EP.424 ปะการังรีสอร์ท

ผู้ส่งเคส เล่าถึงชีวิตในวัยเด็กว่า เกิดในครอบครัวชนบทที่จังหวัดพังงา มีพี่น้อง 5 คน โดยเขาเป็นลูกชายคนเดียวและเป็นคนสุดท้อง สมัยเด็ก ผู้ส่งเคสและพี่ๆ ไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อแม่นัก เพราะท่านส่งให้ไปเรียนหนังสือที่จังหวัดภูเก็ต ประมาณ 10 ปีที่แล้ว ผู้ส่งเคสได้รู้จักวัดพระธรรมกาย หลังจากนั้นก็ได้ตั้งใจสร้างบารมีอย่างเต็มที่มาตลอด ทั้งการบวชธรรมทายาทรุ่นที่ 24, บวชรุ่น 59 ปี พระราชภาวนาวิสุทธิ์, บวชสามเณรแก้ว, บวชอุบาสกแก้ว รวมถึงทำหน้าที่ผู้นำบุญ, ผู้นำรถ, และติดตั้งจานดาวธรรม เรียกได้ว่าทำบุญทุกบุญ ผู้ส่งเคสยังได้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวให้ทุกคนในบ้านเคารพ และชวนญาติพี่น้องมาสร้างบารมีด้วย

ปัจจุบัน ผู้ส่งเคส, พี่สาว, และพ่อ ทำงานอยู่ที่รีสอร์ทแห่งหนึ่ง ชื่อว่า "ปะการังรีสอร์ท" ตั้งอยู่ที่แหลมปะการัง อำเภอเขาหลัก จังหวัดพังงา รีสอร์ทแห่งนี้เป็นของญาติห่างๆ ที่มีศักดิ์เป็นน้าของผู้ส่งเคส ญาติผู้นี้ได้มีโอกาสร่วมทำบุญกับหมู่คณะ และเคยอนุญาตให้หมู่คณะได้มาใช้สถานที่ปฏิบัติธรรมหลายครั้ง โดยสนับสนุนการปฏิบัติธรรมเต็มที่ ทำให้สามารถจัดได้ในราคาต่ำมาก ซึ่งผู้ส่งเคสกล่าวว่าการจัดแต่ละครั้งได้แค่พออยู่ได้ เพราะต้องการสนับสนุนการปฏิบัติธรรม และหวังว่าพ่อแม่ของญาติ (ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดิน) จะได้บุญด้วย ผู้ส่งเคสและพ่อทำงานใกล้ชิดกับญาติผู้เป็นเจ้าของรีสอร์ทมาก เรียกได้ว่าไว้เนื้อเชื่อใจกันเป็นอย่างดี

พ่อของผู้ส่งเคสเดิมมีอาชีพทำเหมืองแร่ดีบุก มีฐานะดี เคยได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้านก่อนจะลาออก ท่านเป็นที่นับหน้าถือตาของคนในละแวกนั้น แต่มีนิสัยชอบดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนันเป็นประจำ ซึ่งผู้ส่งเคสพยายามเตือนหลายครั้ง แต่พ่อบอกว่ารู้แต่อดไม่ได้

ในวันอาทิตย์ที่ 26 ธันวาคม 2547 เวลาประมาณ 10.00 น. ซึ่งเป็นวันที่เกิดคลื่นยักษ์สึนามิถล่ม พ่อของผู้ส่งเคสพร้อมเพื่อนอีกประมาณ 4 คนกำลังทำงานอยู่ที่ปะการังรีสอร์ท เมื่อเห็นเหตุน้ำลดลงอย่างฉับพลัน ซึ่งรู้สึกว่าเป็นเหตุการณ์มหัศจรรย์แปลกประหลาด พวกท่านจึงพากันเดินลงไปดูในทะเล เดินไปได้ประมาณ 100 เมตรจากฝั่ง ทันใดนั้นคลื่นก็ได้ก่อตัวขึ้นสูงประมาณ 2-3 เมตร แล้วค่อยๆ สูงขึ้นไปถึงประมาณ 10 เมตร คลื่นยักษ์โถมเข้าใส่ทุกคนที่อยู่ในทะเลและทะลักเข้าในรีสอร์ท ทำให้บังกาโลทั้งหมดถูกน้ำทะเลกวาดไปจนเกลี้ยง บ้านสองชั้นเหลือเพียงโครงกำแพง ส่วนเฟอร์นิเจอร์และหน้าต่างหลุดหายไปกับสายน้ำ พนักงานที่มาทำงานส่วนใหญ่เสียชีวิตทั้งหมด ชายหาดถูกน้ำพัดลึกเข้าไปไม่ต่ำกว่า 3 กิโลเมตร เมื่อมองจากภูเขา ชายหาดดูเหมือนกลับคืนสู่สภาพธรรมชาติที่ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ เลย

