EP.443 นักมวย นักรบ นักบวช

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นในสังคมเกษตรกรรม เขาเป็นคนโตในบรรดาพี่น้อง 5 คน ในวัยเด็กนั้น ผู้ส่งเคสมีความชอบในกีฬาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะฟุตบอลและมวยไทย หลังจากเลิกเรียนในแต่ละวัน พวกพี่ๆ มักจะพาเขากับเพื่อนๆ ไปรวมตัวกันที่ลานกว้างเพื่อซ้อมมวยกัน ในตอนนั้นยังไม่มีนวม ใช้เพียงผ้าขาวม้าพันมือแทน พี่ๆ จะเป็นกรรมการตัดสิน และเขามักจะได้รับชัยชนะบ่อยๆ เสียงเชียร์และคำชื่นชมจากรุ่นพี่ว่าเขามีแววเป็นนักมวยดังได้ ทำให้ผู้ส่งเคสเริ่มคิดอยากจะเป็นนักมวยอย่างจริงจัง ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในใจเขาตลอดเวลา

ชีวิตของผู้ส่งเคสได้ก้าวเข้าสู่วงการมวยอย่างเต็มตัวเมื่อเข้าเรียนชั้นมัธยม เขาได้รับการแนะนำจากอาให้เข้าไปฝึกมวยไทยในค่ายแห่งหนึ่งที่จังหวัดยโสธร ที่ค่ายมวย เขาต้องใช้ชีวิตตามระเบียบวินัยที่เข้มงวด ตื่นเป็นเวลา กิน ซ้อม และนอนเป็นเวลา และที่สำคัญคือห้ามเสพยาเสพติดทุกชนิดเด็ดขาด การชกมวยบนเวทีครั้งแรกภายใต้ชื่อ "สายฟ้า ศิษย์คมแฝก" สร้างความประมาทและความตื่นเต้นให้เขาเป็นอย่างมาก เสียงเชียร์รอบเวทีดังอึกทึก คู่ต่อสู้มีสถิติการชกมาแล้ว 5 ครั้งและตัวใหญ่กว่า ยิ่งทำให้เขากดดัน แม้จะไหว้ครูและได้รับเสียงปรบมือแล้วก็ตาม เขาก็ยังรู้สึกเกร็งอยู่ เมื่อระฆังยกแรกดังขึ้น เขาฮึดสู้เข้าหาคู่ต่อสู้ ใช้ลูกเตะนำ แต่ก็โดนคู่ต่อสู้โต้กลับด้วยอาวุธชนิดเดียวกัน แต่น้ำหนักต่างกันมาก ผลคือเขาแพ้น็อกในยกที่ 1 ในการชกครั้งที่ 2 ใช้ชื่อว่า "สายฟ้า ศิษย์เสี่ยหนอม" เพียงแค่โดนน็อกในยกแรกในการชกครั้งก่อน ทำให้เขากลายเป็นมวยรองตั้งแต่ยังไม่ขึ้นเวที แต่ครั้งนี้เขากลับหายตื่นเต้น มีสมาธิมากขึ้น ในยกแรก ทั้งคู่ยังคงยั่งเชิงกัน เขาโดนเจาะยางล้มไป 2 ครั้ง สิ้นเสียงระฆังยกแรก เขากลายเป็นมวยรองถึง 5 ต่อ 1 แต่ในยกที่ 2 เขากลับเดินเข้าประชิดตัว แทงเข่า 3 ดอกซ้อน ทำให้จากมวยรองกลายเป็นเสมอ ในยกที่ 3 เขายังคงเดินจับแทงเข่า เห็นว่าคู่ต่อสู้เสียอาการจากลูกเข่า จึงตามด้วยการเตะก้านคอถึง 3 ครั้ง แต่โดนที่ฝ่าเท้าจึงไม่สามารถทำให้คู่ต่อสู้หลับได้ เมื่อเห็นช่องว่าง เขาก็ตามด้วยหมัดตรงซ้ายขวา ครั้งนี้คู่ต่อสู้ไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้ กรรมการต้องนับสิบในปลายยกที่ 3 และเขาได้รับชัยชนะ การชกครั้งที่ 3 เขาก็ชนะน็อกได้อย่างรวดเร็ว การชกครั้งที่ 4 ทำให้เขาได้เห็นสัจธรรมในใจของเซียนพนัน