EP.854 ชายลึกลับในค่ำวันนั้น

ผู้ส่งเคสเป็นพระรูปหนึ่ง ซึ่งเป็นลูกชายของ คุณครูไม่ใหญ่. ท่านเติบโตมาในครอบครัวคนจีนที่นับถือความเชื่อและประเพณีแบบจีน เช่น การไหว้เจ้าและไหว้บรรพบุรุษ. การเข้าวัดครั้งแรกของท่านมาจากการชักชวนกึ่งบังคับของโยมน้องสาวให้มาบวชธรรมทายาทรุ่นที่ 15 ในปี พ.ศ. 2530. เมื่อได้เห็น คุณครูไม่ใหญ่ และได้ฟังคำสอน ท่านเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม และคิดว่า คุณครูไม่ใหญ่ นี่แหละคือบุคคลที่ท่านจะต้องฝากชีวิตไว้. ตั้งแต่นั้นมา ท่านจึงมีเป้าหมายชีวิตว่าจะต้องบวชตลอดชีวิตให้ได้.

หลังจบการอบรม ท่านอยากบวชต่อมาก แต่ตอนนั้นเพิ่งเรียนอยู่ชั้น ม.1 และวัดยังไม่มีนโยบายให้ผู้บวชที่เรียนไม่จบอยู่ต่อระยะยาว. ท่านจึงจำเป็นต้องลาสิกขาไป แต่ก็ตั้งใจไว้ว่าปีต่อไปพอปิดภาคเรียนก็จะกลับมาบวชทุกปี. อย่างไรก็ตาม พอถึงปีต่อมา โยมพ่อกลับไม่ยอมให้บวช เพราะมีญาติคนหนึ่งที่มาเป็นอุบาสกอยู่ที่วัดแล้วไม่ยอมสึก. ท่านเกรงว่าผู้ส่งเคสจะเป็นเช่นนั้น. ผู้ส่งเคสจึงคุยกับโยมพ่อค่อนข้างหนักแน่น เพราะตั้งใจแล้วว่าอย่างไรก็ต้องบวชให้ได้. ในที่สุด ท่านก็หลุดปากออกไปว่า การบวชครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย. โยมพ่อจึงยอมให้บวชเพราะคำพูดนั้น. ด้วยคำพูดนั้นเอง ผู้ส่งเคสจึงไม่ได้บวชอีกในปีต่อๆ มา.

ผู้ส่งเคสรู้ดีว่าการจะกลับมาบวชได้อีกนั้น ต้องทำให้โยมพ่อและโยมแม่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนาให้ได้. แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับท่านในวัยเพียง 14 ปี ที่อยู่เพียงลำพังในท่ามกลางครอบครัวและหมู่ญาติที่ต่อต้านวัดอย่างรุนแรง. ท่านยังคงตั้งใจนั่งสมาธิ อธิษฐานจิตมาตลอด และมาวัดอย่างสม่ำเสมอทุกอาทิตย์ต้นเดือน แม้จะต้องมาเพียงลำพังคนเดียวและขึ้นรถเมล์หลายต่อก็ตาม. เพราะท่านมีความสุขทุกครั้งที่มาวัด เหมือนได้กลับมาบ้าน.

เวลาผ่านไปเกือบ 10 ปี. ภาพของวัดในทางลบของโยมพ่อก็ค่อยๆ หมดไป. คงเป็นเพราะท่านเห็นผู้ส่งเคสทำตัวดี มีผลการเรียนดี ทำให้ท่านเบาใจได้ โดยเฉพาะวิชาคำนวณที่จะได้คะแนนอยู่ในต้นๆ เสมอ แม้จะไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเท่าไหร่. แต่ท่านกลับใช้เวลาหมกมุ่นกับการศึกษาคอมพิวเตอร์ทั้งวันทั้งคืน. ท่านซื้อหนังสือมาศึกษา ทดลองอย่างไม่เบื่อหน่าย. ท่านคิดว่าพฤติกรรมท่านเป็นเหมือนผลคะแนนสอบ. ในปี พ.ศ. 2539 ความพยายามของผู้ส่งเคสก็เป็นผล. ท่านขออนุญาตโยมพ่อโยมแม่ลางานมาบวช 2 เดือน ซึ่งครั้งนี้ท่านอนุญาต. จบการอบรม ท่านก็ขอลาออกจากงานและบวชต่อมาวันต่อวันจนกระทั่งบัดนี้ ได้ 11 พรรษาแล้ว และจะขอติดตาม คุณครูไม่ใหญ่ สร้างบารมีปราบมารและเฝ้าเพียรฝันที่จะไปถึงที่สุดแห่งธรรมกับ คุณครูไม่ใหญ่.

