EP.888 สู้สิลูก

ผู้ส่งเคสได้รู้จักกับวัดพระธรรมกายเมื่อปลายปี พ.ศ. 2539 โดยการชักชวนของพี่ที่ทำงานด้วยกัน หลังจากนั้นก็ได้ทำบุญบ้างตามแต่เพื่อนๆ ชวน จนกระทั่งได้มาเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ซึ่งทำให้ผู้ส่งเคสได้กระจายความจริงของชีวิตที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังจากที่ไหนมาก่อนเลย ด้วยเหตุนี้ ผู้ส่งเคสจึงขอความเมตตาคุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาฝันในฝันเล่าเรื่องราวเพื่อเป็นอุทาหรณ์ให้กับตัวผู้ส่งเคสและคนอื่นๆ ด้วย

ก่อนที่ผู้ส่งเคสจะตั้งครรภ์นั้น คุณแม่ของผู้ส่งเคสได้ฝันเห็นวัวแดงตัวใหญ่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ท่านตกใจมากจึงเบือนหน้าหนีไป แต่พอหันกลับมามองอีกที วัวแดงตัวนั้นได้เปลี่ยนเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ มาอ้อนวอนขออยู่ด้วย พร้อมบอกว่าถ้าให้อยู่ด้วยจะช่วยดูแลครอบครัว เลี้ยงดูแม่จนแก่ตาย และจะนำโชคมาให้ พร้อมกับบอกตัวเลข 55 ปรากฏว่าในงวดนั้นคุณแม่ก็ถูกหวย เพราะเลขออก 55

ตอนที่ผู้ส่งเคสคลอดออกมาใหม่ๆ นั้น เอาแต่ร้องไห้ตลอดทั้งวันทั้งคืน ไม่ยอมดื่มน้ำ ไม่ยอมดื่มนม ตัวก็เล็กๆ ดำๆ แห้งๆ จนใครๆ คิดว่าไม่รอดแน่ จึงได้เชิญผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือมาทำพิธีขึ้นคายยกขันธ์ 5 คุณแม่ต้องเอาน้ำและน้ำผึ้งป่ามาเช็ดปาก ไม่ให้ปากแห้ง แล้วเสียงร้องก็เงียบไปและทำปากจุ๊บๆ แทน ผู้ใหญ่จึงเอาน้ำหยอดปากแล้วก็ให้ดื่มนม ผู้ส่งเคสก็รอดชีวิตมาได้ถึงทุกวันนี้

ตอนเด็กๆ ที่บ้านมีไก่ที่เลี้ยงไว้มาก บางครั้งลูกไก่เป็นโรคพุงป่อง ด้วยความปรารถนาดีอยากเป็นสัตวแพทย์ ผู้ส่งเคสจึงเอาเข็มไปแทงที่ท้องมัน เพื่อให้ลมออก ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้นไก่ตัวนั้นก็ตาย ผู้ส่งเคสก็พิจารณาในฐานะว่าที่สัตวแพทย์ว่าไม่ใช่ความผิดของเรา ไก่มันตายเอง คงเป็นเพราะเข็มสกปรก ต่อมาจึงเปลี่ยนวิธีใหม่ เอาเข็มไปเผาไฟ เช็ดด้วยแอลกอฮอล์อย่างดี แล้วไปเจอไก่ท้องป่องก็จับมาแล้วจิ้มแทงที่ก้น ลูกไก่ก็ตายเลย หมดอารมณ์เป็นหมอ

เมื่อจบการศึกษาจากวิทยาลัยครู ผู้ส่งเคสก็ตัดสินใจมาหางานทำในกรุงเทพฯ โดยมาอาศัยอยู่กับคุณน้าซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของคุณแม่ คุณน้าฝากงานให้เป็นเลขานุการของบริษัทหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง ชีวิตก็เปลี่ยนไปจากเด็กบ้านนอก ต้องติดต่อผู้คนมากมายซึ่งล้วนแต่มีฐานะดี และพวกเขาก็มักจะอาสารับส่งถึงบ้านทุกวัน ทั้งหมดอยู่ในสายตาคุณน้าที่เห็นคนรับส่งบ่อยๆ ก็เป็นห่วงจึงหางานใหม่ให้ทำ คือเป็นผู้ช่วยวิสัญญีแพทย์ วางยาสลบ

ทำงานไปได้ระยะหนึ่งก็ย้ายมาทำงานที่คลินิก ได้เงินเดือนมากกว่าเดิม 4 เท่า แต่วันแรกที่ทำงานก็เจอภาพสะเทือนใจ คือเห็นหมอกำลังทำแท้ง ผู้ส่งเคสตกใจมากจึงบอกหมอว่าไม่ทำ แต่ด้วยความเป็นห่วงคนไข้จึงเข้าไปช่วยดูแลการหายใจของคนไข้ ทุกวันศุกร์ คุณหมอมักชวนเพื่อนมาดื่มสังสรรค์ที่ร้านเป็นประจำ ผู้ส่งเคสทำหน้าที่เสิร์ฟน้ำแข็ง เสิร์ฟเหล้า ซื้อกับแกล้ม จึงคิดว่าการดื่มสุราเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ทั่วไปที่ไปที่มาไม่รู้เรื่องกฎแห่งกรรม