หลังคลื่นสงบลง พ่อของผู้ส่งเคสสูญหายไป แต่เพื่อนคนอื่นๆ ของพ่อปลอดภัย ผู้ส่งเคสออกตามหาพ่อประมาณ 2 วัน จึงพบพ่ออยู่ในสภาพเกาะโคนต้นมะพร้าวแน่น ซึ่งเป็นจุดที่ผู้ส่งเคสเคยจอดรถเพื่อหาพ่อ แต่กลับมองไม่เห็นพ่อในตอนแรก ผู้ส่งเคสคิดว่าพ่อเสียชีวิตทันทีในวันเกิดเหตุ มีอายุ 56 ปี ในคืนที่ 5 หลังจากเสียชีวิต ที่บ้านได้กลิ่นเหม็นแรงมาก ผู้ส่งเคสและพี่น้องเข้าใจว่าพ่อคงมาหา

ที่ปะการังรีสอร์ทที่ผู้ส่งเคสและพ่อทำงานอยู่ โดนคลื่นน้ำทะเลทำลายจนหมด รวมถึงโรงแรมของพี่สาวของญาติที่อยู่ติดกัน ซึ่งเพิ่งเปิดดำเนินการได้แค่ 2 เดือน ก็โดนทำลายด้วย และโรงแรมของน้องชายญาติที่กำลังจะเปิดดำเนินการก็โดนเช่นกัน เหตุการณ์นี้ทำให้ครอบครัวของญาติผู้ส่งเคสมีความทุกข์ใจมาก

สำหรับญาติผู้เป็นเจ้าของปะการังรีสอร์ท ปกติจะขยันไปรีสอร์ทแต่เช้า แต่วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ เขาคิดว่าไม่อยากรีบกลับไป เหมือนมีอะไรมาดลใจ เขาพักอยู่จนสาย พี่สาวของเขาซึ่งทำธุรกิจโรงแรมที่หาดป่าตอง จังหวัดภูเก็ต ได้โทรมาบอกให้รีบไปช่วย เพราะโรงแรมที่ภูเก็ตถูกคลื่นน้ำทะเลพัดเข้ามาเสียหายใหญ่แล้ว ญาติของผู้ส่งเคสยังคิดถึงปะการังรีสอร์ท และรีบเข้าไปดูรีสอร์ททันที ทำให้ญาติผู้ส่งเคสรอดชีวิตมาได้ เพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์น้ำท่วมนั้นด้วย

มีพนักงานระดับบริหารอีกคนหนึ่งเป็นชาวสิงคโปร์ เพิ่งจ้างมาบริหารโรงแรมได้ประมาณ 3 เดือน ในเช้าวันเกิดเหตุ เขาเล่าว่าเปิดโต๊ะทำงานขึ้นมา ก่อนเกิดเหตุเพียงไม่กี่วินาที/นาที เขาได้พบองค์พระอยู่ภายในโต๊ะ ซึ่งน่าแปลกที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เหมือนเป็นนิมิตหมายที่ดี เขาจึงหยิบใส่กระเป๋าไว้ แต่วันนั้นเขารู้สึกไม่สบาย ปวดศีรษะ จึงไปหายากินแล้วขึ้นไปนอนพักบนชั้น 2 ของโรงแรม มารู้ตัวอีกทีก็มีน้ำทะลักไหลเข้ามาในห้องจนถึงเพดาน เกือบไม่มีอากาศให้หายใจ ผู้จัดการคนนี้จึงกลั้นใจดำน้ำออกมาภายนอกอาคาร และได้เจอแผ่นไม้แผ่นหนึ่งลอยมา เขาจึงเกาะแผ่นไม้นั้นไว้ และยังได้ใช้ไม้แผ่นนั้นช่วยชีวิตพนักงานมาได้อีก 3-4 คนด้วย แผ่นไม้ไม่ได้ใหญ่มาก ไม่ใช่ซุง

พนักงานอีกหลายสิบคนส่วนใหญ่เสียชีวิตอยู่ในโรงแรม

เรื่องราวทั้งหมดนี้ ทำให้ผู้ส่งเคสมีคำถามต่างๆ มากมาย