EP.713 นักรบกองทัพธรรม

ผู้ส่งเคสเติบโตในครอบครัวคนจีนที่มีพี่น้องถึง 11 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 7 คุณพ่อคุณแม่ของท่านมีอาชีพค้าขายและชอบไหว้เจ้าตามประเพณี. ผู้ส่งเคสเองมีอุปนิสัยชอบศึกษาธรรมะมาตั้งแต่เด็ก. ด้วยพื้นฐานที่เป็นคนมีบุญ จึงชอบสวดมนต์และอ่านหนังสือธรรมะ. ความรักในธรรมะนี้เองที่ผลักดันให้ผู้ส่งเคสริเริ่มตั้งชมรมพุทธขึ้นที่โรงเรียนตั้งแต่สมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4.

เรื่องราวของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เริ่มต้นจากการเป็นผู้รักธรรมะตั้งแต่ยังเด็ก. เมื่อเรียน ม.4 ได้ตั้งชมรมพุทธ และเป็นผู้ริเริ่มจัดงานบุญต่างๆ ในโรงเรียน เช่น งานตักบาตร. ด้วยความรับผิดชอบในฐานะหัวหน้าห้อง และบทบาทผู้นำในการชวนเพื่อนๆ จัดกิจกรรมบุญ ทั้งตักบาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิหลังเลิกเรียนเป็นประจำ ทำให้ท่านได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นของโรงเรียน.

ต่อมา ผู้ส่งเคสสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้. ท่านรู้สึกภูมิใจในความโชคดีนี้มาก เพราะการเป็นแพทย์คือโอกาสที่จะได้ช่วยชีวิตผู้ป่วย ให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บ. ท่านเชื่อว่าแพทย์และพยาบาลมีคุณค่าอย่างยิ่ง เพราะมนุษย์ที่เกิดมาสร้างบารมีต้องมีร่างกายแข็งแรง และแพทย์พยาบาลมีส่วนสำคัญในการดูแลสุขภาพกาย.

ขณะเป็นนักศึกษาแพทย์ปี 1 ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก จากคำชักชวนของพี่ๆ ชมรมพุทธ. ท่านได้เข้าร่วมค่ายคุณธรรมต่างๆ. การชักชวนที่ดีนี้ ทำให้ผู้ส่งเคสเข้าใจและซาบซึ้งในเป้าหมายชีวิตบนเส้นทางบุญนี้อย่างลึกซึ้ง. จนถึงขั้นตั้งมโนปณิธานอันสูงส่งว่า หลังจากเรียนจบและใช้ทุนหมดแล้ว จะอุทิศชีวิตเข้ามาเป็นแพทย์และอุบาสิกา รักษาศีล 8 ช่วยงานอยู่ที่วัดพระธรรมกายตลอดชีวิต.

ด้วยความตั้งใจที่จะใช้ทุกวินาทีของชีวิตไปกับการสร้างบุญฝ่ายเดียว ผู้ส่งเคสจึงมุ่งมั่นฝึกฝนตนเอง พัฒนาทั้งความรู้ความสามารถ และรักษาศีล 8 อย่างเคร่งครัด. ท่านทุ่มเทให้กับงานชมรมพุทธอย่างมาก แม้จะเป็นงานที่หนักและเหนื่อย แต่ท่านก็เติมกำลังใจด้วยการหยุดใจปฏิบัติธรรมควบคู่ไปด้วย. ท่านได้รับคัดเลือกให้เป็นรองประธานชมรมพุทธศาสตร์ จุฬาฯ. ทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตร ชักชวนนิสิตนักศึกษามาอบรมธรรมทายาท บอกบุญชวนสร้างองค์พระได้ถึง 50 องค์. รวมถึงจัดสอบตอบปัญหาธรรมะเพื่อเผยแพร่ธรรมะสู่เยาวชนทั่วประเทศนับล้านคน. ทั้งหมดนี้ควบคู่ไปกับการเรียนที่ท่านก็ทำได้ดีเยี่ยม. ผู้ส่งเคสมี 3 สิ่งอยู่ในใจเสมอคือ การปฏิบัติธรรม, ภารกิจการเรียนและงานชมรม, และพระเดชพระคุณหลวงพ่อ. ท่านลุยและทุ่มเททำกิจกรรมต่างๆ ตามนโยบายหลวงพ่อด้วยความปลื้มปิติ. หลวงพ่อเป็นแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ที่เปลี่ยนชีวิตนักศึกษาธรรมดาๆ ให้มีคุณค่า เป็นนักสร้างบารมีที่ทุกนาทีมีแต่บุญ.

