EP.668 โดนรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง

ผู้ส่งเคส ได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2540 โดยการชักชวนของเพื่อน ซึ่งได้มาแจ้งข่าวการสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว เมื่อผู้ส่งเคสได้ทราบอานิสงส์และความสำคัญของมหาธรรมกายเจดีย์แล้ว ก็ตัดสินใจสร้างพระทั้งภายนอกและพระแกนกลางรวมทั้งหมด 12 องค์ แต่หลังจากทำบุญแล้ว ก็ไม่ค่อยได้มาวัดอีก จนกระทั่งเพื่อนมาชวนบวชอุบาสิกาแก้ว จึงได้พาบุตรสาวทั้ง 2 คนมาบวช หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสจึงได้เริ่มทำหน้าที่ยอดกัลยาณมิตร ชวนคนสร้างพระธรรมกายประจำตัว และสามารถชวนคนทำบุญองค์พระได้เกือบ 100 องค์ ภายในเวลาประมาณ 2 อาทิตย์

ต่อมาในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2541 ผู้ส่งเคสได้มาร่วมงานที่วัด ซึ่งวันนั้นมีพิธีอธิษฐานจิตที่ลานมหาธรรมกายเจดีย์ คุณครูไม่ใหญ่ได้ถามในพิธีว่าใครได้มาซื้อที่ดิน กลั่นแผ่นดิน ตอกเสาเข็มบ้าง ผู้ส่งเคสรู้สึกเสียดายที่ได้ยกมือแค่ 2 ครั้ง คือตอนถามว่าใครได้สร้างองค์พระบ้างและใครได้สร้างพระแกนกลางบ้าง ทำให้รู้สึกเสียดายที่พลาดบุญไปหลายบุญ ในวันนั้นเอง ผู้ส่งเคสยังได้เห็นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ทำให้รู้สึกปลาบปลื้มจนน้ำตาไหลและรู้สึกศรัทธาวัดอย่างมาก หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสจึงมาวัดอย่างต่อเนื่องทุกอาทิตย์ และทุ่มเททำหน้าที่ผู้ประสานงานบุญ เป็นผู้นำรถ เปิดศูนย์ปฏิบัติธรรม ขยายจานดาวธรรม และทำบุญทุกบุญที่คุณครูไม่ใหญ่มอบให้ ไม่เคยขาดเลยแม้แต่บุญเดียว ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสอยู่กับบุตรสาวคนรองเพียงสองคน โดยบุตรสาวคนรองตั้งใจว่าเรียนจบแล้วจะเข้ามาช่วยงานที่วัด

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสนี้ประกอบด้วยชีวิตของบุคคลในครอบครัวหลายท่าน เริ่มจากเรื่องราวของ พ่อบ้าน ซึ่งเมื่อเกิดมาได้เพียง 7 วัน แม่ของท่านก็เสียชีวิตลงเนื่องจากไม่มีเงินซื้อนม น้าชายจึงต้องอุ้มท่านไปขอพึ่งน้ำนมจากชาวบ้านที่มีลูกเล็กๆ เช่นกัน คุณครูไม่ใหญ่จึงกล่าวเสริมว่าจำเป็นต้องรวยหรือไม่ในกรณีเช่นนี้ เมื่อพ่อบ้านโตขึ้น ท่านก็ถูกส่งให้ไปบวชเรียนเป็นสามเณร ภายหลังได้ลาสิกขาออกมาศึกษาต่อจนจบและเข้ารับราชการครู ครั้งหนึ่งขณะอายุ 30 ปี หลังจากเลิกเรียน พ่อบ้านกำลังพาเด็กนักเรียนข้ามถนน มีรถเก๋งวิ่งมาด้วยความเร็วสูงและชนท่านอย่างแรง จนร่างกระเด็นไปไกลถึง 4 เมตร และสลบไปทันที พ่อบ้านนอนสลบอยู่ในห้อง ICU นานถึง 13 วัน ชาวบ้านแถวนั้นต่างบอกว่าคงไม่รอด เพราะที่ตรงนั้นมักมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อยและคนมักเสียชีวิต เนื่องจากเจ้าที่อยู่ตรงต้นก้ามปูข้างถนนแรง แต่พ่อบ้านก็รอดมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ หลังฟื้นแล้ว พ่อบ้านมีอาการหลงลืม ท่านชอบช่วยเหลืองานสาธารณประโยชน์และเป็นพิธีกรในงานวัด หลังจากผู้ส่งเคสชวนพ่อบ้านเข้าวัดพระธรรมกาย ท่านก็ซาบซึ้งในการสร้างบุญบารมีและเคารพในพระรัตนตรัยมาก เมื่อได้ยินเสียงบูชาพระ แม้จะเดินอยู่ ก็จะนั่งคุกเข่าลงกราบพื้นโดยไม่สนใจว่าพื้นจะสะอาดหรือไม่ เมื่ออายุได้ 59 ปี พ่อบ้านได้ลาออกจากราชการและมาบวชเป็นพระธรรมทายาทรุ่นเข้าพรรษาปี 2547 และได้อยู่ที่วัดสาขาต่อมาจนถึงทุกวันนี้ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือการบวชเพื่อรักษาพระพุทธศาสนาไว้ตามคำแนะนำ

