EP.536 เพราะเหตุในชาตินี้ ตั้งแต่นี้ต่อไป รวย-รวยมาก-รวยที่สุด

ผู้ส่งเคส เป็นชายไทย เกิดที่จังหวัดเชียงราย มีพี่น้อง 7 คน เป็นลูกคนที่ 5 ฐานะทางครอบครัวค่อนข้างลำบาก เมื่อจบชั้น ป.7 ได้ย้ายมาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ โดยหาเลี้ยงตัวเองจนจบ ปปช. และเข้าทำงานทันที ในปี 2524 ได้พบรักและแต่งงานกับหญิงสาวผู้ใจดี มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และใจบุญ ทั้งคู่มีลูกชาย 1 คนในปี 2530 เพื่ออนาคตที่มั่นคงของครอบครัว ผู้ส่งเคสตัดสินใจไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่นในปีที่ลูกชายอายุ 2 ขวบ และภรรยาได้ติดตามไปในอีก 2 ปีต่อมา ผู้ส่งเคสได้อ่านหนังสือพิมพ์ในญี่ปุ่นในปี 2541 และประทับใจภาพจำลองมหาธรรมกายเจดีย์ ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการสร้างบารมี

ผู้ส่งเคสมาจากครอบครัวที่เชียงรายซึ่งมีฐานะค่อนข้างลำบาก หลังจบชั้น ป.7 เขาได้เดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อศึกษาต่อระดับ ปปช. พร้อมกับทำงานหาเงินส่งเสียตัวเอง หลังจากเรียนจบ เขาได้เริ่มทำงานเต็มตัวในปี 2524 และได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งต่อมากลายเป็นภรรยาของเขา เธอเป็นคนน่ารัก สดใส ใจเย็น มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และที่สำคัญคือเป็นคนใจบุญ ทำให้ผู้ส่งเคสประทับใจมาก ทั้งคู่คบหาดูใจกันประมาณ 5 ปี ก่อนจะตัดสินใจแต่งงานกันในปี 2530 ชีวิตคู่เริ่มต้นขึ้นและไม่นานก็ได้มีลูกชายเป็นโซ่ทองคล้องใจ แม้ว่าฐานะการเงินในช่วงนั้นจะยังไม่ดีนัก แต่ผู้ส่งเคสก็ตัดสินใจซื้อบ้านเพื่อสร้างความมั่นคงให้กับครอบครัว ซึ่งทำให้เกิดภาระหนี้สินตามมา เพื่อให้มีรายได้ที่ดีขึ้นและเพื่ออนาคตที่ดีของครอบครัว เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่น ในขณะที่ลูกชายยังอายุเพียง 2 ขวบ สองปีต่อมา ภรรยาของเขาก็ได้ตามไปอยู่ด้วยที่ญี่ปุ่น โดยฝากลูกชายไว้กับญาติที่เมืองไทย

ชีวิตในญี่ปุ่นดำเนินไปจนกระทั่งในปี 2541 ผู้ส่งเคสได้อ่านหนังสือพิมพ์ภาษาญี่ปุ่นฉบับหนึ่ง และได้พบกับภาพจำลองของมหาธรรมกายเจดีย์ การได้เห็นภาพนั้นสร้างความปิติ ตื้นตันใจอย่างมากให้กับเขา เขารู้สึกดีใจที่จะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อันทรงคุณค่าเช่นนี้เกิดขึ้นบนโลก เมื่อได้อ่านรายละเอียดในคอลัมน์นั้นจนจบ เลือดของนักสร้างบารมีก็พลุ่งพล่านขึ้นในตัวเขา เขาจึงรีบไปที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวเพื่อทำบุญทันที และได้นำเรื่องราวเกี่ยวกับบุญและการสร้างบารมีกลับมาเล่าให้ภรรยาฟัง ภรรยาของเขาไม่เพียงรับฟัง แต่ยังสนับสนุนและได้ร่วมเดินทางไปทำบุญที่ศูนย์ฯ โตเกียวด้วยกันเป็นประจำ ทั้งในวันอาทิตย์ต้นเดือนและงานบุญใหญ่ต่างๆ ทั้งสองคนไม่เคยขาดการทำบุญเลย

