EP.531 พ่อปู่สั่งให้ดูหลวงพ่อเล่าเรื่องกฎแห่งกรรม

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนที่ 3 ในจำนวนพี่น้องหญิง 4 คน พื้นเพเดิมเป็นคนจังหวัดสระแก้ว ปัจจุบันทำงานเป็นหุ้นส่วนบริษัทในกรุงเทพฯ ผู้ส่งเคสมีโอกาสได้มาสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่และคุณยายตั้งแต่สมัยอยู่ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ ซึ่งนับเป็นเวลากว่า 30 ปีแล้ว โดยมีพี่สาวคนที่ 2 เป็นกัลยาณมิตรนำพามา ผู้ส่งเคสจึงได้สั่งสมบุญมาอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน และได้กราบเรียนขอความเมตตาคุณครูไม่ใหญ่ ฝันในฝันถึงเรื่องราวของบุคคลในครอบครัวตนเอง

ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีคุณพ่อซึ่งรับราชการตำรวจประจำอยู่ที่จังหวัดสระแก้ว คุณพ่อเป็นคนใจดีมีเมตตา ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่ก็มีนิสัยขี้หึงมาก โดยเฉพาะเวลาที่คุณแม่ไปวัดนานๆ ท่านมักจะหึงหวงและคิดว่าคุณแม่ไปนัดพบกับพระคุณเจ้า นอกจากนี้คุณพ่อยังดื่มสุรามาก เวลาเมาท่านมักจะนึกว่าลูกๆ ไม่ใช่ลูกของท่าน และคิดว่าภรรยาไปมีสัมพันธ์กับชายอื่น ทำให้เวลาคุณพ่อเมา คุณแม่ต้องพาลูกๆ ไปแอบหลบซ่อนอยู่ใต้ถุนบ้าน จนกว่าคุณพ่อจะสร่างเมาจึงจะขึ้นบ้านได้ คุณพ่อเลิกดื่มสุราได้เมื่อลูกๆ เติบโตแล้ว แต่หลังจากเกษียณอายุ ท่านก็กลับมาสูบบุหรี่อีกครั้ง แม้จะไม่ประจำ แต่การสูบบุหรี่นี้เองที่เป็นเหตุให้ท่านเสียชีวิตด้วยโรคถุงลมโป่งพอง ขณะมีอายุ 78 ปี

หลังคุณพ่อเสียชีวิต วันหนึ่งคุณแม่ขณะนั่งสวดมนต์อยู่บนดาดฟ้า มองลงไปที่ถนน ก็เห็นคุณพ่อที่เสียชีวิตไปแล้วมายืนปรากฏกายให้เห็น รูปร่างสูงใหญ่เท่าลำตาล โผล่หน้ายาวๆ ออกมา และพูดกับคุณแม่ว่า "พี่ไม่มีบุญ ช่วยพี่บ้าง" คุณแม่ถามว่าทำไมเป็นอย่างนี้ คุณพ่อตอบว่า "เพราะพี่ห้ามเธอไปวัด แต่พี่จะเป็นอย่างนี้อยู่แค่พักเดียวเท่านั้นแหละ" หลังจากนั้นลูกๆ จึงได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้คุณพ่อมาโดยตลอด แต่คุณแม่ก็ยังมักจะฝันเห็นคุณพ่อมาวนเวียนชวนไปอยู่ด้วยเป็นประจำ

คุณพ่อของผู้ส่งเคสมีที่ดินผืนหนึ่งจำนวน 50 กว่าไร่ อยู่ที่อำเภอวัฒนานคร ซึ่งเพื่อนของคุณพ่อยกให้ท่านฟรีๆ ต่อมาคุณพ่อได้แบ่งที่ดินนี้ให้ลูกสาวทั้ง 4 คน พี่สาวคนหนึ่งเคยใช้คนงานขุดหญ้าคาในที่ดินแปลงนี้ แล้วบังเอิญไปขุดเจอทองคำ 1 ก้อนใหญ่ และเศษทองคำที่เคลือบติดอยู่กับก้อนหิน เมื่อนำไปให้ร้านทองดูก็ยืนยันว่าเป็นทองคำแท้ ร้านทองรับแลกทองนั้นโดยให้แหวนทองหนัก 2 สลึง 1 วง และเงินสดอีก 1,500 บาท มีพระรูปหนึ่งเคยบอกไว้ว่าที่ดินผืนนี้ยังคงมีทองคำหลงเหลืออยู่

