EP.402 วัดก็เข้าเหล้าก็กิน

ผู้ส่งเคสเป็นชาวจังหวัดภูเก็ต ซึ่งเรียกตัวเองว่าเป็น "ลูกพระราช" ผู้มีความรักและความห่วงใยในครอบครัวเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะหลานชายวัย 9 ขวบ ที่มีอาการผิดปกติมาตั้งแต่เด็ก จากความกังวลและปรารถนาที่จะเห็นหลานชายมีชีวิตที่ดีขึ้น ผู้ส่งเคสได้พยายามหาวิธีช่วยเหลือหลาน ทั้งจากการพาไปปฏิบัติธรรมและร่วมบุญต่าง ๆ ด้วยความเชื่อในเรื่องของบุญกุศลและวิบากกรรม จนในที่สุดจึงได้ส่งเรื่องราวของหลานชายมาขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่เพื่อคลายข้อสงสัยและหาแนวทางแก้ไข

เรื่องราวเริ่มต้นที่จังหวัดภูเก็ต กับหลานชายวัย 9 ขวบของ ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นหลานชายคนเดียวในบ้าน ตั้งแต่แรกเกิดจนถึงอายุ 4 ขวบ หลานชายมีปัญหาด้านสุขภาพบ่อยครั้ง ท้องเสีย เป็นไข้จนชัก และมีพัฒนาการช้าในทุกด้าน ทั้งการพูดที่ช้าและไม่ชัด การเดินที่ช้า และการวิ่งที่ช้า แต่แม้จะมีปัญหาเหล่านี้ หลานชายก็ยังคงมีนิสัยร่าเริงอยู่เสมอ

อย่างไรก็ตาม หลานชายมีอาการที่แปลกแตกต่างจากเด็กทั่วไป คือ เมื่อรู้สึกดีใจ จะมีอาการ "ตีปีก" โดยการพับแขนทั้งสองข้างแล้วขยับขึ้นลงเหมือนไก่ และเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ก็จะใช้หน้าผากโขกพื้นอย่างแรง ราวกับทดลองวิทยาศาสตร์ว่าอะไรจะบุบก่อนกัน ซึ่งผลปรากฏว่าไม่มีอะไรบุบเลย มีแต่ศีรษะที่ปูดขึ้นมาจากการโขกซ้ำ ๆ แรง ๆ หากถูกดุเพื่อห้ามไม่ให้ทำ ก็จะยิ่งโขกหนักขึ้นและแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อโตขึ้น ปัญหาของหลานชายก็เพิ่มขึ้นอีก ความโหดตามมา เมื่อหลานอยากจะเล่นกับใคร แต่คนที่จะมาเล่นด้วยเข้ามาหา หลานกลับดึงกระชากผมคนนั้นไม่ยอมปล่อย เหมือนกับหลานเข้าใจว่าคนอื่นกำลังจะมารุมทำร้ายเขา อาการเหล่านี้คล้ายคลึงกับโรคออทิสติก แต่ต่างกันที่พัฒนาการด้านร่างกายของหลานเป็นปกติ และเด็กออทิสติกส่วนใหญ่จะไม่ชอบสังคม ชอบเล่นคนเดียวเพราะสื่อสารไม่เป็น ในขณะที่หลานชายชอบสังคม อยากเล่นกับเพื่อน แต่เล่นไม่เป็น ต้องสอน การกระทำของหลานมีแนวโน้มทำร้ายมากกว่าเล่น

อาการโขกศีรษะได้หายไปเมื่ออายุประมาณ 6 ขวบ ในช่วงที่ไปโรงเรียนอนุบาล หลานชายชอบไปโรงเรียนมาก แต่ก็ยังไม่สามารถเขียนหนังสือได้ และที่น่าแปลกคือ หลังกลับจากโรงเรียน มักจะมีบาดแผล ฟกช้ำดำเขียวเกือบทุกวัน ยกเว้นวันอาทิตย์ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเป็นเศษกรรมสุรา พออายุ 7 ขวบ อาการ "ลูกผีเข้าผีออก" ก็เริ่มปรากฏ บางทีก็ยิ้มแย้มพูดคุยอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็แสดงอาการก้าวร้าว พูดคำหยาบ ทั้ง ๆ ที่ที่บ้านไม่มีใครพูดคำหยาบเลย

แม้จะมีอาการผิดปกติเหล่านี้ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้ส่งเคสก็ได้ให้หลานชายสวดมนต์ นึกถึงองค์พระธรรมกายประจำตัว หลานชายกลับชอบสวดมนต์ ชอบไปตักบาตรมาก เวลาอาบน้ำก็ร้องนะโมตัสสะ เวลาพระสวดให้พร ก็จะนั่งตาแป๋ว ดูอาการของพระ แล้วนำมาสวดให้พรเวลาตักน้ำใส่ขัน ชอบทำบุญตักบาตร นั่งสมาธิมาก ชอบดูสื่อธรรมะของวัด ดูรูปพระ รูปวัด และเมื่อเปิดดูภาพวัด จะนิ่ง ๆ นั่งนิ่ง ๆ ดูนานทีเดียว