ครั้งนี้เขาไม่ได้ซ้อมในค่าย แต่ซ้อมที่บ้าน และไม่มีคู่ซ้อม ทำให้ร่างกายไม่สมบูรณ์เต็มร้อย ครั้งนี้เขาเป็นต่อและชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก ในยก 1 ถึง 3 คะแนนยังเป็นต่ออยู่ แต่เมื่อขึ้นยก 4 เขารู้สึกว่าขาตาย ไม่สามารถขยับตัวได้ จึงยืนพิงเชือกให้คู่ต่อสู้เดินเข้ามา เมื่อคู่ต่อสู้เข้ามาในระยะใกล้ เขาใช้จังหวะเด้งเชือกฟันศอก คิดในใจว่าจะเอาชนะด้วยการทำให้คู่ต่อสู้แตก เพราะอย่างอื่นไม่มีหวังแล้ว เขาพยายามฟันศอกจนใบหน้าคู่ต่อสู้เป็นแผลเหวอะ แต่คู่ต่อสู้ก็ไม่ยอมแตกและไม่ยอมเข้ามาใกล้ ทำให้เขาต้องเดินเข้าหา แต่สภาพร่างกายไม่ไหว ในที่สุดเขาก็แพ้น็อกปลายยก 4 ทันทีที่กรรมการชูมือให้คู่ต่อสู้ เสียงโห่และข้าวของก็ถูกปาขึ้นมาบนเวที เหตุการณ์นี้ทำให้เขาได้ข้อคิดว่า ผู้คนเชียร์เราก็เพราะเราทำประโยชน์ให้เขาได้เท่านั้น เขาเริ่มเบื่อหน่ายวงการมวยอาชีพ จากนั้น เขาหันไปชกมวยสากลสมัครเล่นให้กับทางโรงเรียน ชก 5 ครั้ง ก็ชนะทั้ง 5 ครั้ง เป็นแชมป์ในรุ่น ต่อมาได้รับการทาบทามให้ขึ้นชกอีกครั้ง ตอนแรกปฏิเสธ แต่เมื่อถูกชวนครั้งที่ 3 ก็ยอมตกลง เขาฟิตซ้อมร่างกายอย่างหนักและคิดในใจว่าขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย การชกครั้งสุดท้ายนี้เขาชนะแบบพลิกล็อก ในยกที่ 4 ต่างฝ่ายต่างโดนนับ เขาโดนหมัดคู่ต่อสู้จนหลับกลางอากาศ กรรมการนับ 8 เขาลุกขึ้นสู้ต่อ คู่ต่อสู้ได้ใจปรี่เข้ามาหวังจะเผด็จศึกด้วยหมัด เขาใช้แขนบังปลายคางไว้แล้วแทงเข่าสวนเข้าตรงลิ้นปี่ ทำให้คู่ต่อสู้เสียอาการ เขาได้จังหวะกระแทกเข่าไม่ยั้งจนคู่ต่อสู้น็อก กรรมการนับสิบและเขาได้รับการชูมือ หลังจากนั้น เขาก็ลาออกจากวงการต่อสู้บนสังเวียนผ้าใบด้วยวัย 21 ปี ค่ายมวยของเขารวมหัวหน้าค่ายก็เลิกกิจการไปด้วย หลังจากลาเวทีใน ปี 2529 เขาได้สมัครเป็นทหารเกณฑ์ด้วยความคิดว่าลูกผู้ชายต้องรับใช้ชาติ การเป็นทหารได้ฝึกระเบียบวินัย ความเคารพ อดทน หลังจบหลักสูตร 2 เดือนครึ่ง เขาสมัครออกรบ ต้องผ่านด่านทดสอบร่างกายจึงจะออกรบได้ และเขาก็ผ่านได้ทุกด่าน ก่อนออกสมรภูมิรบ มีการเซ็นใบมอบฉันทะสมบัติส่วนตัวให้ญาติ 3 คน ช่วงนั้นเขาไม่กลัวความตาย เพราะการตายในสนามรบถือเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ของทหาร เขาปฏิบัติหน้าที่ในสมรภูมิรบในตำแหน่งพลนำสารของหมวดปืนเล็ก ในเดือนมิถุนายน ปี 2529 ในภารกิจยึดเนินแห่งหนึ่ง หลังจากยึดพื้นที่ได้ไม่นาน เขากับเพื่อนทหารรวม 11 นาย ก็โดนข้าศึกยิงถล่มด้วยอาวุธหนักประมาณ 10-15 นาที