EP.824 คุณครับ ผมตายแล้วหรือยัง

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวของตนเองที่ได้มีโอกาสสัมผัสบรรยากาศวัดพระธรรมกายครั้งแรกในปีพ.ศ. 2524 โดยมีผู้ชักชวน บรรยากาศในวัดในตอนนั้นทำให้ท่านรู้สึก "โดนมาก" ราวกับอยู่ในสวรรค์ ผู้คนจำนวนมากนั่งอย่างสงบ ท่านได้จัดรถบัสหลายคันจากจังหวัดภูเก็ตเพื่อมาร่วมงานบุญใหญ่ ปัจจุบันผู้ส่งเคสอายุเกือบ 80 ปีแล้ว แต่ท่านก็ยังคงดู DMC เป็นประจำทุกวัน ท่านเชื่อมั่นว่าการเลี้ยงลูกให้ดีต้องดู DMC และไม่มีช่องอื่นใดที่มี Case Study ด้วยความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ ท่านจึงขอความเมตตาช่วยฝันในฝันเรื่องราวของครอบครัวท่านให้ฟัง

ผู้ส่งเคสมีพี่น้องสองคน คือพี่สาวและตัวท่านเอง เมื่อท่านอายุ 6 ขวบ คุณแม่ได้กินยาเสียชีวิต เหตุผลที่คุณแม่ตัดสินใจรีบตายเพราะคุณพ่อไปมีภรรยาใหม่ ในสมัยพุทธกาลหากสามีไปมีภรรยาใหม่ ภรรยาหลวงก็จะไปรักษาศีล ทำทาน เลี้ยงพระ แต่ในเคสนี้คุณแม่เลือกกินยาตาย คุณแม่ใหม่ไม่ชอบผู้ส่งเคสและพี่สาวเลย เราสองคนถูกคุณแม่ใหม่รังแกและหาเรื่องให้คุณพ่อตีด้วยไม้ไผ่ที่ใช้ทำรั้วบ่อยๆ คุณพ่อเชื่อคุณแม่ใหม่ทุกอย่าง เวลาทานอาหาร คุณแม่ใหม่จะตักแกงไปจนหมด ทำให้ผู้ส่งเคสและพี่สาวไม่ได้ทาน ต้องนำข้าวไปคลุกกับแกงที่ติดก้นหม้อจึงจะได้ทาน ``

วันหนึ่งคุณย่าได้มาบอกว่าคุณพ่อเสียชีวิตแล้ว ผู้ส่งเคสไม่ทราบสาเหตุที่ท่านเสียชีวิต คุณแม่ใหม่ไม่ได้บอกอะไร หลังคุณพ่อเสียชีวิต คุณย่าก็เข้ามาดูแลอุปการะส่งเสียให้เรียนจนจบวิชาชีพผดุงครรภ์ คุณย่าเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุ 92 ปี ในช่วงบั้นปลายชีวิต ขณะที่ผู้ส่งเคสทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ผดุงครรภ์

ขณะที่ยังสาวๆ ผู้ส่งเคสได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาเป็นหลานชายเจ้าของเหมืองแร่ดีบุก ตระกูลใหญ่ มีฐานะเศรษฐีในภูเก็ต มีที่ดินมากมาย เขานายุน้อยกว่าผู้ส่งเคสถึง 5 ปี แสดงว่าผู้ส่งเคสมีเสน่ห์มาก วันแรกที่เขาเห็นผู้ส่งเคสคือตอนที่ผู้ส่งเคสไปทำคลอดให้กับภรรยาน้อยของคุณพ่อของเขา พอเขาเห็นผู้ส่งเคส เขาก็ชอบทันที เพราะเห็นว่าเป็นคนพูดจาไพเราะ

เมื่อผู้ส่งเคสจะกลับ เขาได้ยื่นขาขวางประตูไว้ ไม่ยอมให้กลับ พร้อมทั้งกระชากกระเป๋าทำคลอด และบอกว่าจะไปส่งเอง ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ผู้ส่งเคสปฏิเสธในตอนแรก แต่แล้วก็ยอมให้เขาไปส่งในภายหลัง จากนั้นเขาก็แวะเวียนมาจีบที่บ้านเรื่อยๆ ใช้ความพยายามบอกรักอยู่หลายปี เขาพยายามให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอจากคุณย่า แต่คุณย่าไม่ชอบเพราะเห็นว่าตระกูลนี้มีภรรยาหลายคนและพูดจาหยาบคาย แต่เขาก็ไม่ท้อ ตามตื้อขอผู้ส่งเคสไม่เลิกจนคุณย่ารำคาญ คุณย่าจึงบอกว่า ถ้าอยากได้หลาน ก็ให้บวชก่อน เขายอมบวช 15 วัน หลังบวชแล้ว เราก็แต่งงานกัน