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนดุมาก มีนิสัยหงุดหงิดง่าย โมโหร้าย เวลาโมโห ท่านมักจะคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้ตัวขว้างปาใส่ลูกๆ ลูกๆ เคยเจอทั้งมีดปลายแหลมและไม้หน้าสาม หากเรียกแล้วลูกๆ ไม่ตื่น คุณแม่ก็จะใช้เท้ากระทืบลงบนตัวลูกๆ ลูกๆ ทุกคนเคยโดนมือโดนเท้าของคุณแม่หมด ยกเว้นพี่สาวคน ที่ 2 เพียงคนเดียว เพราะพี่สาวคนนี้มักจะตื่นก่อน และคุณแม่ก็รักพี่สาวคนนี้เป็นพิเศษเพราะสุขภาพไม่ค่อยดี คุณแม่เป็นคนไม่กลัวอะไรเลย สมัยที่คุณพ่อไปประจำการที่อำเภอตาพระยาและพากครอบครัวไปด้วย ยุคนั้นมีผู้ก่อการร้ายบุกเข้าปล้นฆ่าชาวบ้านบ่อยครั้ง ทางการได้ติดตั้งหวอเตือนภัยไว้ เวลาหวอดัง คุณแม่จะรีบพาลูกๆ ไปซ่อนในหลุมหลบภัย เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว คุณแม่ก็จะรีบกลับมาดูข้าวของที่บ้านโดยไม่กลัวอันตราย

ย้อนไปเมื่อ 60 ปีก่อน คุณแม่ได้นำซากลูกแมว 2 ตัวที่เพิ่งแท้งออกมา มาทาขมิ้น ปิดด้วยแผ่นทองคำ แล้วใส่พานรับเป็นลูก ตั้งชื่อให้ว่า "สายเงิน" และ "สายทอง" ตั้งแต่นั้นมา ที่บ้านของผู้ส่งเคสก็มีคนเห็นเด็กผมจุก 2 คนวิ่งเล่นอยู่เสมอ บ้างก็วิ่งในบ้าน กระโดดบนหลังคาบ้าน หัวเราะสนุกสนาน บางทีก็มานั่งหมุนล้อจักรเย็บผ้าเล่น จนบ้านของผู้ส่งเคสเป็นที่ร่ำลือว่าเป็นบ้านผีสิง ทั้งคนและโจรก็ไม่กล้าเข้ามาในบ้าน ต่อมาคุณแม่ได้รับขันธ์และเป็นร่างทรงชื่อ "พ่อปู่ขุนศรีอินทราธิราช" พ่อปู่จะเรียกคุณแม่ว่า "แม่ร่าง" พี่สาวคนโตที่อยู่ใกล้ชิดคุณแม่มาตลอดเล่าว่า เมื่อก่อนพ่อปู่จะมาเข้าประทับร่างบ่อย มีคนมาซักถามเรื่องราวต่างๆ และให้ทำน้ำมนต์ แต่หลังจากที่บ้านติดจานดาวธรรม พ่อปู่ก็ไม่ค่อยมาเข้าประทับร่างอีก และไม่ยอมทำน้ำมนต์หรือดูดวงให้ใครอีก จะมาเข้าเฉพาะตอนที่อยากคุยกับลูกหลานเท่านั้น ซึ่งในตอนนั้นก็ไม่ได้เปิดจานดาวธรรมอยู่ พ่อปู่บอกว่าท่านใช้ร่างของคุณแม่มามากแล้ว ต่อไปนี้ให้คุณแม่ปฏิบัติธรรมและสร้างบารมีให้มากๆ เพราะเวลาเหลืออีกน้อยแล้ว