เมื่อได้รู้เป้าหมายที่แท้จริงของชีวิต ทั้งผู้ส่งเคสและภรรยาต่างตัดสินใจที่จะสร้างบารมีแบบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน พวกเขาตกลงกันว่าจะยังไม่กลับเมืองไทยหากงานทุกโครงการของ คุณครูไม่ใหญ่ ยังไม่เสร็จ ทั้งคู่ทุ่มเทสร้างบารมีอย่างเต็มกำลัง มีเงินเท่าไหร่ก็ทุ่มทำบุญทั้งหมด เริ่มตั้งแต่บุญสร้างองค์พระประดิษฐานมหาธรรมกายเจดีย์ทั้งภายนอก ภายใน และองค์พระแกนกลาง รวมกว่า 20 องค์ คุณครูไม่ใหญ่เน้นย้ำว่าทั้งสองคนไม่ใช่เศรษฐี แต่เป็นผู้ใจบุญที่ทุ่มเทสุดชีวิต ในงานบุญใหญ่ฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ครั้งที่ 1 ผู้ส่งเคสและภรรยาได้เป็นประธานรองฉลอง ลูกชายที่อยู่เมืองไทยก็ได้ร่วมบวชสามเณรในรุ่นฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ด้วย ผู้ส่งเคสเคยบวชพระธรรมทายาทรุ่นแรกที่ศูนย์ฯ โตเกียว และอยู่ต่อเนื่องถึง 3 ปี ซึ่งเป็นการแยกจากครอบครัวเพื่อบำเพ็ญเนกขัมบารมี นอกจากนี้ ทั้งคู่ยังได้เป็นประธานรองสร้างมหาวิหาร คุณยายอาจารย์ และร่วมทำบุญในโครงการอื่นๆ อีกมากมาย เช่น บุญสร้างการภาวนา 60 ปี, บุญสร้างพระ 300,000 รูป, บุญสร้างเสาแก้ว เป็นต้น

ผู้ส่งเคสและภรรยาเป็นกัลยาณมิตรที่ดีให้แก่กันเสมอ แม้ในยามที่ทั้งคู่ตกงานก็ไม่เคยลดละเลิกการทำบุญ ในบุญกฐินปี 2545 และ 2546 แม้จะตกงาน ทั้งคู่ก็ยังถอนเงินทั้งหมดในบัญชีธนาคารออกมาทุ่มทำบุญ ซึ่งสร้างความปิติอย่างมาก ทั้งสองให้ความสำคัญกับการสร้างบารมีเป็นอันดับแรก ตามด้วยการสร้างอนาคตที่ดีของลูกชาย การทุ่มเททำบุญนี้ทำให้คนไทยในบริเวณนั้นมองว่าทั้งคู่คงจะบ้าไปแล้ว คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าผู้ไม่รู้ย่อมมองวิถีชีวิตที่ถูกต้องของผู้รู้ว่าบ้า และผู้รู้ก็มองกลับไปเช่นกัน ผู้ส่งเคสไม่หวั่นไหวหรือหูเบาต่อคำพูดต่างๆ ที่มีต่อวัด หรือสื่อไม่ดีที่คนอื่นนำมาเล่าให้ฟัง เขาทำใจนิ่งเฉย คิดว่าเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา ภรรยาของผู้ส่งเคสเป็นคนดี จิตใจเข้มแข็ง อดทน ไม่เคยกลัวความยากลำบาก เธอไม่ห่วงตัวเอง สิ่งที่เธอห่วงคือการสร้างบุญบารมีและอนาคตของลูกชาย ในระหว่างที่สร้างบารมีด้วยความปิติ ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าในอนาคตจะมีอะไรรออยู่

ในปี 2545 ภรรยาของผู้ส่งเคสล้มป่วยและต้องเข้าโรงพยาบาลที่ญี่ปุ่น แพทย์ตรวจพบว่าเป็นเนื้ออกที่รังไข่ขนาดเท่าผลส้ม แพทย์แจ้งค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดประมาณ 300,000 บาท โดยไม่รับรองว่าจะรอดชีวิต แต่หากไม่ผ่าตัด เนื้ออกจะโตขึ้นและอาจเสียชีวิตภายใน 1-2 ปี ภรรยาไม่หวั่นเกรงต่อมรณภัย เธอปรึกษาผู้ส่งเคสเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายที่สูงและการไม่รับรองผล เธอตัดสินใจไม่ยอมผ่าตัด ในช่วงนั้นมีบุญใหญ่สร้างมหาวิหาร คุณยายอาจารย์ เธอได้เซ็นใบถอนเงินจากบัญชีธนาคารที่เมืองไทยเพื่อทำบุญทันทีขณะที่ยังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือการรักตัวเองอย่างแท้จริง หลังจากนั้น 10 วัน เธอได้กลับมารักษาตัวต่อที่บ้าน