เมื่อเรียนจบ ผู้ส่งเคสต้องไปทำงานใช้ทุนในต่างจังหวัด. แต่ท่านไม่เคยทิ้งธรรมะเลย ยังคงรักษาศีล 8 และนั่งสมาธิวันละ 4 ชั่วโมงอย่างสม่ำเสมอ. ขณะรักษาคนไข้ ท่านสามารถเห็นดวงใสๆ ชัดใสสว่าง ณ ศูนย์กลางกายได้. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า หากแพทย์ทุกคนทำได้อย่างนี้ จะเป็นสุดยอดแพทย์ที่รักษาจากภายในด้วยหัวใจและพลังบุญ. ผู้ส่งเคสทำเช่นนี้ตลอด 1 ปีเต็ม โดยไม่เคยขาดการมาวัดในวันเสาร์อาทิตย์เลย.

หลังจากใช้ทุนครบ 1 ปี ผู้ส่งเคสตัดสินใจลาออกและมาทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนซึ่งอยู่ใกล้ๆ วัด เพื่อเร่งหาเงินใช้ทุนคืนให้หมดโดยเร็วที่สุด จะได้รีบเข้าวัดอย่างเต็มที่. อย่างไรก็ตาม การทำงานในโรงพยาบาลเอกชนนั้น ผู้ส่งเคสยอมรับว่าแทบไม่มีเวลากินเวลานอนเลย ทำให้ไม่สามารถนั่งสมาธิได้วันละ 4 ชั่วโมงเหมือนเดิม. เมื่อทำงานหนักขึ้น ความละเอียดของใจก็เริ่มลดลง. แม้จะเหนื่อยกว่าเดิมหลายเท่า แต่ท่านก็ทำด้วยความหวังอันแรงกล้าในใจตลอดเวลาว่า ใกล้จะได้ปลดกังวลและเข้ามาสร้างบารมีอย่างเต็มที่ในวัดแล้ว. คุณครูไม่ใหญ่ให้ข้อคิดว่า ชาติหน้าต้องมีสมบัติเยอะๆ เพื่อการสร้างบารมี เพราะหัวใจที่ยิ่งใหญ่ก็ยังต้องการปัจจัยสนับสนุน. ท่านเน้นย้ำว่าจำเป็นต้องรวยด้วยทรัพย์ เพื่อให้การเข้าวัดและสร้างบารมีสะดวกง่ายดาย. การมีทรัพย์มากเกิดจากการมีบุญมาก ซึ่งมาจากการทำบุญมากและเอาชนะความตระหนี่ได้. ท่านชี้ว่ารวยกับโลภนั้นต่างกัน และการมีทรัพย์เป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้างบารมี.

ต่อมา สุขภาพร่างกายของผู้ส่งเคสเริ่มอ่อนแอลง ป่วยบ่อย เป็นต่อมทอนซิลอักเสบเรื้อรังจนต้องตัดออก. เหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดก็เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด ขณะที่ผู้ส่งเคสเขียนใบงานแพทย์ ดวงตาของท่านก็มองไม่เห็นตัวหนังสือที่ตัวเองเขียน. ท่านไปพบจักษุแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ และพบว่าเป็นโรคภูมิคุ้มกันต่อต้านตัวเอง ซึ่งเป็นโรคที่พบได้น้อยมาก เพียง 1 ในล้าน. ที่ยิ่งกว่านั้นคืออาการของโรคนี้เกิดที่ดวงตา โดยเส้นเลือดที่จอประสาทตาทยอยแตก ทำให้มองเห็นเพียงแสงมัวๆ สีขาว ราวกับมองผ่านหมอกหนา. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าน่าจะมีวิธีรักษา และต้องมีวิธี. สิ่งสำคัญคือต้องมีหัวใจที่แข็งแกร่ง เชื่อว่าต้องเห็นได้เป็นปกติและดีกว่าเดิม. ผู้ส่งเคสพยายามรักษาตัวอย่างเต็มที่ ตระเวนหาหมอเก่งๆ หาตัวยาดีที่สุด. ต้องผ่าตัดตาถึง 3 ครั้ง แต่อาการกลับไม่ดีขึ้นเลย. ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกกดดันและท้อแท้ในชีวิต. คุณครูไม่ใหญ่เตือนว่าอย่ากดดันหรือท้อแท้. แม้ผู้ส่งเคสจะเป็นแพทย์และรู้รายละเอียดของโรคนี้ดีถึงระดับโครโมโซม แต่กลับรักษาตัวเองไม่ได้. คุณครูไม่ใหญ่เปรียบว่ารู้มากเลยยากนาน. หน้าที่คือต้องคิดว่าจะเอากลับคืนมาให้ดีกว่าเดิม อย่าไปคิดว่ารักษาไม่ได้. ผู้ส่งเคสเป็นทุกข์มากเพราะกังวลว่าหากตาบอดสนิท ความหวังที่จะเข้ามาสร้างบารมีในวัดก็จะเลือนหายไป. คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าอย่าคิดเช่นนั้น ต้องคิดว่าดวงตาจะสว่างขึ้นเรื่อยๆ. ท่านเตือนว่าอย่าฟุ้งซ่านและอย่าเพิ่งยอมแพ้.

