัดไหน เมื่อรู้ว่าต่างคนต่างไปวัดพระธรรมกายเหมือนกัน ความขุ่นข้องหมองใจที่เคยมีต่อกันก็หมดไป ผู้ส่งเคสและครอบครัวของพี่สาวจึงได้กลับมาทำบุญร่วมกันตั้งแต่นั้นมา

พี่สาวคนโตเมื่อได้มาเจอหมู่คณะก็ตั้งใจสร้างบารมีในพระพุทธศาสนาอย่างมาก ทั้งกับวัดต่างๆ และวัดพระธรรมกาย เธอเป็นผู้นำบุญ ชวนสาธุชนมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย เคยไถ่ชีวิตโค สร้างองค์พระภายในมหาธรรมกายเจดีย์อุทิศให้คุณพ่อซึ่งนับถืออิสลาม ครอบครัวของพี่สาวมักจะมาร่วมทำบุญภัตตาหารเลี้ยงพระที่วัดเกือบทุกอาทิตย์ สร้างบุญบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่ทุกบุญ ไม่เคยขาด ถวายภัตตาหารพระภิกษุสงฆ์ และบูชาเจดีย์เป็นกิจวัตร สามีและลูกชายของพี่สาวก็ได้มาบวชที่วัดพระธรรมกายหลายครั้ง พี่สาวได้เป็นเจ้าภาพงานบวช

ก่อนเสียชีวิต พี่สาวได้รับบุญเป็นประธานกฐินจักรพรรดิล่าสุด และเมื่อวันจันทร์ที่ 27 กันยายน 2547 พี่สาวได้โทรศัพท์นัดผู้ส่งเคสว่าจะมาร่วมบุญอัญเชิญท็อปโดมอประดิษฐานองค์พระ 300,000 ปลื้ม ที่อาคารภาวนา 60 ปี ซึ่งจะมีขึ้นในวันรุ่งขึ้น คือวันครูธรรมกาย

แต่แล้วในวันจันทร์ที่ 27 กันยายน 2547 เวลาประมาณ 22:00 น. ขณะที่พี่สาวและพี่เขยกลับจากทำงาน และแวะจอดรถซื้อของที่ร้านค้าก่อนเข้าบ้าน พี่สาวนั่งรออยู่ในรถ เมื่อพี่เขยกลับมาก็พบว่าพี่สาวเป็นลมอยู่ที่รถ จึงรีบนำส่งโรงพยาบาล แพทย์นำพี่สาวเข้าห้อง CCU พบว่ามีอาการน้ำท่วมปอด น้ำออก มีอาการความดันและโรคหัวใจร่วมด้วย และยังพบว่ามีเส้นเลือดในสมองแตกเป็นจุดเล็กๆ อาการหนักมากจนไม่สามารถพูดอะไรได้ ผู้ส่งเคสได้แต่บอกข้างหูพี่สาวให้ระลึกถึงบุญที่ได้ทำ พี่สาวมีปฏิกิริยายกมือเหมือนรับรู้สิ่งที่พูดประมาณ 3-4 ครั้ง

เช้าวันอังคารที่ 28 กันยายน 2547 วันครูธรรมกาย เวลา 8:00 น. ขณะที่ผู้ส่งเคสเตรียมตัวไปเยี่ยมพี่สาว แพทย์ได้โทรมาแจ้งว่าอาการหนักมาก ต้องปั๊มหัวใจ ผู้ส่งเคสจึงรีบไปที่โรงพยาบาล เมื่อไปถึงก็เห็นแพทย์กำลังปั๊มหัวใจอยู่ ผู้ส่งเคสยังคงพูดถึงเรื่องบุญเพื่อให้พี่สาวนึกถึงบุญที่ทำ และได้เปิดเทปคาถาชินบัญชรซึ่งพี่สาวชอบสวดมนต์บทนี้

เวลาประมาณ 8:40 น. แพทย์แจ้งว่าไม่สามารถช่วยชีวิตพี่สาวไว้ได้แล้ว จึงเอาเครื่องช่วยหายใจออก ผู้ส่งเคสได้นำร่างของพี่สาวกลับมาไว้ที่วัดใกล้บ้านในตอนเช้า แต่ช่วงบ่าย ผู้ส่งเคสก็มาที่วัดพระธรรมกายเพื่อให้ทันงานอัญเชิญท็อปโดม เพื่อตั้งใจเอาบุญนี้ส่งให้พี่สาวอย่างเต็มที่ สมกับที่พี่สาวตั้งใจอยากได้บุญนี้ ผู้ส่งเคสเชื่อว่าเป็นการกระทำที่ถูกหลักวิชชา