EP.440 คนมาจากเสือ หรือเสือมาจากคน

ผู้ส่งเคส เป็นลูกคนสุดท้องในครอบครัวใหญ่ที่มีความผูกพันกันมาก มีพี่น้องทั้งหมด 4 คน ตั้งแต่เกิด ผู้ส่งเคสได้รับการเลี้ยงดูและดูแลโดยป้าคนหนึ่งซึ่งมาสมัครทำงานที่บ้าน ป้าคนนี้รักผู้ส่งเคสมากยิ่งกว่าลูกสาวของตัวเองเสียอีก และแม้จะเคยมีปากเสียงกับพ่อของผู้ส่งเคสจนคิดจะไป แต่ก็ต้องกลับมาทุกครั้งเพราะคิดถึงผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสเติบโตมาพร้อมกับความผูกพันนี้

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสผูกพันอย่างลึกซึ้งกับบุคคลสำคัญในครอบครัวและชีวิต ป้าผู้ดูแลผู้ส่งเคสมาตั้งแต่เกิด รักผู้ส่งเคสมาก แม้กระทั่งมากกว่าลูกในไส้ของตนเองซึ่งมีปัญหากันถึงขั้นตัดขาด แม้ผู้ส่งเคสจะเคยทะเลาะหรือเถียงป้าบ้างเมื่อโตขึ้น แต่ป้าก็ไม่เคยตัดความสัมพันธ์นี้ เมื่อป้าป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ผู้ส่งเคสและสามี (ในตอนนั้นยังไม่ได้แต่งงานกัน) ได้พาป้าไปหาหมอและทำกายภาพบำบัด หากผู้ส่งเคสต้องเดินทางไปทำงานต่างประเทศเป็นเวลานาน แม่ของผู้ส่งเคสก็จะช่วยดูแลป้า อาบน้ำ ป้อนข้าว ต่อมา ป้าประสบอุบัติเหตุล้ม กระดูกสะโพกหัก ต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล ผู้ส่งเคสได้นำซองผ้าป่าและปัจจัยไปให้ป้าอธิษฐาน ก่อนที่จะเดินทางไปทำงานอีก 6 วัน เมื่อผู้ส่งเคสกลับมา ป้าก็ได้เสียชีวิตแล้วในปี พ.ศ. 2536 ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว ปอดบวมแทรกซ้อน ด้วยอายุประมาณ 77 ปี หลังจากอยู่กับผู้ส่งเคสมา 26 ปี

พ่อของผู้ส่งเคสเป็นครูโรงเรียนช่างกล มีนิสัยนักเลง ชอบสูบบุหรี่และดื่มเหล้า เมื่อเมา พ่อจะก้าวร้าวและชอบหาเรื่อง เมื่ออายุประมาณ 70 ปี พ่อป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ผู้ส่งเคสเป็นคนพาพ่อไปหาหมอเป็นประจำ เมื่อผู้ส่งเคสเข้าวัด ก็จะพาพ่อซึ่งเดินไม่สะดวกและแม่มาทำบุญด้วย วันไหนที่ผู้ส่งเคสอยู่บ้าน ก็จะนำพ่อแม่สวดมนต์ทำวัตรเย็น แม้พ่อจะพูดไม่ชัดจากอาการป่วย ก็ยังได้สวดมนต์ พ่อเสียชีวิตที่โรงพยาบาลเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2543 ด้วยเส้นเลือดในสมองแตก ด้วยอายุ 75 ปี 10 เดือน ขณะเสียชีวิตไม่มีใครอยู่กับพ่อ

พี่สาวคนที่ 2 ของผู้ส่งเคสเป็นคนเก่ง กล้าหาญ ร่าเริง คล่องแคล่ว ใจดี มีความกตัญญู อบอ้อมอารี ชอบทำบุญ ถวายสังฆทาน ปล่อยสัตว์ ปล่อยปลา เมื่ออายุเพียง 30 เศษ พี่สาวป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ลามจากเต้านมไปที่กระดูกสะโพก ก่อนเสียชีวิต พี่สาวร้องด้วยความเจ็บปวด ทุกคนช่วยกันสวดมนต์ข้างหูและบอกให้พี่สาวจับพระพุทธรูปองค์ใหญ่สีทองไว้ ดูเหมือนพี่สาวจะได้สติ มีเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ต่อมาพี่สาวก็หยุดร้อง หยุดกระสับกระส่าย จนเสียชีวิตในท่าที่ยังจับพระพุทธรูปไว้ เมื่อวันที่ 4 มกราคม 2531 ด้วยอายุ 33 ปี

