EP.553 เหล้ากระษัยยา

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้อง 4 คน ในครอบครัวคนจีน ครอบครัวของผู้ส่งเคสได้รับมรดกเป็นกิจการร้านขายเหล้ายามาจากคุณปู่ ทุกคนในครอบครัว ยกเว้นคุณแม่ มีอุปนิสัยเหมือนกันคือขี้โมโห ฉุนเฉียว เจ้าอารมณ์ ทำให้บรรยากาศในบ้านไม่เป็นสุขนัก ผู้ส่งเคสได้เล่าเรื่องราวของครอบครัวโดยเฉพาะคุณปู่ คุณพ่อ คุณแม่ และน้องชาย เพื่อสอบถามถึงผลของกรรมต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับชีวิตของแต่ละคน รวมถึงชีวิตของผู้ส่งเคสเองด้วยค่ะ

เรื่องราวเริ่มต้นจากคุณปู่ของผู้ส่งเคส ซึ่งเดิมตั้งใจจะนำความรู้ในการปรุงยามาประกอบอาชีพ ท่านเปิดร้านขายยาสมุนไพรไทยจีน แต่แทนที่จะขายยาผงโบราณอย่างเดียว ท่านหัวใสเอาเหล้ารัมมาผสมด้วย เรียกว่าเหล้ายา ท่านเชื่อว่าเหล้ารัมเป็นกระสายยาที่ช่วยให้ยาออกฤทธิ์เต็มที่ เมื่อลูกค้าดื่มแล้วรู้สึกกระปรี้กระเปร่าสดชื่น ท่านก็ยิ้มภูมิใจ ลูกค้าส่วนใหญ่มักจะมานั่งดื่มเหล้าพูดคุยสนุกสนานที่ร้านเกือบทุกวัน บางคนจิบวันละแก้วหลังเลิกงาน ส่วนมากมักจะหลายแก้วจนเมามายขาดสติ และก็พาลทะเลาะชกต่อยกัน คุณปู่เสียชีวิตไม่นานหลังจากมอบกิจการให้พ่อดูแลต่อ

คุณพ่อเองก็เริ่มดื่มทั้งเหล้าและเบียร์เสียเองหลังจากรับช่วงต่อกิจการ บางวันก็นั่งดื่มเป็นเพื่อนเพื่อเอาใจลูกค้า แม้แต่ขณะทานข้าว พ่อก็จะจิบเบียร์ไปด้วยวันละขวด ผู้ส่งเคสพยายามทักท้วงหลายครั้งแต่พ่อก็ไม่ยอม มีอยู่ครั้งหนึ่ง พ่อทานข้าวยังไม่ทันเสร็จก็เมาหลับคาโต๊ะ ผู้ส่งเคสได้กลิ่นควันไหม้จากครัว ปรากฏว่าอาหารที่พ่ออุ่นไว้บนเตาไหม้จนควันโขมง เกือบไฟไหม้บ้าน ผู้ส่งเคสขอร้องให้พ่อเลิกดื่ม แต่พ่อกลับโมโหและพูดว่า "ไม่เป็นไร ต่อให้ตายข้างถนนก็ช่างมัน" ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสก็ไม่กล้าบอกพ่ออีกเลยเพราะรู้ว่าท่านไม่เชื่อ พ่อมักถูกเพื่อนชวนไปเล่นการพนันบ่อยๆ และเคยถูกแม่ต่อว่าเรื่องเสียเงินพนันจนเกือบหมดตัว แทนที่จะรับฟัง พ่อกลับแสดงอาการฉุนเฉียวไม่ยอมฟังเหตุผล

เมื่อพ่ออายุ 80 ปี หมอตรวจพบว่าเป็นโรคสมองฝ่อ ต่อมาพ่อมีอาการคันตามผิวหนังตั้งแต่สะโพกจนถึงขา บางครั้งคันมากจนต้องเกา เกาจนเป็นแผลลามถึงข้อเท้า แม้จะรักษาอยู่เป็นปีก็ยังไม่หาย ปัจจุบันพ่ออายุ 88 ปีแล้วค่ะ

ส่วนคุณแม่ของผู้ส่งเคสย้ายจากเมืองจีนมาตั้งแต่ 25 ปี แม้จะอยู่เมืองไทยนานแล้วแต่ยังพูดไทยไม่ได้ อ่านหนังสือไม่ออก และมีอาการหูตึง ทำให้สื่อสารลำบาก เมื่อผู้ส่งเคสเข้าวัดได้มานานก็เริ่มชวนแม่ใส่บาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิ ซึ่งแม่ก็ทำตาม ช่วงแรกๆ ผู้ส่งเคสชวนแม่ทำบุญหลักร้อยเพราะกลัวแม่จะเสียดายเนื่องจากท่านประหยัดมาก ต่อมา ผู้ส่งเคสคิดว่าหากปล่อยให้แม่ทำบุญตามกำลังเกรงว่าจะไม่ทันการณ์ อยากให้แม่มีบุญติดตัวไปในภพต่อไปอย่างเต็มที่ จึงตัดสินใจชวนแม่ทำบุญถวายที่ดิน 10,000 บาทเป็นครั้งแรก แม่ก็บอกว่า "ตามใจ ทำก็ทำ" ผู้ส่งเคสตั้งใจจะให้แม่ได้ทำบุญเต็มกำลังจึงเพิ่มเป็นหลักแสน ซึ่งเป็นเงินจำนวนมากสำหรับครอบครัวในขณะนั้น ผู้ส่งเคสอธิบายเรื่องบุญให้แม่เข้าใจ ในที่สุดแม่ก็ใจเปิดและบอกว่า "ตามใจสิ แม่ไม่ขัด" ผู้ส่งเคสดีใจมากที่ชวนแม่ทำบุญหลักแสนได้สำเร็จ ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสก็พาแม่มาถวายปัจจัยในวันบุญใหญ่ทุกครั้งจนแม่เริ่มคุ้นกับการทำบุญหลักแสน