สะเก็ดกระสุนพุ่งเข้ามาใกล้ตัวเขาและเพื่อนๆ ทั้ง 11 นาย ทุกคนคิดว่าตายแน่ แต่ก็คิดว่าตายในสนามรบเป็นเกียรติยศ ปรากฏว่าเหตุการณ์ครั้งนั้น ทุกคนรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ ไม่มีใครบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเลย หลังเหตุการณ์ชายแดนสงบและเขาพ้นเกณฑ์ทหาร ก็ได้ปลดประจำการและได้รับใบเกียรติบัตรทหารผ่านศึก ต่อมา องค์การทหารผ่านศึกร่วมกับ ขสมก เปิดโอกาสให้ทหารผ่านศึกเข้าทำงานเป็นกระเป๋ารถเมล์ เขาจึงมาทำงานเป็นกระเป๋ารถเมล์ 4 ปี รวมทั้งหมด 7 ปี ขณะทำงาน เขาก็ได้พบกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง ซึ่งได้ชวนเขามาวัดพระธรรมกาย ตอนแรกมาด้วยความเกรงใจเพื่อน แต่เมื่อได้มาเห็นสถานที่ที่สะอาด ได้รับการต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสจากอุบาสกอุบาสิกา เป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ เขารู้สึกว่านี่แหละคือรอยยิ้มที่ประกอบด้วยความจริงใจ ซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต วันนั้นเขาตัดสินใจทำบุญ 100 บาท ในปี 2534 เขาอธิษฐานขอให้ได้บวชในวัดพระธรรมกายและบวชไม่สึก ในปี 2537 อีก 3 ปีต่อมา เขาก็ได้เข้ามาบวชจริง และบวชมาจนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบันบวชได้ 11 พรรษาแล้ว ในส่วนของครอบครัว โยมพ่อในอดีตก็เคยเป็นนักมวยเก่า มีชื่อเสียงในระดับหมู่บ้านและอำเภอ เคยรับราชการแต่ลาออกมาเป็นนักมวย โยมพ่อมีนิสัยใจร้อน ชอบดื่มเหล้า สูบบุหรี่บ้าง เวลาผู้ส่งเคสบอกให้เลิกก็จะหยุดได้เป็นช่วงๆ โยมพ่อสุขภาพแข็งแรง ก่อนเสียชีวิต โยมพ่อน้อยใจที่ถูกบ่นเรื่องดื่มเหล้าเสมอๆ เช้าวันหนึ่ง น้องสาวก็พบโยมพ่อนั่งผูกคอเสียชีวิตด้วยผ้าขาวม้ากับต้นขนุนสูงแค่เอว อายุ 74 ปี โยมแม่มีนิสัยเฉยๆ ขยัน ประหยัด โยมแม่มักจะว่าและทะเลาะกับโยมพ่อเสมอเวลาโยมพ่อดื่มเหล้า แต่โยมพ่อไม่เคยโต้แย้งหรือทำร้ายโยมแม่เลย เมื่อทะเลาะกันโยมพ่อก็จะปลีกตัวออกไปทุกครั้ง โยมแม่ป่วยเป็นโรคถุงน้ำดีรั่วประมาณครึ่งเดือนก็เสียชีวิต อายุประมาณ 50 ปี โยมพี่สาวมีนิสัยใจร้อน ห้าว ไม่ค่อยเชื่อและศรัทธาในบุญเท่าไร เวลาบอกบุญก็จะทำบุญแบบเกรงใจ ปัจจุบันป่วยเป็นมะเร็งในมดลูก โยม้น้องชายเสียชีวิตตั้งแต่อายุ 2-3 ขวบ เขารักความสะอาดมาก เวลาจะเดินลงดินต้องใส่รองเท้าเสมอ ถ้าไม่มีจะไม่ยอมเดิน เวลาอาบน้ำก็ชอบนุ่งผ้าขาวม้าอาบ ไม่ยอมแก้ผ้า ที่แปลกอีกอย่างคือผิวน้องชายขาวกว่าพี่น้องทุกคนที่มีผิวคล้ำ ก่อนเสียชีวิตมีอาการท้องแข็ง