EP.566 ต้องรอให้เกือบตาย จึงจะได้เข้าวัด

ผู้ส่งเคส เป็นลูกของวัดเมื่อปี พ.ศ. 2540 โดยมีน้าชายเป็นกัลยาณมิตรค่ะ ผู้ส่งเคสสารภาพตามตรงว่า ก่อนเข้าวัด ไม่ชอบไปวัด ไม่ใช่เฉพาะวัดพระธรรมกาย แม้แต่วัดอื่นก็ไม่อยากไป เพราะไม่ค่อยเชื่อเรื่องบาปบุญสักเท่าไหร่ อย่าว่าแต่เข้าวัดเลย แม้แต่ทำบุญก็แทบจะนับครั้งได้ โดยส่วนตัวเป็นคนเชื่อหลักเหตุและผล เพราะเรียนสายวิทยาศาสตร์มาจนจบแพทย์ ทำให้เชื่อว่าสิ่งที่จะเชื่อถือได้ต้องพิสูจน์ได้ด้วยประสาทสัมผัสทั้ง 5 จึงไม่คิดอะไรมาก ขอแค่ได้ใช้ชีวิตสนุกสนานไปวันต่อวัน พอเลิกงานก็ออกไปเที่ยวเตร่กับเพื่อนฝูงตามประสาคุณหมอผู้รักสนุกสนานค่ะ

ชีวิตที่เคยสนุกสนานของผู้ส่งเคสต้องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ขณะที่กำลังเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางอยู่ดีๆ ในช่วงกลางปี 2539 ก็เริ่มมีอาการปวดหลังโดยไม่ทราบสาเหตุ ความเจ็บปวดทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนขยับตัวเดินแทบไม่ไหว นอกจากการทรมานทางกายแล้ว ก็ยังทรมานใจมากขึ้น เพราะจากที่เคยเป็นหมอรักษาคนไข้ ก็กลับมาเป็นคนไข้เสียเอง

ต่อมาได้รับการตรวจพบว่าเป็นเพราะหมอนรองกระดูกกดทับเส้นประสาท แต่ผู้ส่งเคสก็ยังเชื่อมั่นว่าความก้าวหน้าของแพทย์สมัยใหม่น่าจะพอรักษาให้หายได้ จึงพยายามรักษาด้วยยาแผนปัจจุบัน ทำกายภาพบำบัด ทนทรมานบนเตียงผู้ป่วยนานถึง 6 เดือน แต่สุดท้ายก็ยังไม่หาย จึงตัดสินใจผ่าตัด

ผลปรากฏว่าอาการปวดหลังหายไป แต่ยังไม่ถึงสัปดาห์ก็เกิดอาการใหม่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า คราวนี้ไม่ปวดที่หลัง แต่ปวดแสบปวดร้อนที่บริเวณขาขวาแทน แพทย์หลายสาขาสรุปว่าเป็นเพราะพังผืดรัดรากประสาทไขสันหลัง ผู้ส่งเคสต้องทานยาทุกวัน แต่ยังไม่ทันไรก็เกิดอาการแพ้ยา ปากเริ่มไหม้เหมือนถูกน้ำร้อนลวก ร้อนผ่าวไปจนถึงหลอดอาหาร ทานได้แต่นมอย่างเดียวจนซูบผอมไปมาก ต้องนอนทำใจ

ต่อมาจึงเปลี่ยนมารักษาด้วยวิธีฉีดสเตียรอยด์เข้าทางช่องไขสันหลัง แต่โชคร้ายน้ำไขสันหลังกลับรั่ว ทำให้ปวดศีรษะอย่างหนักเหมือนถูกกระแทกสมองออก ต้องพยายามนอนนิ่งๆ ตั้งแต่ 10 โมงเช้าถึง 4 โมงเย็น หากขยับตัวนิดเดียวก็จะปวดทันที ภายหลังหมอให้น้ำเกลือ 6 ขวด อาการปวดศีรษะก็หายไป แต่ยังเหลืออาการปวดขาที่ยังทรมานมาก

หมอบอกกับผู้ส่งเคสสั้นๆ ว่า ให้ทนปวดขาอย่างนี้ไปสัก 10 ปี แต่ไม่หาย และอีกหน่อยก็จะชินไปเอง ทันทีที่หมอพูดจบ ผู้ส่งเคสอึ้งไปครู่หนึ่ง รู้สึกรับไม่ได้ ความหวังที่อยากกลับไปมีชีวิตปกติพังครืนลงตรงหน้า ตรอมใจกับตัวเองว่าทำไมเรื่องร้ายต้องมาเกิดกับเรา ทำไมต้องเป็นเรา ผ่าตัดกี่ทีก็ไม่หาย ฉีดยาก็แพ้ น้ำไขสันหลังก็รั่ว กินยาก็แพ้ ท้อใจว่าขนาดเป็นหมอแท้ๆ ยังช่วยตัวเองไม่รอด แล้วใครจะช่วยได้

เดชะบุญ วันหนึ่งน้าชายก็มาเยี่ยมด้วยความห่วงใย จู่ๆ น้าชายก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "สงสัยบุญจะหมดแล้ว" คำนี้กระแทกใจผู้ส่งเคสอย่างแรง ทำให้แปลกใจว่าบุญหมดมีด้วยหรือ คิดทบทวนจนเริ่มเกิดความคิดว่า หรือว่าบุญจะช่วยได้จริง พอคิดได้เท่านั้น ใจก็เริ่มเปิด คิดว่าถึงอย่างไรก็ต้องให้โอกาสตัวเองลองพิสูจน์ดู

จึงตัดสินใจมาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก มาร่วมงานเชิญพระบรมพุทธเจ้า พอเริ่มทดลองฝึกสมาธิก็รู้สึกใจสงบขึ้นมาก ตั้งแต่นั้นมาก็ทำสมาธิเป็นประจำทุกวันไม่ขาด และตั้งใจว่าจะรักษาศีล 8 ให้ได้ตลอดด้วย ได้สั่งสมบุญทุกบุญ และทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างเต็มที่ เพราะเชื่อว่าบุญต้องช่วยได้ จึงนั่งสมาธิหยุดใจไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว

และความอัศจรรย์ก็เกิดขึ้นจากการหยุดใจ เพียงปีเดียวหลังจากหมอบอกว่าต้องทน 10 ปี สุขภาพของผู้ส่งเคสก็เริ่มดีขึ้น อาการต่างๆ ค่อยๆ หายไป โดยไม่ต้องทำกายภาพบำบัดเลย อัศจรรย์จนหมอที่เคยผ่าตัดถึงกับงง พูดได้คำเดียวว่า "เดชบุญที่เธอรอดมาได้" ตอนนี้อาการปวดหายเกือบ 100% (99.94%) กลับมาเป็นหมอรักษาคนไข้ได้ตามปกติ ผู้ส่งเคสเชื่อมั่นว่าทั้งหมดนี้คืออานุภาพของบุญอย่างแน่นอน เพราะสัมผัสกับตนเองแล้วว่าบุญเท่านั้นที่ช่วยได้จริง

จากเรื่องราวของตนเองและญาติมิตร ผู้ส่งเคสมีคำถามกราบเรียน คุณครูไม่ใหญ่ ดังนี้ค่ะ