ต่อมา ผู้ส่งเคสได้รู้จักกับสามีซึ่งเป็นญาติกับแพทย์ท่านนั้น สามีเพิ่งเรียนจบวิศวะ เป็นคนดี มีน้ำใจกับคุณแม่และญาติๆ คุณแม่ก็ชอบมาก ผู้ส่งเคสจึงคิดว่าคนนี้แหละใช่ พอเขาขอแต่งงานก็โอเค

แต่งงานกันมา 6 ปี ผู้ส่งเคสก็ตั้งครรภ์ลูกคนนี้ ก่อนตั้งครรภ์คืนหนึ่ง ฝันว่ามีคนเอาพระสมเด็จมาให้ ในฝันไม่อยากได้เพราะมีอยู่แล้วจึงขว้างทิ้งลงน้ำโขง แต่มีใบบัวมารองรับไว้ จึงให้_น้องสาวว่ายน้ำไปเก็บมาให้ วันรุ่งขึ้นก็ฝันเหมือนเดิมอีก

ระหว่างตั้งครรภ์ เพื่อนพาไปกราบหลวงปู่ที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ตอนนั้นชอบนั่งสมาธิ สวดมนต์มาก ยิ่งท้องแก่ก็นั่งสมาธิมากขึ้น หลังคลอดลูกน้อย พอหมอบอกว่าเด็กเป็นผู้หญิงปกติ ผู้ส่งเคสก็หลับไป ตื่นมาตี 4 ลุกไปหาลูกที่ห้องเด็กอ่อน เมื่อไปเห็นจึงรู้ว่าเด็กผิดปกติ ตัวเขียว ปอดข้างเดียว ไม่มีประตู ไม่มีรูทวาร

ต่อมาทราบเรื่องแล้วจึงสั่งให้รั้งตัวลูกไว้ก่อน และส่งลูกไปรักษาอีกโรงพยาบาล สามีซึ่งไม่ค่อยได้ดูแลลูกก็ได้มาเล่าอาการเด็กให้ฟังทั้งน้ำตา แต่ละวันหมอพบความผิดปกติเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นอกเหนือจากไม่มีรูทวารแล้ว ลำไส้ใหญ่สั้นมาก หัวใจเต้นไม่ปกติ เจาะเลือดพบเม็ดเลือดมีปัญหา เป็นลูคีเมีย เป็นเด็กดาวน์ซินโดรม และที่สำคัญ เด็กมี 2 เพศในคนเดียว มีทั้งอวัยวะเพศหญิงและชาย หมอเจาะหน้าท้องเด็กเป็นที่ขับถ่าย เจาะเส้นเลือดให้ยาให้น้ำเกลือจนพรุนไปทั้งตัว ไข้ขึ้นสูง ท้องเสีย อาเจียน ผิวหนังมีผื่นขึ้น เปื่อย

ผู้ส่งเคสหมดหวัง ได้แต่ทำใจว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด คิดว่าเราเลือกเด็กมาเกิดไม่ได้ นี่ไม่ใช่ความประสงค์ของพ่อแม่ หรือความประสงค์ของใครก็ไม่รู้ อยากให้มีลูกแข็งแรง

ครั้งแรกที่ได้เห็นลูกเต็มตา แม้จะเป็นอย่างไรก็รู้สึกรักจับใจ เพราะเป็นลูกของเรา จึงพูดว่า หนูอยู่กับแม่นานๆ นะ ให้แม่ได้ทำหน้าที่ความเป็นแม่สักปีหนึ่งก็ยังดี หลังจากนั้นจะเป็นอะไรก็แล้วแต่ แม้เป็นอย่างนี้แม่ก็ยังรักและจะดูแลอย่างดี

ดูแลลูกน้อยด้วยความระมัดระวังพิเศษ เพราะไม่รู้มี 2 เพศ จะเลือกเป็นเพศไหน เมื่อลูกสาวอายุเกือบ 2 ขวบ ลำไส้ใหญ่ต่อกับรูทวารที่ผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว หมอจึงเชิญแพทย์เกี่ยวข้องรวมทั้งผู้ส่งเคสและสามีมาหารือกันว่าจะเลือกให้เด็กคนนี้เป็นเพศหญิงหรือชาย ผู้ส่งเคสตัดสินใจเลือกให้เป็นหญิง เพราะมีลักษณะเด่นทางกายภาพเป็นเพศหญิง ตั้งใจจะเลี้ยงดูอย่างดีที่สุด

