EP.466 ท้องผูกถี่ๆ เพราะเหนียวหนี้หรืออย่างไร

ผู้ส่งเคสเป็นชาวจังหวัดชัยนาท ปัจจุบันอายุ 80 ปี ท่านได้เข้ามาวัดตั้งแต่ตอนอายุ 60 ปี เนื่องจากพระลูกชายของท่านได้ชวนมาตั้งแต่สมัยที่ท่านยังเป็นนักศึกษา ท่านเคยมาอยู่ธุดงค์ที่วัดเป็นประจำ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2536 พระลูกชายได้แนะนำให้ท่านเลิกขายของและให้มาช่วยงานวัดแทน โดยให้มาดูแลเรื่องการจัดอาหารถวายพระ ซึ่งท่านก็ดีใจและได้เข้ามาร่วมงานที่วัด ท่านช่วยจัดผลไม้ในครัวและจัดอาหารที่โรงครัวทานบดี กองโภชนาการ แม้จะเข้ามาอยู่ที่วัดแล้ว แต่ภารกิจในการทำบุญของท่านก็ยังคงดำเนินต่อไป ท่านได้ชวนผู้คนสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้เกือบ 100 องค์ ทุกๆ วันอาทิตย์ ท่านจะต้องกลับไปชัยนาทเพื่อไปเก็บรวบรวมบุญที่เจ้าภาพทยอยสะสมในการสร้างองค์พระ จนหลวงพ่อทัตตะยังได้ทักว่าท่านแก่แล้วแต่ทำไมยังขยันกลับบ้านบ่อยนัก ท่านได้เข้ามาร่วมโครงการเจ้าหน้าที่รักวัด ซึ่งเป็นโครงการที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโวได้ประกาศให้สาธุชนที่ไม่มีภารกิจทางบ้านมาอยู่ประจำเพื่อช่วยงานวัด ปัจจุบันโครงการนี้เรียกว่า ศรัทธาวาส หรือผู้ที่เกษียณอายุและต้องการใช้พลังสุดท้ายในโลกมนุษย์เพื่อสร้างบารมี โครงการนี้เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2531 มีสมาชิกแรกเริ่ม 260 คน แต่ปัจจุบันเหลือเพียง 6 คน สมาชิกที่เหลืออยู่แต่ละท่านก็มีอายุมากแล้ว อยู่ในช่วง 70 ปีกว่าย่าง 80 ปี ผู้ส่งเคสก็เป็นหนึ่งใน 6 ท่านที่ยังคงอยู่

ผู้ส่งเคสมีเพื่อนรักสนิทอยู่ 2 คน และท่านรวมกับเพื่อนอีก 2 คน เป็นแก๊งสามทหารเสือที่ร่วมกันทำบุญมาตั้งแต่ช่วยจัดผลไม้ในครัว เพื่อนคนหนึ่งในแก๊งสามทหารเสือได้ขอละโลกไปก่อนแล้ว เพื่อนคู่บุญที่ละโลกไปก่อนนี้เดิมมีบ้านอยู่ที่ตำบลตลุก อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท ประวัติของเธอน่าศึกษามากเจ้าค่ะ เธอมีชื่อที่ไพเราะว่า "มณี" มณีแต่งงานเมื่ออายุ 22 ปี ไม่มีบุตร เธอมีอาชีพเปิดร้านตัดผ้าชายหลายแห่งในจังหวัดนครสวรรค์ นอกจากนี้ยังเคยเปิดปั๊มน้ำมันเล็กๆ ที่หน้าสนามบินอู่ตะเภา ขายให้ G.I. สมัยนั้นด้วย

สามีของมณีมีเสน่ห์แรงมากและใจดีกับหญิงอื่น ยกเว้นกับมณี มณีทนพฤติกรรมของสามีไม่ได้ ประกอบกับตัวเองก็ไม่มีบุตร (มีเพียงบุตรบุญธรรมที่ขอจากน้องสาวมาเลี้ยงตั้งแต่เล็ก) เธอจึงตัดสินใจแยกกันอยู่และทำมาหากินตามลำพังนับแต่นั้นมา ต่อมา เธอได้ประกอบอาชีพส่งคนไปทำงานต่างประเทศ ทำให้ฐานะดีขึ้น รุ่งเรืองมาก เธอทำบุญไปด้วย หาเงินไปด้วย และมีเงินเก็บในบัญชีถึง 12 ล้านบาท จากเดิมที่ไม่มีอะไรเลย

มณีเป็นคนมีนิสัยอบอ้อมอารี ชอบทำบุญกุศลมาก เธอเคยสร้างพระประธานถวายถึง 7 วัด เคยถวายบ้านไม้สักทรงไทยหลังใหญ่ให้แก่วัดเขารวก และถวายรถยนต์ให้พระที่เป็นลูกพี่ลูกน้องซึ่งปัจจุบันเป็นเจ้าอาวาสวัดหนึ่งในจังหวัดชัยนาท มณีไม่เคยปฏิเสธบุญเลย บางครั้งเธอขนทุเรียนเต็มคันรถไปถวายวัด หรือบางทีก็เหมาหมูสะเต๊ะไปออกร้านในงานวัด เธอเป็นคนใจบุญมาก

แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น อยู่มาวันหนึ่ง มีคนมาชวนให้ไปเล่นการพนันอย่างหนึ่ง ซึ่งผู้ส่งเคสจำชื่อไม่ได้ คนนั้นบอกว่าเล่นแล้วจะรวยมาก แต่มีข้อแม้ว่าให้เล่นเพียง 3 ล้านบาทเท่านั้น หากเสียเกินกว่านี้ให้หยุดเล่น ก็จะได้ค่าตอบแทนมหาศาล

แต่เมื่อมณีเล่นเสียไป 3 ล้านบาท เธอเกิดความรู้สึกเสียดาย ยอมไม่ได้ และฮึดสู้ขึ้นมา เงินเก็บในบัญชียังมีมากกว่านั้น เธอจึงพนันต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุด ความโลภเข้าครอบงำ ความเสียดาย และความอยากได้เงินคืน ทำให้ขาดสติ หงุดหงิด ทุ่มเงินทั้งหมดที่มีอยู่ เงิน 12 ล้านบาทที่เธออุตส่าห์เก็บมาหลายปี ก็หายไปในกระเป๋าคนอื่นในคืนเดียว

จากเศรษฐี 12 ล้านบาท เพียงข้ามคืน มณีก็กลายมาเป็นแม่ค้าขายของเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จากคนรวยก็กลายเป็นคนเคยรวย

มณีรู้จักวัดพระธรรมกายในปี พ.ศ. 2530 ขณะอายุ 50 ปี เธอมาอยู่ธุดงค์ทุกวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์เป็นประจำ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2531 มณีก็ได้ย้ายจากบ้านมาอยู่วัด เป็นสมาชิกในโครงการเจ้าหน้าที่รักวัด เธออาศัยนอนในกรดที่บริเวณเต็นท์ 13 ใกล้กับสภาหลังคาจากในปัจจุบัน

อยู่วัดวันแรก เธอก็ช่วยเก็บงานกฐิน ซึ่งเป็นกฐินครั้งแรกของคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจารย์ งานนี้มีสาธุชนมาอยู่ธุดงค์จำนวนมาก หลังงาน เธอยังช่วยเก็บอุปกรณ์ กรด เธอต้องตื่นก่อนตี 4 และนอนหลัง 5 ทุ่ม ได้นอนคืนละ 4 ชั่วโมง แต่ใจก็อิ่มบุญทุกวัน เธอยังช่วยเตรียมอาหาร จัดอาหารถวายพระภิกษุ สามเณร รับบุญทำความสะอาดสุขพิมาน (ห้องน้ำ) เช็ดกระจก จัดดอกไม้ แม้บางวันตอนดึกที่กรดน้ำท่วม ไม่ได้หลับไม่ได้นอน เธอก็อดทนอยู่ได้

แม้จะอายุมากแล้ว เธอก็ยังคงสร้างบารมี เพราะเข้าใจคำสอนที่หลวงพ่อสอนว่าเกิดมาสร้างบารมี เธอชอบบอกบุญมาก ชอบทำหน้าที่กัลยาณมิตร เธอสนิทกับคุณยายอาจารย์ ปี พ.ศ. 2531 เธอได้รับโล่จากคุณยายจากการบอกบุญ เธอบอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้เป็นจำนวนนับ 100 องค์ จนได้รับเหรียญกล้าหาญ หลานยาย จากคุณยาย มณีเป็นคนที่สามารถจดจำธรรมะของหลวงพ่อได้เป็นอย่างดี เด็กๆ ในครัวชอบให้ป้ามณีเล่าธรรมะให้ฟังเสมอ เธอมักแนะนำทุกคนที่เข้ามาคุยด้วยว่า ไม่มีชีวิตที่ไหนจะมีความสุข ประเสริฐ และเลิศเท่ากับการสร้างบุญบารมี เหมือนเป็นลูกหลวงพ่อ เธอชอบชีวิตพระ สามเณร และทำบุญอธิษฐานให้ได้บวชทุกชาติ

ในปี พ.ศ. 2544 หลังอยู่ช่วยงานวัดมา 14 ปี เธอก็เริ่มป่วยเป็นโรคเบาหวานและมีโรคแทรกซ้อน เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2547 เธอมีอาการชาที่มือ คุณหมอตรวจพบว่าเส้นเลือดในสมองตีบ ต่อมาก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้เลย หลานๆ ฝ่ายโภชนาการไปดูแลเธอที่โรงพยาบาลอย่างดี ผู้ดูแลเตือนให้เธอทำใจใสๆ นึกถึงหลวงพ่อและคุณยาย และหมั่นถามว่านึกถึงท่านได้ไหม ถ้าได้ให้กระพริบตา เธอก็กระพริบตาตอบ ถามว่าองค์พระใสไหม เธอก็ตอบว่าใสด้วยการกระพริบตาเช่นกัน

วันที่เธอจะจากไปนั้น เธอก็หลับตานิ่ง ลมหายใจอ่อนลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็จากไปในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2547 อายุได้ 67 ปี เธอเข้ามาอยู่วัดได้ 17 ปี