EP.769 อาถรรพ์ครูอาคม

ผู้ส่งเคสท่านนี้ มีอาชีพเป็นพยาบาล ท่านได้รู้จักวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 โดยมีพยาบาลรุ่นพี่ชวนมาทำบุญในวันอาทิตย์ เมื่อได้มาวัด ท่านก็รู้สึกประทับใจในความสงบ ร่มรื่น มีระบบระเบียบ งดงามของวัด โดยเฉพาะความเงียบขณะนั่งสมาธิ ทั้งที่คนเรือนหมื่น (ปัจจุบันเรือนแสน) เมื่อมาวัดแล้ว ท่านได้รู้เป้าหมายของการเกิดมาเป็นมนุษย์ว่าเราเกิดมาเพื่อสร้างบารมี ท่านจึงตั้งใจสร้างบารมีตามติดคุณครูไม่ใหญ่ทุกรูปแบบ เป็นอาสาสมัครช่วยงานแผนกเหรัญญิกและช่วยงานที่สวนพยาบาล ทำบุญทุกบุญอย่างเต็มที่เต็มกำลัง ตั้งแต่กำแพงหน้าวัด ประตูรั้ว ปลูกต้นไม้ บุญบวชพระ บุญทอดกฐิน ทอดผ้าป่า (โดยเฉพาะผ้าป่าทุกวันอาทิตย์ที่ท่านชอบมาก) ท่านนึกถึงบุญทีไรก็ปลาบปลื้มมาก

ผู้ส่งเคสได้เล่าเรื่องราวของตัวท่านและบุคคลรอบข้างมาให้คุณครูไม่ใหญ่ฝันในฝันถึง คุณพ่อของท่านเป็นคนใจบุญ ชอบช่วยเหลือให้ที่อยู่ ให้การศึกษาแก่ผู้ที่เดือดร้อนและลูกหลานที่กำพร้า ปกติท่านไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ แต่ถ้าออกงานสังคมก็จะดื่มบ้าง สูบบุหรี่บ้าง ท่านมีภรรยามากกว่า 1 คน โดยคุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นภรรยาคนที่ 3 คุณแม่และแม่ใหญ่อยู่ร่วมกันได้อย่างสันติสุข ไม่ทะเลาะหรืออิจฉากัน คุณพ่อชอบการปกครองมาก ท่านยังเป็นกำนันดีเด่น และยังเป็นหมออาคมรักษาโรคให้ชาวบ้านอีกด้วย

วิธีรักษาของท่านไม่ยาก ไม่ต้องมีโรงพยาบาล ไม่ต้องมีพยาบาล เมื่อคนป่วยขึ้นบ้านมา คุณพ่อมองปั๊บเดียวรู้เลยว่าป่วยเป็นอะไร หรือถูกคุณไสยอะไรมา ท่านจะเรียกมาคุย มองดูเสร็จรู้ว่าป่วยเป็นอะไร แล้วบอกคนไข้ให้ทำอย่างไร ให้ไหว้ครู พนมมือ หันปลายเท้าไปทางทิศตะวันตก ท่านจะนำน้ำมนต์ที่เสกไว้แล้วราดไปที่ตัวผู้ป่วย คนที่ถูกของจะร้องโหยหวนดิ้นทุรนทุราย ไม่ไกลจากตัวผู้ป่วย จะมีพานวางไข่ดิบไว้ 1 ฟอง พอเสกที่ไข่ดิบ ก็จะมีน้ำมันแช่เยิ้มอยู่ที่ฟองไข่ ซึ่งคุณพ่อบอกว่าเป็นของที่ดูดอาคมออกจากตัวผู้ป่วย แล้วคนนั้นก็จะหายป่วย คุณพ่อจึงเป็นที่รักของชาวบ้านมาก ท่านเล่าให้ฟังว่าครูของท่านเป็นแขก ชื่อ โต๊ะ สามารถทำตัวสูงใหญ่เท่าต้นตาลได้ เวลาดึกๆ ชาวบ้านมักจะเห็นคนใส่ชุดขาวสวมหมวกเดินตรวจรอบๆ บริเวณบ้านของผู้ส่งเคส