ผู้ส่งเคสเติบโตขึ้นมาในครอบครัวคนจีนที่ยังคงยึดมั่นในความเชื่อและประเพณีดั้งเดิม. การไหว้เจ้าและการไหว้บรรพบุรุษเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน. การไหว้บรรพบุรุษเป็นสิ่งที่ดี แสดงถึงความกตัญญูกตเวที. แต่คุณครูไม่ใหญ่ ให้ข้อคิดว่า การไหว้เจ้าบนโลกมนุษย์นั้น มนุษย์ต่างหากที่ควรค่าแก่การไหว้ เพราะมนุษย์มีกายที่สามารถสร้างบารมีและอุทิศบุญไปให้ได้. ท่านเน้นย้ำว่าแค่ไหว้ยังไม่พอ ต้องทำบุญในเนื้อนาบุญแล้วอุทิศไปให้.

ชีวิตของผู้ส่งเคสพลิกผันเมื่อโยมน้องสาวกึ่งบังคับให้ไปบวชธรรมทายาทรุ่นที่ 15 ในปี พ.ศ. 2530. แม้จะไปเพราะถูกชวนกึ่งบังคับ แต่เมื่อได้ไปวัด ได้เห็น คุณครูไม่ใหญ่ และได้ฟังคำสอนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลไพเราะ ก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม. ท่านมั่นใจว่านี่คือบุคคลที่ท่านจะฝากชีวิตไว้ และตั้งเป้าหมายสูงสุดคือการบวชตลอดชีวิตเพื่อรักษาศักดิ์ศรีความเป็นลูกของ คุณครูไม่ใหญ่. เพลง "ลูกชาย ลูกหญิง" สะท้อนความรู้สึกนี้ได้อย่างดี.

ความตั้งใจในการบวชตลอดชีวิตนั้นไม่ง่ายนัก. หลังจากการอบรมครั้งแรก ท่านอยากบวชต่อมาก แต่ด้วยวัยเพียง ม.1 และนโยบายวัดในขณะนั้น ทำให้ต้องลาสิกขา. ท่านตั้งใจจะกลับมาบวชทุกปีในช่วงปิดภาคเรียน. แต่โยมพ่อไม่ยินยอม เพราะเกรงว่าท่านจะไม่สึกเหมือนญาติคนหนึ่งที่อยู่ที่วัด. การพูดคุยกับโยมพ่อเป็นไปอย่างแข็งขัน. ปกติผู้ส่งเคสจะไม่เถียงพ่อแม่ แต่ครั้งนี้ท่านตั้งใจแน่วแน่ว่าจะบวชให้ได้. สุดท้าย ท่านพูดออกไปว่าการบวชครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย โยมพ่อจึงยอม. คำพูดนั้นกลายเป็นข้อจำกัด ทำให้ท่านไม่ได้กลับไปบวชอีกในปีต่อๆ มา. คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่า โยมพ่อโยมแม่บางทีไม่ทราบว่าการที่ลูกชายบวชพระนั้นช่วยปิดอบายให้ถึง 32 กัป.

แม้จะไม่ได้บวช ผู้ส่งเคสก็ไม่ย่อท้อ. ท่านตั้งใจนั่งสมาธิ อธิษฐานจิต และมาวัดอย่างสม่ำเสมอทุกอาทิตย์ต้นเดือนเพียงลำพัง. ท่านต้องขึ้นรถเมล์หลายต่อ แต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่มาวัด เหมือนได้กลับมาบ้าน. ท่านพยายามทำให้โยมพ่อโยมแม่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา. เวลาเกือบ 10 ปีผ่านไป. โยมพ่อค่อยๆ ลดทัศนคติเชิงลบต่อวัดลง อาจเพราะเห็นผู้ส่งเคสทำตัวดี มีผลการเรียนเด่น โดยเฉพาะวิชาคำนวณที่ได้คะแนนดีเสมอ. ท่านใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการศึกษาคอมพิวเตอร์อย่างเพลิดเพลิน.

ในปี พ.ศ. 2539 ท่านขออนุญาตโยมพ่อโยมแม่ลางานมาบวช 2 เดือน และได้รับอนุญาตในครั้งนี้. เมื่อจบการอบรม ท่านตัดสินใจลาออกจากงานและบวชต่อ. ปัจจุบันท่านบวชได้ 11 พรรษาแล้ว และยังคงตั้งใจติดตาม คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อสร้างบารมีและไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม.

