EP.586 คนหนุ่มอย่างเราไม่ตายง่ายๆ

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ได้เข้าวัดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2540 ตอนแรกก็อ้างกับญาติที่มาชวนว่าขอรอให้อายุมากก่อนแล้วค่อยเข้าวัด แต่ด้วยความพยายามทำหน้าที่กัลยาณมิตรของญาติ ทำให้ผู้ส่งเคสเริ่มเข้าใจเรื่องบุญมากขึ้น และในปัจจุบัน ผู้ส่งเคสก็มาวัดเป็นประจำแล้ว ตั้งใจทำบุญในทุกๆ บุญของคุณครูไม่ใหญ่ด้วยกำลังอย่างเต็มที่ ได้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาผ่านจานดาวธรรมรุ่นแรก ติดตามรับชม DMC ช่องเดียวทุกวันเลย เพราะเชื่อว่าเป็นช่องเดียวที่สามารถตอบคำถามข้อสงสัยในใจมนุษย์ได้เกือบหมด จึงกราบขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ช่วยฝันในฝันให้

คุณครูไม่ใหญ่ได้รับเรื่องราวจากผู้ส่งเคสแล้ว ก็ชื่นชมเรียบร้อย จากนั้นก็เข้าสู่เรื่องเลยจ้า คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นชาวจีน มีลูกทั้งหมด 8 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 2 คุณพ่อสร้างเนื้อสร้างตัวมาจากการทำโรงกลึงเหล็ก ด้วยความที่เป็นเจ้าของโรงกลึง ทำให้มีเพื่อนฝูงและคนรู้จักมาก เมื่อเจอกันก็มักจะมีการสังสรรค์ ตั้งวงฉลองกันเป็นอาจิณ คุณพ่อนั้นดื่มมาก ฉลองทุกวัน

ผลของการฉลองทุกวันจึงทำให้ท่านป่วยเป็นโรคตับแข็ง และเสียชีวิตลงด้วยอายุเพียงประมาณ 47 ปีเท่านั้น หลังคุณพ่อเสียชีวิตลง เพื่อนของพ่อคนหนึ่งซึ่งทำประมงอยู่ที่จังหวัดสมุทรปราการ ได้มาทวงที่ดินตรงที่ตั้งโรงกลึงคืน เขาบอกว่าที่ดินแปลงนี้เป็นของเขา ได้ให้พ่อของผู้ส่งเคสยืมทำโรงกลึงชั่วคราว ทั้งผู้ส่งเคสและพี่ชายต่างอึ้งมาก เพราะตอนพ่อยังมีชีวิตอยู่ เพื่อนคนนี้ก็ไม่เคยมาบอก ไม่มีใครทราบเรื่องนี้เลย แม้แต่คุณแม่ก็ไม่รู้ และเมื่อพ่อเสียไปตั้งแต่ผู้ส่งเคสยังเด็ก ก็ไม่มีหลักฐานใดๆ มาแสดงว่าใครเป็นเจ้าของที่ดินกันแน่ แต่เมื่อเขามาทวง พวกผู้ส่งเคสก็ต้องจำยอม เพราะไม่มีหลักฐานอะไรมาโต้แย้งได้

ในที่สุด ผู้ส่งเคสกับพี่ชายก็เจรจาขอเช่าที่ดินนั้นจากเพื่อนคุณพ่อ เพื่อนคุณพ่อก็ดี ยอมให้เช่าและทำสัญญาเป็นผู้เช่า แม้จะไม่รู้ว่ากำลังเช่าที่ดินของตัวเองหรือของเขา แต่ก็เช่าไปเรียบร้อยแล้ว จากนั้นพี่ชายของผู้ส่งเคสก็ขยันขันแข็ง เริ่มฟื้นฟูกิจการโรงกลึงขึ้นมาอีกครั้ง เพราะปัญหาเรื่องที่ดินก็ต้องแก้กันไป งานก็ต้องทำไป หลังคุณพ่อตาย กิจการก็เลิกไปช่วงหนึ่ง พอฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ กิจการก็ยังไปไม่รอด เนื่อง จากพี่ชายยังอายุน้อยและขาดประสบการณ์ ท่านคิดว่าคุณพ่อจะอายุยืน ไม่คิดว่าจะมาเสียชีวิตตอนอายุ 47 ปี การฉลองน้ำเมาทุกวันทำให้อายุจากยืนกลายเป็นนอนแทน

พี่ชายจึงหาทางออกด้วยการยกกิจการให้คนอื่นเช่า เพื่อที่จะศึกษาหาความรู้และประสบการณ์ ซึ่งเป็นวิธีที่ฉลาด พี่ชายยอมลดตัวลงมาเป็นลูกน้องเขา ทำงานอยู่ในโรงกลึงนั้นแทน ถึงจะลดตัวลงมา แต่พี่ชายก็ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิต เป็นคนที่มีหัวใจแข็งแกร่ง ไม่พ่ายแพ้ ถอยไปหนึ่งก้าวเพื่อที่จะกระโดดได้ไกลกว่าเดิม ทำงานอยู่ได้ระยะหนึ่งจนมีประสบการณ์มากพอ พี่ชายก็ขอซื้อกิจการคืน และได้ดำเนินกิจการต่อโดยเป็นเจ้าของเองอย่างเดิม ครั้งนี้ประสบความสำเร็จ และได้เป็นที่พึ่งให้กับน้องคนอื่นๆ

น้องชายของผู้ส่งเคส พอโตขึ้นก็ได้มาช่วยกิจการของพี่ชายอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ขอเงินพี่ชายมาเปิดร้านทำกิจการเอง ปกติน้องชายคนนี้เป็นคนสุขภาพดีมาตลอด ขยันขันแข็งในการทำงาน ทำงานเสร็จเร็ว ไม่คั่งค้าง ถือว่าเวลาเป็นเงินเป็นทอง ผู้ส่งเคสเคยเตือนให้ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบร้อนหาเงินทองนัก แต่น้องชายบอกว่าเวลาทุกนาทีมีค่า เป็นชั่วโมงเงินชั่วโมงทอง ใจเย็นไม่ได้ คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าเวลาสำคัญมาก เพราะความขยัน กิจการของน้องชายจึงขยายไปถึงต่างประเทศ เขาชอบทำบุญ มีบุญที่ไหน ใครชวนก็ไป มักจะนัดแนะเพื่อนๆ ไปทำบุญที่นั่นที่นี่เป็นประจำ เป็นคนนิสัยดี ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุข แต่แปลก ทั้งๆ ที่ทำบุญ เขากลับไม่เชื่อเรื่องนรกสวรรค์ แต่ก็ทำบุญเผื่อเหนียวว่าถ้ามันมี ก็ยังใช้ได้ เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างก็ยังดี