ในปี 2548 อาการของเธอทรุดหนักลงอีกครั้ง และต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล แพทย์พบว่าเนื้ออกโตเท่าลูกฟุตบอล มีน้ำคั่งในท้อง หายใจลำบาก บวมชาที่เท้า เดินและทานอาหารไม่ได้ ที่ร้ายที่สุดคือเนื้ออกได้กระจายไปทั่วตับ ปอด ม้าม และกลายเป็นเซลล์มะเร็ง คุณครูไม่ใหญ่กล่าวถึงหัวใจของเธอว่า แม้ทราบเรื่องโรคภัยแล้วก็ไม่วิตกกังวล ยังยิ้มได้ ผู้ส่งเคสกลับเป็นฝ่ายกังวลมาก แต่เธอกลับพูดกับผู้ส่งเคสว่า ถึงแม้จะตาย ก็จะตั้งใจไปดี ไปอยู่กับ คุณยายอาจารย์ เพราะเธอมีความมั่นใจที่ได้สั่งสมบุญมาอย่างเต็มกำลัง แพทย์แจ้งเป็นครั้งสุดท้ายว่าเธออาจเสียชีวิตภายใน 1 สัปดาห์ ผู้ส่งเคสรีบติดต่อสถานทูตไทยเพื่อนำเธอกลับเมืองไทย หวังให้ได้พบญาติๆ และเสียชีวิตที่บ้านเกิด

ในวันที่ 3 เมษายน 2548 ผู้ส่งเคสได้สร้างองค์พระจารึกชื่อเธอ 1 องค์ และวันที่ 10 เมษายน 2548 สร้างอีก 1 องค์ แต่อาการของเธอทรุดหนักลงเรื่อยๆ เมื่อถึงช่วงสุดท้าย ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเธอคงไม่รอดแน่ จึงอยู่เฝ้าไข้ข้างเตียงตลอดเวลา เขาพยายามพูดหลักวิชชาที่ คุณครูไม่ใหญ่ สอนในฝันในฝันวิทยาให้เธอฟัง เธอยังพอมีสติอยู่บ้าง และพูดกับผู้ส่งเคสว่า "ฉันรู้แล้ว ต้องพูดมาก พูดน้อยๆ หน่อย" คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือคำพูดของเธอ เพราะเธอกำลังทำตามหลักวิชชาอยู่แล้ว กำลังจะตาย แต่ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นพ่อบ้านก็อยากทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างสมบูรณ์ พูดหลักวิชชาให้เธอฟัง เช่น ให้นึกถึงบุญ เวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ อย่าลืมไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ และอย่าพลัดไปจาตุมหาราชิกา เมื่อเธอฟังแล้วจึงบอกว่ารู้แล้ว ให้พูดน้อยๆ คุณครูไม่ใหญ่ชมเชยว่าเป็นสุดยอดเทพธิดา เป็นคนป่วยที่สง่างาม เพราะเตรียมตัวมาอย่างดี สั่งสมบุญไว้มาก จึงสง่างามแม้บนเตียงผู้ป่วย แม้เนื้ออกจะโตและลามไปทั่วกาย แต่ดวงใจของเธอกลับสดใสสว่างไสวกว่าดวงอาทิตย์ ผู้ส่งเคสไม่รู้จะทำอย่างไร ปล่อยให้เธอตายไปต่อหน้าก็ทำไม่ได้ แต่ถ้าพูดอีกก็กลัวเธอจะหงุดหงิด เขาจึงตั้งสติใหม่ คิดว่าถึงแม้เธอจะรู้เรื่องแล้ว หากมีทุกขเวทนามาก อาจทำให้หลงลืมได้