ในช่วงปลายชีวิต คุณพ่อป่วยด้วยโรคชราและเบาหวาน วันหนึ่งท่านป่วยเป็นไข้หวัดธรรมดา อ่อนเพลีย พี่ๆ พาไปโรงพยาบาล หมอสั่งให้กลูโคสทางเส้นเลือด ทั้งที่ท่านเป็นเบาหวาน อาการจึงทรุดหนัก โคม่าทันที ลืมตาไม่ได้ ผู้ส่งเคสเห็นน้ำตาคุณพ่อไหล พยายามพูดให้ท่านนึกถึงบุญที่เคยบวชพระ และนำให้อาราธนาศีล 5 นึกถึงดวงแก้วใสๆ แล้วคุณพ่อก็จากไปอย่างสงบอายุ 102 ปี ร่างของท่านดูผิวพรรณสดใส วันที่เก็บกระดูก พบว่ากระดูกมีเกล็ดแก้วระยิบระยับฝังอยู่ บางชิ้นสีชมพู สีขาวเหมือนเกล็ดแก้ว บางชิ้นสีนิล ในกองกระดูกยังพบดวงแก้ว 3 ดวงถูกหลอมเชื่อมติดกัน

คุณแม่ของผู้ส่งเคสมีอาชีพขายน้ำแข็ง ท่านใจดี ใจเย็น ใจบุญเหมือนคุณพ่อ รักความเป็นระเบียบ ท่านอายุสั้น เพียง 51 ปี ด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตก อัฐิของคุณแม่ก็เป็นที่น่าอัศจรรย์ คุณครูไม่ใหญ่ตาเลย อัฐิธรรมดาพอนำมาให้ครูไม่ใหญ่ดู คุณแม่ (ผู้ส่งเคส) ก็รำพึงกับยายว่า ยาย ทำงี้ได้ไง อัฐิเนี่ย ถึงแม้ยายไม่ใช้ แต่ว่าลูกหลานยายเขาใช้นะ เคารพกราบไหว้บูชา นึกถึงยายแล้วเนี่ย อย่างเงี้ย จะให้เอาหน้าไปไว้ที่ไหน เพราะอัฐิของคนอื่นบางคนเป็นพระธาตุ แต่ของยายกลับเป็นแบบนี้ คุณแม่ภาวนาขอให้ยายช่วยหน่อย และน่าอัศจรรย์มาก อัฐิธาตุของท่านได้เกิดเป็นเหมือนทองคำ ขึ้นเป็นแถว บางชิ้นเหมือนเพชร บางชิ้นเป็นทับทิม และมีทองเปลว

ผู้ส่งเคสเอง เมื่ออายุประมาณ 10 ขวบ ขณะรอเรือรับส่งนักเรียน วิ่งลงท่าเรือเร็วไปหน่อย พลาดท่าลื่นตกน้ำเกือบจม โชคดีคนที่ท้ายเรือกระโดดลงไปช่วยจึงรอด ท่านได้เข้าเรียนพยาบาลจนจบ ทำงานเป็นพยาบาลจิตเวช เรียนต่อจบปริญญาโท สมัครเป็นอาจารย์พยาบาลจิตเวช มีความสุขกับการเป็นครูพยาบาลมาก สามารถฝึกนักศึกษาให้จัดกลุ่มบำบัดคนไข้จิตเวช ช่วยผู้ป่วยซึมเศร้า ป้องกันการฆ่าตัวตายได้อย่างผล ท่านมีความเมตตากับเพื่อนมนุษย์มาก เป็นวิทยากร รับเชิญบรรยาย ออกรายการทีวี หน้าที่การงานประสบความสำเร็จน่าพอใจ

หลังจากคุณพ่อเสียชีวิตในปี 2539 ท่านตัดสินใจไปเรียนต่อที่อังกฤษ แต่ไม่เป็นไปตามหวัง มีอุปสรรคด้านภาษา จึงหางานทำแทน โดยเป็นพยาบาลจิตเวชที่อังกฤษ ท่านก็ไม่ลืมสร้างบารมี แม้ยังไม่มีศูนย์วัดที่อังกฤษ ได้รับการประคับประคองจากพระอาจารย์ทางโทรศัพท์ ทำให้เปิดบ้านกัลยาณมิตรหลังแรกที่อังกฤษได้ในปี 2542 และขยายได้อีก 10 หลัง รวมกลุ่มไปบูชาข้าวพระที่บริสตอลทุกอาทิตย์ต้นเดือน ชวนคนสร้างพระธรรมกายประจำตัวกว่า 50 องค์