ต่อมาคือเรื่องราวของ บุตรสาวคนโต ตั้งแต่เล็กๆ เป็นเด็กดี สดใส ร่าเริง แต่พอโตเป็นวัยรุ่น ขณะเรียนอยู่ ม.3 ผู้ส่งเคสก็สังเกตเห็นความผิดปกติคือ เมื่อมีเพื่อนผู้ชายมาจีบ เค้าไม่สนใจ แต่กลับไปเที่ยวจีบเพื่อนผู้หญิงของตัวเอง ขนาดแอบไปเที่ยวแล้วหนีไปนอนบ้านผู้หญิง แถมยังแอบดื่มเหล้าและสูบบุหรี่อีกด้วย ผู้ส่งเคสกลุ้มใจมาก พาไปหาเจ้าพ่อ ร่างทรงที่ไหนว่าเก่งก็ไปมาหมด แต่บุตรสาวก็ยังไม่ดีขึ้น ยังซ่า เกเร และทำตัวเป็นผู้ชายเหมือนเดิม ผู้ส่งเคสยังคงกลุ้มใจ ครั้งหนึ่ง บุตรสาวคนโตได้ดื่มเหล้ากับหลานชายของผู้ส่งเคส พอเสร็จก็ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์หลานชายไปซิ่งต่อ ปรากฏว่ารถเสียหลักแหกโค้งชนเสา ทำให้บุตรสาวขาข้างซ้ายหักทันที เมื่อรักษาหายแล้ว ขาข้างซ้ายก็ยาวไม่เท่ากันและมีรอยแผลเป็นเต็มไปหมด ปัจจุบันบุตรสาวคนโตยังคงอยู่กับเพื่อนหญิงคนนี้

เรื่องราวของ บุตรชายคนเล็ก ขณะที่ผู้ส่งเคสตั้งครรภ์ได้ประมาณ 2 สัปดาห์ก่อนคลอด ผู้ส่งเคสฝันว่าพี่สาวที่เสียชีวิตไปแล้วจะมาเอาลูกในท้องไป พอถึงวันคลอด หมอใช้เวลาเจาะถุงน้ำคร่ำถึง 2 ชั่วโมง ทั้งที่ปกติใช้เวลาเพียงครึ่งถึง 1 ชั่วโมง พอบุตรชายคลอดออกมา ตัวก็เขียวไปหมดเพราะขาดอากาศหายใจตั้งแต่ในท้อง แถมสายสะดือยังพันคออยู่ถึง 2 รอบ คุณครูไม่ใหญ่เสริมว่าเป็นอาการถูกรัดคอตั้งแต่ในท้อง ผู้ส่งเคสคิดว่าบุตรชายคงไม่รอด พ่อบ้านรู้เรื่องจึงรีบไปซื้อดอกไม้ พวงมาลัย ธูปเทียน ไปบนพระประธานที่อยู่หน้าโรงพยาบาล บุตรชายนอน ICU 14 วันและรอดมาได้ ทุกปีถึงวันคล้ายวันเกิดบุตรชาย ผู้ส่งเคสจะต้องนำพวงมาลัยดอกไม้ธูปเทียนไปไหว้พระประธานที่หน้าโรงพยาบาลเป็นประจำ มีอยู่ปีหนึ่ง ผ่านวันคล้ายวันเกิดมา 2 วัน แต่ยังไม่ได้ไปไหว้ บุตรชายก็เกิดอาการชัก หอบ หายใจไม่ออก พาไปโรงพยาบาลหมอตรวจไม่พบสาเหตุ ผู้ส่งเคสจึงรีบนำดอกไม้ธูปเทียนไปไหว้พระที่หน้าโรงพยาบาล และอาการของบุตรชายก็ดีขึ้น หลังจากบุตรชายเข้าวัดพระธรรมกายแล้ว ก็ได้มาช่วยงานเป็นอาสาสมัคร ท่านนั่งสมาธิเห็นองค์พระ ตั้งใจถือศีล 8 ทุกวัน ช่วงที่เปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันใหม่ๆ หลังเลิกเรียน ท่านจะนั่งรถเมล์มาฟังคุณครูไม่ใหญ่จนจบ กลับถึงบ้านเที่ยงคืนทุกวัน ผู้ส่งเคสเป็นห่วงสุขภาพและการเรียนจึงห้าม แต่ท่านมีศรัทธาและอยากฟังธรรมมาก ผู้ส่งเคสจึงตามใจ เมื่อเรียนจบ ม.6 ก็ตัดสินใจเข้าอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อนรุ่นที่ 31 ระหว่างอบรม สอบติดมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง แต่ท่านตัดสินใจไม่ออกไปเรียนต่อข้างนอก แต่ตั้งใจบวชสร้างบารมีเพื่อศึกษาธรรมกายกับคุณครูไม่ใหญ่จนถึงทุกวันนี้ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือคนมีบุญ ไม่ต้องเอาช้างมาฉุดก็มาเอง ท่านตั้งใจบวชตลอดชีวิตและทำวิชาปราบมาร