แม้จะเป็นเช่นนี้ ผู้ส่งเคสก็ไม่เคยทิ้งบุญ. ได้มาสร้างบารมีด้วยการซื้อบ้านสวนตะวันธรรมเพื่อให้สะดวกในการมาวัด และเปิดคลินิกที่คลอง 3 โดยจ้างแพทย์มาทำแทน เพราะตัวเองไม่สามารถรักษาคนไข้ได้แล้ว. ท่านทุ่มเททำบุญทุกบุญอย่างเต็มที่. โดยเฉพาะงานบุญใหญ่หล่อองค์พระ 300,000 องค์ ในวันที่ 22 เมษายน 2547. ผู้ส่งเคสทำบุญนี้อย่างสุดกำลังในระดับ S ด้วยความปลื้มไม่รู้ลืม. ในวันงาน ท่านมานั่งสมาธิตั้งแต่เช้า ทั้งที่การมองเห็นแย่ลง แต่ท่านก็มีความสุขมาก พยายามรักษาใจให้ใสที่สุด. อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึงวัดและไปยังจุดที่เคยช่วยงานตามปกติ ท่านกลับถูกปฏิเสธไม่ให้ช่วยงาน. ด้วยความที่มองไม่ค่อยเห็นและช่วยเหลือตัวเองได้ไม่เต็มที่ แต่ก็ไม่ได้รับการช่วยเหลือใดๆ. ท่านจึงพยายามเดินช้าๆ มองหาที่นั่ง จนได้นั่งท้ายสภา. ความรู้สึกปีติในบุญที่ทำไปแล้วหายไปหมด ถูกแทนที่ด้วยความน้อยใจ. วันนั้น ท่านนั่งสมาธิพร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจที่ไหลออกมาไม่หยุด. ท่านรำพึงในใจว่า หากมาวัดแล้วต้องเป็นภาระให้ใคร ไปขอมาดีกว่า. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าความคิดเช่นนี้ไม่ถูกต้อง และเน้นย้ำว่าเจ้าหน้าที่ควรดูแลให้ดี อย่าให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น.

นับจากวันนั้น ผู้ส่งเคสก็ไม่ได้มาวัดพระธรรมกายอีกเลยเป็นเวลาถึง 10 เดือน. อยู่ๆ เพื่อนคนหนึ่งได้โทรมาชวนกลับมาสร้างบารมีอีกครั้ง. เพื่อนคนนี้เป็นอุบาสิกาในวัด คอยให้กำลังใจและปลอบโยน. เพื่อนอาสาขับรถไปรับไปส่งจากบ้านสวนตะวันธรรมมาคลินิกทุกเช้าเป็นเวลา 1 เดือน และพยายามเปิดเทปธรรมะของหลวงพ่อในรถให้ฟัง. ผู้ส่งเคสรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจเพื่อนมาก จึงยอมกลับมาวัดสร้างบารมีใหม่. แม้ดวงตาจะยังไม่หายดี แต่ท่านก็ได้พบมิตรแท้ที่ดีที่สุด. เพื่อนคนนี้เก่งและดี จบพยาบาลและอุทิศตัวช่วยงานวัด. พ่อของเพื่อนเป็นตำรวจถูกผู้ก่อการร้ายยิงเสียชีวิตที่ภาคใต้ ซึ่งเพื่อนก็พยายามทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พ่อ.

ผู้ส่งเคสมีน้องชายคนสุดท้องที่มีอาการผิดปกติแต่กำเนิด มีพัฒนาการทางสมองช้ามาก เป็นดาวน์ซินโดรม. ตอนนี้อายุ 17 ปี แต่กินอาหารอย่างอื่นนอกจากนมและโจ๊กเปล่าใส่น้ำแกงไม่ได้เลย เพราะไม่ยอมเคี้ยว. ผู้ส่งเคสทำให้น้องได้บุญด้วยการเปิดจานธรรมให้ดูบ่อยๆ.

ส่วนคุณยายของผู้ส่งเคสมีอาชีพขายกุ้งปูเป็นๆ และปลาที่ตายแล้ว. ท่านหาเงินเลี้ยงลูก 5 คนเพียงลำพัง หลังจากแยกทางกับสามี. ท่านเป็นคนจีนที่ชอบไหว้เจ้า ทำบุญตามประเพณีบ้าง แต่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพุทธศาสนา. ในช่วงบั้นปลายชีวิต ท่านเสียชีวิตด้วยโรคขาดสารอาหาร นอนหมดแรงหมดลมหายใจไปเฉยๆ ด้วยอายุ 78 ปี.