บางครั้งพ่อปู่ที่เข้าประทับร่างคุณแม่ก็สั่งให้เปิดจานดาวธรรมดู เนื่องจากคุณแม่เป็นคนขี้หงุดหงิด บางครั้งที่คุณครูไม่ใหญ่กำลังอ่านเคส แล้วท่านพูดค้างแล้วหัวเราะนานๆ คุณแม่ก็จะบ่น ไม่ใช่พ่อปู่บ่น แต่เป็นคุณแม่ร่างบ่นว่า "หัวเราะอะไรนักหนาเนี่ย จะพูดก็ไม่พูด" ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่ก็อธิบายว่า มันขำก็ต้องหัวเราะ พอพ่อปู่ออกจากร่างไปแล้ว ก็จะบอกลูกๆ ว่าให้ช่วยบอกคุณแม่ร่างด้วยว่า "อย่าว่าพระคุณเจ้าเด็ดขาด ห้ามว่าแม้แต่คำเดียว มันเป็นบาปติดตัว" พ่อปู่จะเตือนคุณแม่แบบนี้เสมอเวลาที่คุณแม่บ่นคุณครูไม่ใหญ่ พ่อปู่ยังเคยพูดถึงคุณครูไม่ใหญ่ว่า "พระองค์นี้ดีนะ" เพราะว่า DMC

มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณแม่ต้องการเงินทำบุญมากจนถึงกับร้องไห้ พ่อปู่บอกว่าอาจจะให้เงินไป ให้ลองไปหาดูเอง คุณแม่ไปหาก็พบเงินจำนวน 10,000 บาท อยู่ใต้ฐานพระในบ้าน

ส่วนเรื่องลูกกรอกแมวทั้งสอง หลายปีผ่านไป ลูกกรอกที่ชื่อสายทอง ได้มาเข้าประทับร่างคุณแม่และบอกว่าตอนนี้เขาโตเป็นหนุ่มแล้ว ไปเรียนวิชาทหารมาแล้ว สายเงินไปเกิดแล้ว พ่อปู่ให้ไปเกิดได้ สายทองก็อยากจะไปเกิดบ้าง คุณแม่ทราบเรื่องก็ร้องไห้ บอกว่าอยู่ด้วยกันมานาน อย่าเพิ่งไปเลย ให้รอคุณแม่ตายก่อน หลังจากนั้นมา สายทองก็บอกว่า เป็นห่วงคุณแม่ ต้องอยู่ดูแลคุณแม่ ยังไม่ไปเกิดหรอก จะรอให้คุณแม่ไปก่อนถึงจะไปเกิด ปัจจุบันคุณแม่ยังมีชีวิตอยู่ อายุ 77 ปี สายทองจึงยังคงอยู่กับคุณแม่

คุณแม่ของสามีผู้ส่งเคส เป็นคนออ่อนโยน ขี้เกรงใจ ท่านศรัทธาและรักคุณครูไม่ใหญ่มาก ท่านเสียชีวิตด้วยโรคเบาหวานเมื่อเวลา 01:00 น. ปี 2547 หลังจากคุณแม่สามีหยุดหายใจไปแล้ว คุณแม่ของผู้ส่งเคสที่เฝ้าอยู่ด้วยบอกว่ารู้สึกเหมือนมีคนมาจับขาเขย่า หลังจากนั้นผู้ส่งเคสจึงขึ้นไปชั้นบนเพื่อเรียกสามีและลูกสาวซึ่งนอนอยู่คนละห้อง ทั้งสองคนต่างถามว่าเมื่อกี้คุณแม่ขึ้นมาหรือเปล่า เพราะได้ยินเสียงคนเดินมาอยู่หน้าห้อง จากนั้นได้ยินเสียงถอดกลอนประตูระเบียง แล้วปิดใส่กลอนเหมือนเดิม แล้วก็เดินไปปิดก๊อกน้ำ แล้วก็เดินลงบันไดไป

พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคสเคยป่วยเป็นไข้ แพทย์ที่โรงพยาบาลฉีดยาให้แล้วสักพักพี่สาวก็หมดสติไป ในช่วงที่หมดสติไปนั้น พี่สาวรู้สึกว่าตัวเองลอยลิ่วๆ ไปอย่างรวดเร็ว พอก้มมองตัวเองก็ไม่เห็น จากนั้นได้ยินเสียงแว่วมาบอกว่าจะพาไปอีกที่หนึ่ง พี่สาวตอบว่า "ดิฉันไม่ไปหรอก จะกลับบ้าน สามีกับคุณแม่รออยู่" พูดจบก็รู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงหมุนติ้ว รู้สึกตัวอีกทีก็กลับมานอนอยู่บนเตียง ช่วงเวลาที่หมดสติไปนั้นรวม 6 ชั่วโมง แต่รู้สึกเหมือนเป็นเวลาเพียงแค่แป๊บเดียว

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้ส่งเคสจึงได้กราบเรียนถามปัญหาต่างๆ เพื่อขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ ครับ