EP.535 หมู่บ้านลึกลับ กลางคืนเห็นกลางวันหาย

ผู้ส่งเคส เป็นพระภิกษุรูปหนึ่งที่มาจากจังหวัดอุบลราชธานี ท่านได้ส่งเรื่องราวอันน่าแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับคนในครอบครัวของท่าน รวมถึงเรื่องราวเกี่ยวกับตัวท่านเอง มาเพื่อกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อไขข้อข้องใจ ท่านเกิดวันที่ 28 สิงหาคม ซึ่งน่าแปลกที่โยมพ่อและโยมปู่ของท่านก็เกิดวันที่ 28 สิงหาคมเช่นกัน เดิมท่านใฝ่ฝันอยากเป็นทหารอากาศตามรอยโยมพ่อที่เป็นนายตำรวจ แต่ตรวจพบว่าตาบอดสีจึงไม่สามารถสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหารได้ ด้วยเหตุนี้เองทำให้ท่านตัดสินใจเดินเข้าสู่เส้นทางธรรม ไม่ลังเลใจที่จะบวชสร้างบารมี ปัจจุบันท่านบวชได้ 7 พรรษาแล้วและตั้งใจว่าจะไม่สึก ท่านมีโยมพ่อเป็นนายตำรวจระดับผู้การ (นายพล) ที่แม้ทำบุญทำทานเป็นประจำ แต่ก็ยังดื่มเหล้าเป็นครั้งคราว ส่วนโยมปู่รับราชการทหาร เป็นคนเจ้าะเบียบ เงียบขรึม แต่สนุกสนานกับเพื่อนฝูง และเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุ 87 ปี โยมแม่เป็นลูกคนสุดท้อง เป็นลูกหลง เกิดห่างจากพี่ชาย 10 ปี วัยเด็กยากจน ลำบาก แต่เรียนเก่ง จบเกียรตินิยมคณะบัญชี จุฬาฯ ได้ทำงานดี มีตำแหน่งเป็นผู้จัดการธนาคารระดับภาค ท่านเคารพรักพระอาจารย์รูปหนึ่งมาก ซึ่งเป็นกัลยาณมิตรคอยสอนและประคับประคองท่านในการสร้างบารมี ท่านยังมีเพื่อนรักที่สนิทกันมากและได้ชวนเพื่อนมาบวชสร้างบารมีกับ คุณครูไม่ใหญ่ เรื่องราวที่ผู้ส่งเคสเล่านี้ สะท้อนถึงประสบการณ์ชีวิตอันน่าฉงน และความสงสัยในเรื่องราวของภพภูมิและกฎแห่งกรรมที่เกิดขึ้นกับท่านและครอบครัว

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2532 โยมแม่ของผู้ส่งเคสพร้อมด้วยพนักงานขับรถได้เดินทางจากจังหวัดอุบลราชธานีไปยังจังหวัดนครราชสีมา เพื่อร่วมประชุม ขณะที่รถกำลังแล่นผ่านอำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งเป็นเส้นทางที่คนขับรถคุ้นเคยดี เวลาประมาณ 21:00 น. จู่ๆ สัญญาณเตือนบนหน้าปัดรถก็แสดงว่าเครื่องยนต์เกิดเหตุขัดข้องกะทันหัน ทั้งโยมแม่และคนขับรถต่างแปลกใจ เพราะก่อนเดินทางได้ตรวจสภาพรถมาอย่างดีแล้ว

คนขับรถตัดสินใจชะลอรถแล้วชิดซ้ายจอดข้างทาง บริเวณนั้นเป็นทางแยกเข้าหมู่บ้าน มีบ้านไม้หลายหลังตั้งเรียงรายอยู่สองฝั่งถนน บรรยากาศตอนนั้นเงียบเหงา มืดสลัว ในความมืดนั้น โยมแม่ได้ยินเสียงกลองแว่วมาแต่ไกล ตีเป็นจังหวะช้าๆ คล้ายมีงานวัด โยมแม่กวาดสายตาสำรวจรอบๆ ก็เห็นเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งนั่งจับกลุ่มคุยกันที่ศาลาข้างทางไม่ไกลนัก โยมแม่พยายามฟังสิ่งที่พวกเขาคุยกัน แต่ก็ฟังไม่รู้เรื่องเพราะพวกเขาคุยกันเป็นภาษาเขมร

ทันใดนั้น เด็กคนหนึ่งในกลุ่มก็เดินเข้ามาใกล้แล้วถามเป็นภาษาเขมรว่ารถเป็นอะไร คนขับรถจึงบอกว่ารถเสีย เด็กหนุ่มคนนั้นรับอาสาพาคนขับรถไปชาร์จแบตเตอรี่ที่ร้านซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คนขับรถรีบถอดแบตเตอรี่ออกแล้วบอกให้โยมแม่รออยู่ในรถเพียงลำพังเพื่อเฝ้าดูรถ คนขับเดินตามหลังเด็กหนุ่มไปจนหายลับไปกับความมืด