ผู้ส่งเคสพยายามอย่างมากที่จะพาหลานชายไปปฏิบัติธรรมที่ภูเก็ต ได้กราบเรียนพฤติกรรมของหลานชายกับหลวงพี่รูปหนึ่ง ท่านก็แนะนำให้ไปร่วมงานกฐินเพื่อเติมบุญให้หลานและแก้ไขวิบากกรรม ผู้ส่งเคสคิดอยู่นานว่าจะเอาหลานไปดีไหม เพราะกลัวหลานจะไปสร้างความรำคาญให้หมู่คณะแล้วจะเป็นบาป แต่ปรากฏว่าหลานชายกลับเข้าไปนั่งนิ่ง ๆ ชอบไปโรงเรียนแต่ก็เรียนไม่ได้ แต่ที่สำคัญ ทุกคนในบ้านยอมรับว่า หลังจากที่หลานชายได้ไปร่วมงานและร่วมบุญกฐินพระราชจำนวนมากในปี 2545 อาการต่าง ๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์ ควบคุมอารมณ์ได้ กลายเป็นเด็กน่ารัก อาการผีเข้าผีออกหายไป

ในปี 2547 ครอบครัวได้ติดตั้งจาน DMC หลานชายชอบมาก สิ่งแรกที่ทำหลังตื่นนอนและกลับจากโรงเรียนคือเปิด DMC เหมือนเป็นหน้าที่หลัก เป็นแฟนพันธุ์แท้ รายการที่ชอบคือ สวดมนต์ทำวัตร และช่วงที่พระให้พร แม้วิ่งเล่นอยู่ก็จะรีบมาอยู่หน้าจอ จะรอทำวัตรเย็น ซึ่งหลานเรียกว่า "วัดเย็น" (ความหมายคือทำวัตรบ่ายตอน 4 โมงเย็น) แม้ยังอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ แต่ชอบสวดมนต์ ชอบให้พรเป็นภาษาบาลี จำศัพท์วัดมาใช้ได้ เช่น สาธุ ให้ได้บุญเยอะ ๆ นะ อนุโมทนาบุญด้วย หรือเวลา มีงานบุญใหญ่ หลานจะพูดเองว่าวันนี้งานบุญใหญ่ ต้องทำบุญ จะได้บุญเยอะ ๆ เวลาผู้ส่งเคสไปเปิดใจดี 072 หลานก็ไปเป็นเพื่อน นั่งเงียบ ๆ เรียบร้อย ไม่ซน และชอบไปทุกครั้งที่ชวน

ตอนนี้หลานชายกลายเป็นคนชักชวนให้สวดมนต์ ชวนทำบุญ ชวนไปวัด และให้พาตัวเองเข้าไปด้วย ตั้งแต่กลับจากกฐินปี 2545 อาการก็ดีขึ้นมากอย่างน่าอัศจรรย์ คุณครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่คืออานุภาพแห่งบุญที่ไปตัดรอนวิบากกรรมเก่า

นอกจากเรื่องของหลานชาย ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงคุณลุง (พี่ชายของคุณแม่) ที่ดื่มเหล้าทุกวันตลอดชีวิต และคุณแม่ของผู้ส่งเคสต้องซื้อเหล้าให้เป็นประจำ ผู้ส่งเคสสงสัยว่าการดูแลคุณลุงนี้เกี่ยวข้องกับการที่ต้องมาดูแลหลานที่มีพฤติกรรมดังกล่าวหรือไม่ และการดูแลคุณลุงที่ดื่มเหล้าจะมีวิบากกรรมอย่างไร คุณลุงได้ทำบุญกับพระก่อนเสียชีวิตและจากไปอย่างสงบ ผู้ส่งเคสอยากทราบคตินิมิตและภพภูมิของคุณลุง

ผู้ส่งเคสยังเป็นคนแรกในครอบครัวที่ได้รู้จักวัดพระธรรมกาย และเป็นกัลยาณมิตรให้น้องสาวจนมาเป็นเจ้าหน้าที่วัด ตัวผู้ส่งเคสเองเคยห่างวัดไปช่วงหนึ่งแล้วกลับมาอีกครั้งเพราะห่วงหลานชาย จึงสงสัยว่าบุญสัมพันธ์ของตนเอง น้องสาว และหลานชายกับหมู่คณะเป็นอย่างไร วิบากกรรมใดทำให้ห่างวัดไป และจะทำอย่างไรให้เป็นนักสร้างบารมีที่ดีต่อไป สุดท้าย น้องสาวที่มาเป็นเจ้าหน้าที่วัดตั้งใจช่วยงานพระพุทธศาสนาและอุทิศบุญให้พ่อแม่ ผู้ส่งเคสอยากทราบว่าจะพูดทำความเข้าใจกับพ่อแม่อย่างไรให้ท่านเข้าใจและอนุโมทนา และพ่อแม่เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาหรือเปล่า