จากประสบการณ์กว่า 10 ปีที่ทำงานกับผู้ป่วยจิตเวชที่อังกฤษ ท่านพบว่าเกือบ 100% มีปัญหาจากการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เช่น ปัญหาครอบครัว หย่าร้าง ลูกขาดความอบอุ่น วัยรุ่นติดยา บางคนแค่รู้ว่าพ่อขี้เมาจะร่วมเดินทางก็เครียดจัด ไม่อยากไป ถึงขนาดกรีดข้อมือฆ่าตัวตายเพื่อหนีปัญหา ท่านเห็นว่าผู้ป่วยเหล่านี้มักคิดแต่จะฆ่าตัวตาย สรรหาวิธีต่างๆ เช่น กรีดข้อมือ กลืนเศษแก้ว ถ่านแบตเตอรี่ ท่านต้องคอยบอกพวกเขาว่าเคยตายมาแล้ว จะมาอยากตายทำไม ปัจจุบันท่านดูแลผู้ป่วยวัยรุ่น 13-18 ปี ซึ่งเครียดสูง สูบบุหรี่จัด บางครั้งท่านต้องคอยจุดบุหรี่ให้พวกเขา ทั้งที่ไม่ต้องการทำ

วันแรกที่ไปถึงอังกฤษ ผู้ส่งเคสได้พบเพื่อนผู้มีอุปการคุณ เป็นน้องสาวเพื่อนสมัยมัธยม อ่อนกว่า 3 ปี เพื่อนผู้นี้ช่วยเหลือทุกอย่างในการมาอยู่อังกฤษ ให้ที่อยู่ ช่วยเรื่องเงิน อุปกรณ์การเรียน เพราะเงินที่กู้มา 3 เดือนก็หมด เธอยังช่วยพิมพ์งาน ขับรถพาไปทำธุระ รวมถึงไปทำบุญ เมื่อมีวัดเจริญภาวนาลอนดอน เธอยอมให้ใช้แฟลตเปิดเป็นบ้านกัลยาณมิตรหลังแรก ซึ่งทำกิจกรรมต่อเนื่องมา 5 ปี เธอเป็นคนดี ฉลาด มีไหวพริบ มีอารมณ์ขัน ร่าเริง มีเพื่อนมาก ชอบช่วยเหลือให้กำลังใจคนรอบข้าง

ปลายปี 2541 จู่ๆ เธอก็เริ่มมีอาการเปลี่ยนไป จากร่าเริงกลายเป็นหงอยเหงา เซื่องซึม เหมือนคนป่วยจิต เครียด อาเจียน ท้องเสียรุนแรง จนเป็นลมหมดสติ กลางปี 2543 มีอาการคลื่นไส้ อาเจียน ท้องเสียรุนแรง ต้องเข้า ICU แพทย์วัดความดัน จับชีพจรไม่ได้ การหมดสติทำให้เกิดจุดขาวที่สมองเล็กน้อย แต่ส่งผลให้อาการไทรอยด์เป็นพิษซึ่งเป็นโรคประจำตัวแย่ลง คือมีอาการเกร็งที่มือและขา เดินหกล้ม ทรงตัวไม่ดี นั่งลุกยาก หมอบอกเป็นโรคพาร์กินสัน กรามแข็ง ปากอ้าไม่ได้ พูดไม่ชัด ถูกขอให้ออกจากงาน เพราะพนักงานรายงานว่าพูดกับเธอไม่รู้เรื่อง ล่าสุดกระดูกเสื่อมทั่วร่างกาย กระดูกกดทับเส้นประสาทหลัง ผู้ส่งเคสสงสารเพื่อนมาก และขอให้ช่วยกันอวยพรให้เพื่อนหายป่วย

นี่คือเรื่องราวที่ ผู้ส่งเคส ได้เรียบเรียงมาให้คุณครูไม่ใหญ่เมตตาฝันในฝันให้