ขณะที่โยมแม่รออยู่ในรถ ท่านเริ่มรู้สึกไม่ดี ท่านกวาดสายตาไปมาอีกครั้ง และต้องประหลาดใจเมื่อเห็นบ้านเรือนไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่ด้านหลังศาลาข้างทาง บ้านหลังนี้ยกพื้นสูงประมาณ 2 ขั้น ดูสะดุดตา มีหลายหลัง แต่หลังนี้ดูพิเศษ ภายในบ้านเปิดไฟสว่างเรืองๆ เหมือนคอยต้อนรับ โยมแม่สังเกตเห็นสองตายายนั่งอยู่บนบ้าน บริเวณชานบ้านมีหม้อปั้นรูปทรงคล้ายไหบ้านเชียงวางเรียงอยู่ โยมแม่แปลกใจว่าทำไมดึกขนาดนี้ตายายยังนั่งขายของอยู่ ไม่ปิดร้านเข้านอน ทั้งที่ปกติชนบท 20:00 น. ก็หลับกันแล้ว ใจหนึ่งอยากเดินเข้าไปขอเข้าห้องน้ำและอุดหนุนสินค้า แต่คิดไปคิดมาก็เปลี่ยนใจ เพราะไม่คุ้นเคยกับตายายคู่นี้ ท่านจึงนั่งรออยู่ในรถต่อไป จนกระทั่งเคลิ้มหลับไปด้วยความเพลีย

โยมแม่มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อได้ยินเสียงคนขับรถกลับมาพร้อมแบตเตอรี่ที่ชาร์จเรียบร้อยแล้ว เมื่อคนขับรถใส่แบตเตอรี่เข้าที่และเตรียมเดินทางต่อ เด็กหนุ่มคนเดิมที่มาด้วยกันก็หันมา กำชับคนขับรถว่าให้ค่อยๆ ขับไปเรื่อยๆ อย่าดับเครื่องรถและอย่าเปิดแอร์เด็ดขาด จนกว่าจะเจอร้านซ่อมรถ คนขับรถรับคำ รถสามารถวิ่งไปได้เรื่อยๆ ซึ่งแปลกมาก พอถึงร้านซ่อมรถที่หมาย เครื่องยนต์ก็ดับลงพอดี คนขับรถจึงนำรถเข้าอู่ซ่อมทันที ทั้งโยมแม่และคนขับรถก็ไม่ได้คิดอะไรมากในตอนนั้น

ช่วงเวลาที่รถเสียกลางทางกินเวลาประมาณ 1 ชั่วโมงเศษ โยมแม่หลับไปช่วงนั้น ดูเหมือนทุกอย่างดำเนินไปตามปกติธรรมดา

ในวันรุ่งขึ้น หลังจากเสร็จประชุม โยมแม่เดินทางกลับ ท่านกำชับคนขับรถว่าอย่าลืมแวะที่ศาลาข้างทาง เพราะท่านซื้อหมูแผ่นของฝากจากโคราชมา ตั้งใจจะให้เด็กหนุ่มคนนั้น แต่เมื่อรถแล่นผ่านเส้นทางเดิมใกล้ถึงบริเวณที่รถเสียเมื่อคืน คนขับรถก็ชี้ไปทางซ้ายมือบริเวณนั้น แล้วบอกให้โยมแม่มองไปที่ศาลาเก่าๆ โยมแม่รีบหันไปมองตามด้วยความตื่นตระหนก ภาพที่เห็นทำให้โยมแม่แทบไม่เชื่อสายตา มีเพียงศาลาเก่าๆ ตั้งอยู่เพียงหลังเดียวเท่านั้น ไม่ปรากฏร่องรอยบ้านเรือนไม้ของสองตายายที่เห็นเมื่อคืนอยู่หลังศาลาเลย

โยมแม่สงสัยว่าบ้านหายไปไหน รื้อเร็วขนาดนั้นเลยหรือ ท่านจึงบอกให้คนขับรถลองขับวนไปมาเพื่อทบทวนหาตำแหน่งที่รถเสียเมื่อคืน คนขับรถขับวนหลายรอบจนแน่ใจว่าบริเวณศาลาแห่งนี้ต้องเป็นที่เดียวกันอย่างแน่นอน ขณะนั้นเวลาเย็นมากแล้ว จวนจะพลบค่ำ โยมแม่จึงตัดสินใจเดินทางกลับอุบลราชธานีด้วยความงงงันอย่างที่สุด ทั้งคนขับรถและโยมแม่ต่างนั่งเงียบไปตลอดทาง ไม่รู้จะคุยอะไร

โยมแม่ลองเทียบเวลาจากนาฬิกาในรถยนต์ ซึ่งทำงานด้วยแบตเตอรี่ ปรากฏว่านาฬิกาในรถเดินช้ากว่านาฬิกาข้อมือถึง 1 ชั่วโมงเศษ ระยะเวลาที่ต่างกันประมาณ 1 ชั่วโมงนั้น แสดงให้เห็นว่า เป็นช่วงเวลาที่แบตเตอรี่ถูกคนขับรถถอดออกไปชาร์จจริง นาฬิกายังไม่ได้ถูกปรับใหม่ สิ่งนี้ทำให้โยมแม่ยิ่งมั่นใจว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน

โยมแม่มาทราบภายหลังว่า สถานที่ตรงนั้นเคยเป็นป่าช้ารกร้างว่างเปล่ามานาน และมีคนเคยประสบเหตุการณ์แปลกๆ ทำนองนี้อยู่บ่อยๆ ไม่ใช่แค่ท่านหรือคนขับรถเท่านั้นที่เจอ พอเล่าให้คนอื่นฟัง ก็มีคนบอกว่าเคยเจอเหมือนกัน แต่ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเหตุการณ์ประหลาดเหล่านั้นคืออะไรกันแน่

ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงเรื่องน่าแปลกอีกเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวท่านเอง คือวันเกิดของท่าน โยมพ่อ และโยมปู่ ตรงกันคือวันที่ 28 สิงหาคม แม้จะคนละปีก็ตาม โยมแม่เล่าว่าในวันที่ท่านคลอด โยมพ่อกับเพื่อนๆ ยังตั้งวงดื่มฉลองวันเกิดโยมพ่ออยู่เลย