ในระหว่างเรียนที่ ม. เกษตรศาสตร์ ท่านเคยเกือบเสียชีวิตจากการแข่งดำน้ำกับเพื่อนที่สระของมหาวิทยาลัย. ท่านดำน้ำจนหมดลมหายใจแล้วหลับอยู่ที่ก้นสระ. โชคดีที่เพื่อนไปช่วยปลุกไว้ทัน. ท่านยังมีปัญหาสุขภาพอื่นๆ เช่น สายตาสั้นและเอียงมาก ซึ่งภายหลังได้รับการผ่าตัดด้วยแสงเลเซอร์จนหายเป็นปกติ. ท่านยังมีฟันคุดถึง 4 ซี่ ซึ่งเวลาผ่าออกจะเจ็บมาก. คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่าเรื่องสุขภาพต่างๆ เช่น ฟัน ผม สายตา อาการคัน หรือปัญหาการขับถ่ายเป็นเรื่องที่ได้ยินจากลูกๆ ในองค์กรบ่อยๆ. คุณครูไม่ใหญ่ เล่าข่าวเรื่องการสร้างอาคารที่พักฟื้นของผู้ป่วยฝ่ายอุบาสิกา และเกิดปิติมาก. ท่านกล่าวว่าจะปิดยอดที่เหลือเองและอยากให้สร้างเสร็จเร็วๆ เพื่อให้ท่านได้ใช้. ท่านอวยพรให้ลูกๆ แข็งแรงในชาติต่อไป และอยากให้มีลูกชายเยอะๆ. ท่านเน้นว่าความแข็งแรงเป็นความรู้สึกจากใจจริงที่อยากช่วยเหลือลูกๆ. ท่านแนะนำให้กินได้ นอนหลับ ตายสะดวก นั่งสมาธิเยอะๆ รู้รักสามัคคี และทำงานเป็นทีม.

โยมพ่อเป็นคนจีน นิสัยตรงไปตรงมา เสียงดัง. ท่านมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือคนอื่น เป็นที่รักของเพื่อนฝูง. แต่ความรักนี้เองที่ทำให้เพื่อนชวนไปดื่มเหล้าบ้าง และชวนไปเล่นการพนันบ้าง. ท่านชอบปล่อยกู้ และถูกโกงไปหลายล้านบาท ต้องฟ้องร้องและได้เงินคืนมาเพียงบางส่วน. คุณครูไม่ใหญ่ แนะนำว่า ชาติหน้าให้รวยไปเลย ไม่ต้องปล่อยกู้ แต่ให้รวยจากการบริจาคทาน ทำบุญวันละเอ็ม สองเอ็ม. โยมพ่อนั่งขัดสมาธิได้ไม่นานก็ปวดหลัง ต้องไปนั่งเก้าอี้แทน. ไปหาหมอหลายท่านก็ไม่หาย. ท่านยังเป็นต่อมลูกหมากโต ต้องเข้าห้องน้ำบ่อยๆ.

พี่ชายของผู้ส่งเคสมีไหวพริบปฏิภาณด้านการขับรถและการกีฬามาก เคยชนะการแข่งปิงปองหลายครั้ง. แต่ต่อมาป่วยเป็นโรคไทรอยด์. หลังจากนั้น พี่ชายก็กลายเป็นคนตอบสนองช้า. จากที่เคยคล่องแคล่ว ก็เชื่องช้าไปหมดทั้งความคิดและการกระทำ. แม้จะเชื่องช้า แต่เขายังรับรู้เรื่องราวต่างๆ ได้ดี. ปัจจุบันพี่ชายตัดสินใจลาออกจากงานมาบวชได้ประมาณ 1 พรรษาแล้ว.

โยมแม่เป็นคนสะอาด ประณีต ทำงานบ้านทุกอย่าง. เวลามาวัดร่วมงานบุญใหญ่ๆ จะปลื้มปิติมาก. แต่เวลาอยู่ที่บ้านก็จะกังวลเรื่องลูกๆ. ท่านเบื่อชีวิตการครองเรือน แต่ก็ครองไปแล้ว. ท่านจึงตั้งความปรารถนาใหม่ อยากประพฤติพรหมจรรย์ในภพชาติหน้า.