คุณครูไม่ใหญ่ชมความรอบคอบและจิตใจงามของผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสได้รวบรวมสุดยอดหลักวิชชาที่ คุณครูไม่ใหญ่ สอนไว้ และค่อยๆ บอกเธอว่า "คุณ ตั้งสติให้ดีก่อนนะ เราทำบุญทุกอย่างสุดกำลังมาด้วยกันตลอด หายใจคุณน่ะ มีแต่ดวงแก้ว องค์พระใสๆ จะทุกขเวทนาแค่ไหนก็ให้อดทนเข้าไว้ เกาะหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย ให้แน่น ให้คิดว่าเมื่อคุณตาย กายหาย แต่ไปอยู่กับหลวงปู่และคุณยาย เป้าหมายของเราคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือ ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์" ผู้ส่งเคสยังบอกเธอว่าไม่ต้องห่วงเขาและลูก ก่อนไปดุสิตบุรี ให้เวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ 3 รอบ พร้อมชู 3 นิ้วให้ดู และอย่าลืมไปกราบ คุณครูไม่ใหญ่ ก่อนไป ผู้ส่งเคสช่วยเธอทำศึกชิงภพประมาณชั่วโมงกว่าๆ เธอก็เริ่มสงบลง แม้มีทุกขเวทนา ตาก็เกือบปิดสนิท ลมหายใจแผ่วมาก เกือบจะไม่หายใจ ผู้ส่งเคสไม่แน่ใจว่าเธอไปแล้วหรือยัง จึงลองเอาน้ำ 5-6 หยดหยอดที่ปาก เธอค่อยๆ รับรู้ กลืนน้ำลงไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้น มองมาทางผู้ส่งเคส ส่งยิ้มให้เหมือนสั่งลา แล้วมองขึ้นไปเหนือศีรษะของผู้ส่งเคส ก่อนจะจากโลกนี้ไปอย่างสงบ

แม้เธอจะหมดลมหายใจไปแล้ว ผู้ส่งเคสก็ยังไม่ลืมหลักวิชชาที่ คุณครูไม่ใหญ่ สอน เขาพูดกับเธอต่อว่า "ตอนนี้คุณน่ะหลุดออกจากกายหยาบแล้วนะ ฟังผมให้ดี ให้นึกถึงบุญ ถึงบุญเข้าไว้ Don't worry ไม่ต้องห่วงผมและลูก ทำใจให้ใสเข้าไว้ แล้วคุณตรงไปที่มหาธรรมกายเจดีย์เพื่อเวียนประทักษิณ 3 รอบ แล้วก็ไปหาครูไม่ใหญ่ ก่อน หลัง จาก นั้น ก็ มุ่ง ตรง ไป ดู สิ บุรี วง บุญ พิเศษ เลย คุณ รอ ผม อยู่ ที่ นั่น เมื่อ ถึง เวลา ผม จะ ติด ตาม คุณ ไป ขอบคุณ ทุก สิ่ง ที่ มอบ ให้ กับ ผม บน โลก นี้ ผม จะ ตั้งใจ สั่ง สม บุญ บารมี ให้ มาก ที่ สุด เท่า ที่ ชีวิต จะ หา ไม่ รัก เธอ เสมอ" เธอจากไปอย่างสงบในวันที่ 20 เมษายน 2548 ผู้ส่งเคสและญาติพี่น้องได้สร้างองค์พระจารึกชื่อเธออุทิศบุญให้อีก

นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังได้สอบถามถึงบิดามารดาของภรรยา บิดาเป็นคนจีน ใจดี ไม่รู้เรื่องการทำบุญ ไหว้เจ้า ดื่มเหล้า เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งที่ปอด อายุ 62 ปี มารดาเป็นคนจีน ใจดี รู้เรื่องการทำบุญเล็กน้อย เคยลื่นล้มในห้องน้ำ เป็นอัมพาตก่อนเสียชีวิต อายุ 83 ปี ผู้ส่งเคสยังถามถึงพี่สาวคนที่ 3 ซึ่งเป็นผู้นำบุญที่เชียงราย ซึ่งเคยส่งเคสบิดาของตนเองถาม คุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งท่านเมตตาตอบว่าบิดาอยู่ดาวดึงส์ เฟส 3 และให้ท่านนั่งธรรมะ ลูกๆ ก็ได้ทำบุญอุทิศให้ท่านตลอด ผู้ส่งเคสอยากทราบว่าบิดาเป็นอย่างไรบ้าง นั่งธรรมะหรือยัง และจะช่วยเตือนท่านได้อย่างไร สุดท้าย ผู้ส่งเคสถามถึงลูกชายที่เคยบวชสามเณร และความสัมพันธ์ในการสร้างบารมีกับพี่สาวคนที่ 3 และ 4 และโอกาสที่จะได้ไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