เรื่องราวของ น้องชาย ของผู้ส่งเคส ป่วยเป็นโรคมะเร็งตับ ทั้งที่ไม่ได้ดื่มเหล้าเป็นประจำ แค่ดื่มนิดหน่อยเมื่อเข้าสังคม น้องชายไม่รู้ตัวมาก่อนว่าเป็นมะเร็ง มารู้ตอนปวดท้องรุนแรงมาก ตรวจที่โรงพยาบาลจึงทราบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย น้องชายตัดสินใจให้หมอผ่าตัด หลังจากผ่าตัด อาการก็ทรุดลงจนทนความเจ็บปวดไม่ไหวและเสียชีวิตในที่สุดด้วยอายุ 50 ปี คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าความตายไม่มีนิมิตหมายเลย ผู้ส่งเคสได้สร้างองค์พระและอุทิศบุญทุกบุญให้น้องชาย

สุดท้ายคือเรื่องราวของ หลานชาย ปกติมีอุปนิสัยดีมาก เรียนเก่ง เล่นกีฬาเก่ง ได้รับเลือกเป็นประธานนักเรียน ต่อมาเขาคบเพื่อนไม่ดี ชวนกันไปสูบบุหรี่ เสพยาบ้าและยาเสพติดอื่นอีกหลายชนิด พ่อแม่รู้ก็ขอร้องให้เลิก ด้วยความที่หลานชายมีเชื้อดีอยู่แล้ว จึงพยายามหักดิบเลิกยา แต่ด้วยฤทธิ์ยา ทำให้ประสาทเสีย กลายเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้าย ต้องกินยาระงับประสาทอยู่เสมอ ทางบ้านได้ส่งให้เข้าบวช ช่วงที่บวช บางครั้งก็แสดงอาการหวาดกลัวและร้องว่าจะมีคนมาฆ่า ในที่สุดจึงต้องลาสิกขาออกมาอยู่บ้าน ผ่านไป 5-6 ปี อาการดีขึ้น วันหนึ่งขณะนั่งดูทีวีในบ้าน ก็ลุกไปหลังบ้าน ทุกคนนึกว่าคงไปเข้าห้องน้ำ แต่หายไปนานจึงตามเข้าไปดู สิ่งที่เห็นคือหลานชายผูกคอเสียชีวิตอยู่หลังบ้าน เขาเสียชีวิตขณะอายุเพียง 25 ปี ผู้ส่งเคสอยากทราบว่าเขาได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ และมีอะไรฝากถึงแม่บ้างไหม

จากเรื่องราวทั้งหมดที่เล่ามา ผู้ส่งเคสได้รวบรวมคำถามเพื่อกราบขอความเมตตา คุณครูไม่ใหญ่ ช่วยฝันให้ฝันในเรื่องราวชีวิตของครอบครัวนี้