ตอนนี้ลูกสาวอายุ 17 ปีแล้ว เป็นเด็กน่ารักสมใจ เป็นเด็กเรียบร้อย ยิ้มง่าย ไม่_งอแงเวลาอยากได้อะไร พูดคำยาวๆ ไม่ได้ ใช้ภาษากายโดยแตะแขนคนใกล้ๆ แล้วยิ้ม เป็นเด็กดี ทุกครั้งที่เห็นพ่อดื่มเหล้าสูบบุหรี่ จะไม่ว่าพ่อตรงๆ แต่จะอ้างคนน่าเชื่อถือ เช่น "คุณพ่อขา น้าบอกว่ากินเหล้าสูบบุหรี่ไม่ดี" พอพ่อถามว่าไม่ดีอย่างไร ลูกก็ตอบว่ามันเป็นอบายมุข พ่อลองภูมิปัญญาต่อว่าอบายมุขเป็นอย่างไร ลูกตอบว่าถ้าใครใจหมองไปอบาย พ่อถามต่อแล้วอบายเป็นอย่างไร ลูกตอบว่ามันเป็นผี แต่มืด มืดมาก

ผู้ส่งเคสพาลูกสาวมาวัดทุกวันเสาร์อาทิตย์ เธอรู้เวลาไหนนั่งคุกเข่า เวลาไหนนั่งพับเพียบ ไม่ชอบให้แม่พูดเสียงดัง ดู DMC บ่อยขึ้นพัฒนาการดีขึ้นเรื่อยๆ เด็ก DMC เป็นเด็กดี ผู้ที่สถาปนา DMC มีอานิสงส์มาก มีบุญมาก ยุคแรกสร้าง DMC อดหลับอดนอนกัน นึกแล้วชื่นใจชื่นชมทุกคนที่ทุ่มเท ทำตามลำพังไม่ได้ต้องอาศัยลูกๆ ช่วยกัน สร้างกันมาตั้งแต่ฟังทางโทรศัพท์ กว่าจะถึงวันนี้ ยุคบุกเบิกเป็นประวัติศาสตร์โลก บุคคลที่สร้างก็เป็นบุคคลสำคัญของโลก ไม่ธรรมดา ทำให้แสงสว่างธรรมะกระจายไปทั่วโลก บุญมหาศาล มีส่วนให้ธรรมทาน

ลูกสาวเป็นเด็กดีขึ้นเรื่อยๆ หลังเป็นนักเรียน สวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นได้ จำคำพูดสั้นๆ หลวงพ่อไปบอกคนรอบข้างด้วยคำใสๆ เช่น "ทำดีไม่ได้ดีจริงหรือ" ก่อนนอนชอบให้แม่เปิดธรรมะให้ฟัง นี่คือเด็กดาวธรรม ไม่ใช่ดาวน์ซินโดรม เปิด DMC เกือบตลอดทั้งวันทั้งคืน มาวัดเดินไปนั่งกลางพิธีเอง นั่งสมาธินิ่งๆ ไม่ส่งเสียงรบกวน มักพูดว่าเห็นองค์พระใสๆ อยู่ในท้อง แม้นอนขายังขัดสมาธิ เป็นมาตั้งแต่แบเบาะ โตขึ้นยิ่งหนักเข้า ตอนนี้เป็นเจ้าหน้าที่อาสาสมัครช่วยงานวัด อยู่รับบุญจนกว่าจะเก็บงานเสร็จ นี่คือเด็กดาวธรรม เก็บเงินใส่กระปุกออมสินทำบุญกับหลวงพ่อ น่าภูมิใจ น่ารักมาก ฟังแล้วชื่นใจ

คุณพ่อของผู้ส่งเคสรับราชการตำรวจ มีวินัย ซื่อสัตย์ ขยันอดทน ไม่พูดมาก มนุษย์สัมพันธ์ดี ทุกเช้าจะตื่นมานึ่งข้าวเหนียวให้แม่และลูกใส่บาตรทุกวัน ครอบครัวลำบากแต่รักกันดี ตอนเช้าคุณพ่อขี่จักรยานไปทำงาน เที่ยงกลับมากินข้าวที่บ้านทุกวัน เพราะที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าที่บ้าน กินไปพูดไปว่าอร่อยทุกคำ

บั้นปลายชีวิตคุณพ่อป่วยเป็นโรคลมชักและสมองฝ่อ ตอนที่ผู้ส่งเคสไปคลอดลูก คุณพ่อคุณแม่ก็ไปรอหลานด้วย พอทราบว่าหลานไม่ปกติ คุณพ่อกลับมาก็เกิดอาการลมชักขึ้นมา ต้องส่งไปรักษาที่โรงพยาบาล อยู่ ICU เป็นเดือน ออกจากโรงพยาบาลมารักษาตัวต่อที่บ้านไม่นานก็เสียชีวิตด้วยวัย 66 ปี