แต่ชีวิตหลังแต่งงานก็ล่มไม่เป็นท่า เขายังไม่เลิกนิสัยเดิม ทั้งดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นการพนัน เวลาเมาหรือแพ้พนันมาก็จะหาเรื่องทะเลาะทุบตีผู้ส่งเคส เขาดื่มเหล้าทั้งวันเหมือนดื่มน้ำ ผู้ส่งเคสเกลียดมาก ด้านการงาน แม้ได้รับมรดกหุ้นเหมืองเหมือนพี่น้องคนอื่น แต่เขากลับพอใจที่จะทำงานกินเงินเดือนในบริษัทของคุณพ่อเพียงอย่างเดียว ขณะที่พี่น้องคนอื่นนำเงินไปทำกิจการเสริมจนร่ำรวยขึ้นกว่าเขาหลายเท่า สุดท้ายสามีก็ป่วยเป็นโรคตับแข็ง ปัสสาวะเป็นเลือด และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเมื่ออายุ 39 ปี ``

ผู้ส่งเคสมีลูกกับสามี 3 คน และมีลูกบุญธรรม 1 คน ลูกบุญธรรมคนโตขอมาจากญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง รักลูกบุญธรรมมากเหมือนลูกแท้ๆ เขาเรียนเก่งมากแต่ไม่ยอมเรียนหนังสือจึงจบไม่สูงนัก ลูกสาวคนโต ก่อนตั้งครรภ์ผู้ส่งเคสฝันว่ามีงูเห่าตัวใหญ่มา รัดคอ แล้วกลายเป็นสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ ลูกคนนี้ก็ไม่ชอบเรียนหนังสือเหมือนกัน ท้องเหลือง เรียนไม่เก่ง เกือบตกทุกปี เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการนอน โมโหร้าย ชอบชกต่อยกับผู้ชาย เป็นหัวโจก ยกพวกตีกับเพื่อนบ่อยๆ ชอบคบเพื่อนผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ลูกสาวคนโตเป็นเด็กขี้กลัว มีเสียงดังก็ร้องไห้วิ่งไปแอบหลังบ้าน ตัวสั่น ต้องคอยปลอบตลอด ``

ลูกสาวคน ที่ 2 ตอนเด็กขี้กลัว โตขึ้นก็หาย ผู้ส่งเคสมีความรู้สึกเฉยๆ ไม่ผูกพันกับลูกสาวคนนี้ เหมือนจะเกลียดก็ไม่ใช่ จะรักก็ไม่เชิง ทั้งๆ ที่เขาคอยดูแลยามไม่สบาย หาซื้อของอร่อยที่ชอบมาฝากเสมอ ชีวิตของลูกสาวคนนี้ต้องทำงานหนักตลอดแต่ก็ไม่รวย ลูกชายของ ผู้ส่งเคสเป็นตำรวจ แข็งแรง นิสัยดี รักครอบครัวมาก แต่ชอบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ปัจจุบันเลิกดื่มเหล้าแล้วดื่มเบียร์แทน ``

ปลายเดือนเมษายน 2549 ลูกเขยของ ผู้ส่งเคสเริ่มมีอาการเส้นเอ็นคอตึง ปวดไหล่และลำคอ หมอบอกเป็นกล้ามเนื้อเครียด ให้ยาทานก็หายไป อีกประมาณ 1 เดือนต่อมา อาการปวดเริ่มกลับมามากขึ้น คราวนี้ปวดศีรษะเพิ่มขึ้น ทานยาไม่หาย อาการมากขึ้นจนเสียการทรงตัว หมอตรวจพบว่าลูกเขยมีเลือดซึมในสมอง ต้องได้รับการผ่าตัดโดยเจาะสมองใส่ท่อให้เลือดไหลออก วันรุ่งขึ้นหลังผ่าตัด ลูกเขยมีอาการปกติ ขณะที่เขาหลับไปนั้น เขาได้เห็นคนมากมายเดินไปมาในโรงพยาบาล และเห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะ มีสมุดรายชื่อวางอยู่ ลูกเขยเข้าไปถามว่าคนที่เดินคือผู้ตายใช่ไหม ชายคนนั้นตอบว่าใช่ ลูกเขยถามว่าแล้วผมตายหรือยัง ชายคนนั้นบอกว่ายังไม่ตาย ลูกเขยถามทางไปสวรรค์ ชายคนนั้นชี้ขึ้นไปข้างบน ถามไปดูได้ไหม ชายคนนั้นบอกไม่ได้ ถามไปดูนรกได้ไหม ชายคนนั้นบอกได้ แต่มีหลายขุม ดูขุมตื้นๆ ได้แต่ขุมลึกๆ ไม่ได้ และบอกว่าอย่าไปเลยเดี๋ยวกลับมาไม่ทัน ให้ดูแถวๆ นี้เอา ``

ลูกเขยถามว่าคนเหล่านี้ทำไมไม่ไปนรก สวรรค์ หรือเกิดเป็นคน ชายคนนั้นตอบว่าคนเหล่านี้ไม่มีบาปมากพอลงนรก ไม่มีบุญมากพอไปสวรรค์ และไม่มีบุญพอจะไปเกิดเป็นมนุษย์ได้ แต่กำลังรอรับบุญกุศลที่มีคนอุทิศไปให้ ลูกเขยเล่าว่าคนเหล่านี้ดูน่าสงสารมากเหมือนขอทาน ฟังแล้วผู้ส่งเคสขนลุก ไม่ อยากประมาทในเรื่องบุญ และไม่อยากต้องรอให้คนอื่นอุทิศบุญไปให้เหมือนคนเหล่านั้น ผู้ส่งเคสคิดว่าบุญนั้นทำเองดีกว่า ``