แต่แล้ว กรรมเก่าแม่ก็มาตัดรอน หมอตรวจพบว่าข้อกระดูกสันหลังเคลื่อนครึ่งข้อ ทำให้แม่ปวดเอวมาก ประกอบกับหลายปีที่ผ่านมาแม่มีโรคประจำตัวคือโรคกระเพาะ ความดันโลหิตสูง หัวใจโต และปวดบริเวณสะบัก ทำให้แม่ทุกข์ทรมานมาก แม่มาป่วยหนักถึง 3 ครั้ง ต้องพักรักษาที่โรงพยาบาลนานครั้งละเดือน ครั้งแรกปลายปี 2541 แม่แพ้ยาโรคเกาต์ ถูกงดอาหารและน้ำเกือบเดือน ต้องหยอดนมทางสายยาง ทานอาหารได้น้อยมากจนร่างกายขาดสารอาหาร ครั้งที่ 2 ต้นปี 2546 แม่ผ่าตัดมะเร็งลำไส้ระยะแรก หลังผ่าตัดแม่เข้าออกโรงพยาบาลหลายครั้งเพราะลำไส้พันกัน ถูกงดอาหารอีกครั้งเพื่อให้ลำไส้ยุบตัว ครั้งสุดท้ายต้นปี 2547 แม่ต้องผ่าตัดถุงน้ำดีอักเสบพร้อมกับไตข้างขวาเพราะเป็นมะเร็งที่กรวยไต ต่อมามะเร็งลามไปปอด หมอสงสัยว่าเป็นมะเร็งกระดูกด้วย แม่เพ้อและกระตุกทั้งวัน บางครั้งไอทั้งวันทั้งคืนจนถุงลมในปอดแตก น้ำท่วมปอด ต้องเจาะปอดระบายน้ำและลม แขนขาแม่ถูกแทงด้วยเข็มจนเส้นแตกหมด และถูกดูดเสมหะนับครั้งไม่ถ้วน พอแม่เห็นพยาบาลถือที่ดูดเสมหะ แม่ถึงกับผวาตัวสั่นด้วยความเข็ดขยาด

ผู้ส่งเคสสังเกตว่ากำลังใจแม่เริ่มถดถอย วันหนึ่งแม่ตัดพ้อว่า "ไหนบอกว่าทำบุญแล้วบุญจะช่วยไง ไม่เห็นจะเป็นอย่างที่บอกเลย" ผู้ส่งเคสอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าแม่จะพูดคำนี้ ครั้งสุดท้ายที่แม่เข้าห้อง ICU ผู้ส่งเคสนิมนต์พระ 9 รูปมารับสังฆทาน แต่แม่กลับหันหน้าเข้าข้างฝา เหมือนไม่สนใจ ผู้ส่งเคสเข้าใจความรู้สึกแม่ ได้แต่ปลอบใจให้ยอมรับวิบากกรรม และย้ำว่าบุญเป็นที่พึ่งเสมอ พยายามบอกให้แม่นึกถึงบุญที่ทำมาทั้งหมด นึกถึงมหาปูชนียาจารย์ และท่องสัมมาอรหัง สุดท้ายก่อนแม่เสียชีวิต ท่านไม่ค่อยมีสติ ผู้ส่งเคสกังวลว่าแม่จะนึกถึงบุญไม่ได้เต็มที่ วันที่ท่านจากไป แม่หลับตลอดตั้งแต่สายจนเสียชีวิตประมาณ 22:00 น.

น้องชายคนเล็ก คนที่ 3 เป็นคนเจ้าโทสะ อารมณ์ร้อนกว่าใคร ตั้งแต่เด็กเรียนไม่จบ หนีเรียนไปนั่งเล่นไพ่บ้านเพื่อน เคยถูกเกณฑ์ทหารพักหนึ่ง กลับมาบ้านก็ไม่มีงานทำเป็นชิ้นเป็นอัน เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวนานกว่า 30 ปีแล้ว ปัจจุบันอายุ 56 ปี ชอบสูบบุหรี่และดื่มเหล้าจนกระเพาะทะลุเป็นแผล หลังจากผ่าตัดจึงเลิกดื่มเหล้าและหันไปกินเจ ผู้ส่งเคสทราบว่าน้องชายเคยคิดจะบวช จึงหาพระไตรปิฎกและหนังสือลัทธิความเชื่อต่างๆ มาอ่าน สุดท้ายกลับไปศรัทธาลัทธิพราหมณ์ ถึงขนาดไปเรียนภาษาสันสกฤตและสั่งซื้อตำรากองโตมาอ่าน น้องชายยังคงนับถือความเชื่อดังกล่าวมาจนถึงปัจจุบัน

หลานชายของผู้ส่งเคส อายุ 7 เดือน นอนกรนเสียงดังมาก หมอตรวจพบว่าเส้นเลือดหัวใจตีบ 1 เส้น เนื่องจากยังเล็กมาก หมอจึงรอจนโตกว่านี้จึงจะให้ยาหรือผ่าตัด

ส่วนตัวผู้ส่งเคสเอง เคยทำร้านอาหารแต่ไม่ประสบความสำเร็จ มีหนี้สิน ขายของอะไรก็ขาดทุนเสมอ ความจำไม่ค่อยดี มักง่วงเหงาหาวนอนเป็นประจำ

ด้วยเรื่องราวและปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นนี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายใคร่ขอเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่ ค่ะ