หลานชายของผู้ส่งเคสเป็นลูกชายของพี่สาวคนโต เป็นเด็กฉลาด มีความเป็นตัวของตัวเองสูง ไม่ค่อยเชื่อฟังพ่อแม่ บางครั้งยอมให้พ่อตีแต่ไม่ยอมทำตาม เมื่อโตขึ้นมีปัญหากับครู บางครั้งไม่ทำข้อสอบ ส่งกระดาษเปล่า ไม่ส่งงาน ยอมสอบตก จนต้องย้ายโรงเรียนหลายครั้ง แต่อุปนิสัยดี มีน้ำใจกับทุกคน ใจงามอย่างไม่มีเงื่อนไข โดยเฉพาะกับคุณตาคุณยาย (พ่อและแม่ของผู้ส่งเคส) จะคอยดูแล เข็นรถเข็นให้ หรือให้ขี่หลัง และดูแลน้องสาวทุกคนเป็นอย่างดี หลานชายเคยบวชสามเณรธรรมทายาท บวชเณรหน้าไฟให้คุณตา และตั้งใจจะบวชให้แม่ในช่วงปิดเทอมด้วย จึงเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน วันศุกร์ที่ 1 ตุลาคม 2547 เวลาประมาณ 21:00 น. หลังซื้อของเสร็จ ขณะจูงจักรยานข้ามถนนแจ้งวัฒนะ เกือบพ้นถนนอยู่แล้ว รถยนต์คันหนึ่งขับมาด้วยความเร็วชนเขาจนเสียชีวิต หลังหลานชายเสียชีวิตได้ 2 วัน ผู้ส่งเคสได้ตั้งกองกฐินปี 2547 ให้หลานชาย โดยใช้ชื่อของเขา ได้ถวายปัจจัยกองกฐินก้อนแรกโดยรวมเงินในกระเป๋าสตางค์ของหลานชายในวันที่เสียชีวิตด้วย เช้าวันที่ 5 ตุลาคม วันที่ 4 หลังหลานเสียชีวิต ผู้ส่งเคสได้นึกถึงหลานและบอกให้มาสวดมนต์ทำวัตรเช้าด้วยกัน บอกให้หลานรู้ตัวว่าไม่อยู่โลกมนุษย์แล้ว ให้ทำใจตัดใจเสีย และอโหสิกรรมกับคนที่ชน วันศุกร์ที่ 8 ตุลาคม วันที่ 7 หลังเสียชีวิต พี่สาวของผู้ส่งเคส (ถวายเงินเข้ากองกฐินหลานเป็นครั้งที่ 2) ได้ถวายทองอีกประมาณ 6 บาทเพื่อร่วมหล่อหลวงปู่ ขณะถวายผู้ส่งเคสรู้สึกเหมือนหลานชายอยู่ถวายด้วย เพื่อนผู้หญิงที่หลานชายสนิทมากได้ฝันเห็นหลานใส่ชุดขาวมาบอกว่าจะไปแล้ว ฝากกราบแม่และบอกว่ารักแม่

ตัวผู้ส่งเคสเองเคยผ่าตัดมาถึง 5 ครั้ง ครั้งที่ 1 เมื่ออายุประมาณ 20 ปี ผ่าตาซิซิสที่หน้าอก ครั้งที่ 2 ซีสต์ที่คอ ครั้งที่ 3 พังผืดที่มดลูก ครั้งที่ 4 ช็อกโกแลตซีสต์ ล่าสุดอายุ 37 ปี ผ่าตัดครั้งที่ 5 ตัดปากมดลูกทิ้ง ปัจจุบันผู้ส่งเคสและสามีเข้าวัดสร้างบารมีเต็มที่ได้ 11 ปี แต่งงานกันมา 8 ปีแล้ว แต่ไม่มีบุตรด้วยกัน