สมัยเรียนที่ ม. เกษตร ผู้ส่งเคสมีเพื่อนสนิทมากคนหนึ่ง. อยู่คณะเดียวกัน หอเดียวกัน. รับทุกข์สุขได้ทุกเรื่อง แม้เรื่องเงิน. บอกบุญก็ทำทุกบุญ. ตอนที่วัดถูกเข้าใจผิดเมื่อ 7 ปีก่อน เพื่อนคนนี้ถามว่ายังมั่นใจ คุณครูไม่ใหญ่ ไหม. ผู้ส่งเคสตอบว่ามั่นใจ 100%. ตั้งแต่นั้นมาเพื่อนก็ไม่ขัดแย้งอะไรอีก. ปัจจุบันก็ยังมาวัดและติดต่อกันอยู่ ไม่เคยปฏิเสธบุญที่บอกไป.

แม่ของเพื่อนสนิทคนนี้เป็นคนจิตใจดี ตั้งใจทำมาหากิน. เห็นใครเดือดร้อนก็ช่วยเหลือ เป็นที่รักของคนรอบข้าง. แต่ก็เป็นคนอารมณ์ร้อน วูบวาบ ทำให้พูดคำหยาบ. ทำบุญบ้างตามที่มีคนชวน. ท่านป่วยด้วยโรคกระดูกอักเสบ เข้าโรงพยาบาลได้ 2 สัปดาห์ก็เสียชีวิตอย่างทุกข์ทรมานมาก. ถึงขนาดต้องใช้เชือกมัดตัวเอง. อายุได้ 53 ปี.

ผู้ส่งเคสมีเหตุการณ์ประหลาดหนึ่ง ที่ทำให้ชีวิตการสร้างบารมีของท่านเปลี่ยนไปพอสมควร. ช่วงใกล้บวชในปี พ.ศ. 2539 ในค่ำวันหนึ่ง ท่านได้รับโทรศัพท์ลึกลับจากชายคนหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน. แต่ชายคนนั้นรู้จักท่านทุกอย่าง ทั้งความคิด นิสัยส่วนตัว รวมถึงเพื่อนและทุกคนในบ้าน. พวกเขาคุยกันแต่เรื่องธรรมะล้วนๆ เพราะผู้ส่งเคสใกล้บวช จิตใจจึงจดจ่อแต่ธรรมะและการบอกบุญองค์พระ. ชายคนนั้นให้ผู้ส่งเคสเป็นฝ่ายถาม แล้วเขาจะเป็นฝ่ายตอบ. เขาตอบทุกคำถาม. สิ่งที่เขาตอบโดนใจผู้ส่งเคสมาก. เขาบอกถึงอุปนิสัยและความเชื่อที่ควรปรับปรุง. สิ่งเหล่านี้ช่วยให้ผู้ส่งเคสมีกำลังใจและศรัทธาในการบวชและการปฏิบัติธรรมอย่างเต็มเปี่ยม. เหมือนเขากำลังอุดรอยรั่วและเติมเต็มส่วนที่ขาดของภาชนะใบหนึ่ง แล้วขัดให้แวววาวมีค่าขึ้นมา.

ผู้ส่งเคสแปลกใจแต่ไม่ตกใจ จึงถามชื่อเขา. เขารู้เบอร์ได้อย่างไร. และโทรมาทำไม. เขาบอกชื่อ รู้เบอร์จากคอนโดข้างวัดที่ผู้ส่งเคสไปมาในวันนั้น. ที่โทรมาเพราะอยากได้บุญกับผู้ส่งเคส. ผู้ส่งเคสถามว่าจะได้เจออีกไหม เขาตอบว่าคงไม่ได้เจออีกแล้ว. เวลาผ่านไปเร็วมากและหมดลงอย่างกะทันหัน. เขาบอกว่าจะต้องวางสายแล้ว และจะมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งโทรมา ชวนผู้ส่งเคสไปซื้อของในวันรุ่งขึ้น. ให้รับปากไปกับเพื่อนคนนั้น แล้วต่อไปจะได้เกื้อกูลซึ่งกันและกัน. พอวางสาย โทรศัพท์อีกสายก็ดังขึ้นทันที. เป็นเพื่อนสนิทคนนั้นโทรมาชวนไปซื้อของจริง. ผู้ส่งเคสถามว่าโทรมากี่ครั้งถึงติด เพื่อนบอกว่าเพิ่งยกหูโทรมานี่แหละ. ผู้ส่งเคสจึงเก็บเรื่องราวนี้เป็นคำถามค้างคาใจมาตลอด.