EP.582 พ่อหนูหูเพี้ยน ได้ยินเสียงคนนินทา

ผู้ส่งเคสเรียนจบจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง หลังเรียนจบก็ได้มีโอกาสเข้ามาเป็นอุบาสกอยู่ในวัด ซึ่งผู้ส่งเคสมีความสุขมากที่จะได้อยู่สร้างบารมีร่วมกับหมู่คณะ ปัจจุบันผู้ส่งเคสได้รับบุญทำแอนิเมชันระดับโลก ผู้ส่งเคสเล่าด้วยความทึ่งว่า จากนักมวยมาก่อน กลายมาเป็นนักทำแอนิเมชันได้อย่างไร ดูไม่น่าเชื่อแต่ก็เป็นความจริง จากที่เคยชอบเรื่องหมัดมวย บัดๆ มาทำสิ่งที่ซอฟต์ อ่อนนุ่ม มีศิลปะ และไม่เคยคิดเลยว่าศิษย์ลูกท้อจะขอแขวนนวมมาทำแอนิเมชัน

ผู้ส่งเคสได้เล่าถึงคุณพ่อของท่าน ซึ่งมีอาชีพทำนาและเป็นลูกมือของช่างไม้ คุณพ่อเป็นคนใจกว้าง ชอบเลี้ยงเหล้าเพื่อนฝูง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าการชวนกินเหล้าไม่ดี แต่พอมีเงินท่านก็มักจะไปกินกับเพื่อน และมักจะอาสาเป็นเจ้ามือเลี้ยงเหล้าทุกครั้ง คุณพ่อดื่มเมาบ้าง ไม่เมาบ้าง ทั้งเมาดิบ เมาสุก แต่ถ้าได้เมาก็มักจะชอบอาละวาด เคยเมาจนขาดสติ อาละวาด ทุบทำลายข้าวของในบ้านจนเสียหาย

คุณพ่อมักจะสนใจเรื่องหมัดมวย เคยร่วมกับทีมงานจัดการแข่งขันชกมวยขึ้นในงานประจำปีของหมู่บ้าน ทำอยู่ 2-3 ครั้งก็เจ๊ง ต้องเลิกไป หลังจากการจัดชกคนแล้วไม่สำเร็จ คุณพ่อยังเคยทดลองเลี้ยงไก่ชน โดยจับไก่มาซ้อมชนกันเป็นประจำ และเคยทดลองเปิดบ่อนไก่เล็กๆ ที่บ้านด้วย คุณครูไม่ใหญ่ได้ปรารภว่าให้เลิกได้ไหม มันไม่ใช่เกมกีฬา ซึ่งผู้ส่งเคสยืนยันว่าคุณพ่อเลิกได้ เพราะว่าเจ๊ง คนไม่ค่อยมาใช้บริการ

คืนหนึ่ง คุณพ่อนอนหลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเช้ารู้สึกว่าขา 2 ข้างไม่มีความรู้สึก ไม่สามารถลุกเดินได้ เป็นอยู่ 3 วัน พี่เขยของผู้ส่งเคสจึงเอาสมุนไพรมาต้มให้กินและมาประคบที่ขา ควบคู่กับการทำกายภาพบำบัด ทำให้คุณพ่อสามารถเดินได้แต่ไม่หายเป็นปกติ ยังคงเดินขาเป๋มาจนถึงปัจจุบัน

เมื่อคุณพ่ออายุมากขึ้น ท่านมักจะฟังเพี้ยน เวลาไปไหน ได้ยินใครพูดอะไร ไม่ว่าจะชัดหรือไม่ชัด ท่านจะได้ยินเป็นว่าเขากำลังด่าหรือนินทาตัวท่านเอง มีหลายครั้งที่คุณพ่อเอาเรื่องถึงขั้นฟ้องร้อง ขึ้นศาล ต้องว่าความกัน บางครั้งเรื่องถึงนายอำเภอ แต่ผลสรุปคือคุณพ่อคิดไปเอง ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่เน้นย้ำว่าเราอย่าไปคิดไปเองแบบนี้ หรือคิดทานคนอื่น เขาไม่ได้พูดอย่างที่คุณพ่อได้ยิน สุดท้ายนายอำเภอต้องไกล่เกลี่ยให้เลิกแล้วต่อกัน แต่คุณพ่อก็ยังไม่พอใจ เชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินถูกต้อง และเก็บเอาไปคิดต่อที่บ้านด้วยความไม่สบายใจ เป็นอย่างนี้มานานหลายปี เคยไปหาหมอ หมอให้ยามาทาน แต่คุณพ่อไม่ทาน บอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร

คุณพ่อไม่สนับสนุนการมาอยู่ปวัดสร้างบารมีของผู้ส่งเคสเลย เวลาผู้ส่งเคสกลับบ้าน คุณพ่อมักจะพูดให้กลับไปอยู่บ้าน คุณครูไม่ใหญ่แนะนำว่าถ้าเราอยู่ปวัด ท่านก็จะมาปวัด แต่ถ้าเรากลับบ้าน ท่านก็จะชวนอยู่บ้าน และกลับไปบ้านจะได้ยินแต่เรื่องทางบ้าน ทำให้ใจไม่ใส ผู้ส่งเคสจึงไม่เห็นด้วยและมักถกเถียงกับคุณพ่อ แต่ระยะหลังผู้ส่งเคสใช้วิธีนิ่งเป็นตัวสำเร็จ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนสุดท้อง มีพี่ชาย 2 คน พี่สาว 1 คน ตอนที่คุณแม่ตั้งท้องผู้ส่งเคส ท่านคิดว่ามีลูก 3 คนก็พอแล้ว จึงพยายามทำแท้งด้วยวิธีกินยาขับ เวลาโม่แป้งทำขนมก็พยายามหมุนตัวแรงๆ เพื่อให้ผู้ส่งเคสออกจากกายมนุษย์ แต่ผู้ส่งเคสเล่าว่าคนอย่างท่านไม่มีวันสำเร็จหรอก

เมื่อครั้งที่ผู้ส่งเคสอายุ 5 ขวบ วันหนึ่งพี่ชายได้รับมอบหมายจากพ่อให้ไปรับข้าวสารจากโรงสี ผู้ส่งเคส พี่ชาย และเพื่อนอีกคน จึงพากันเข็นรถเข็นเปล่าออกจากบ้านไปรับข้าวสาร โดยพี่ชายกับเพื่อนเป็นคนเข็น ส่วนผู้ส่งเคสนั่งอยู่บนรถเข็นเปล่า ด้วยความคะนองของพี่ชายกับเพื่อน จึงเข็นรถเร็วมาก ซิ่งรถเข็น จนมาถึงถนนลาดยางแล้วปล่อยมือพร้อมกัน รถเข็นที่ผู้ส่งเคสนั่งอยู่จึงวิ่งตรงไปยังฝั่งตรงข้ามถนนและพลิกคว่ำลงไหล่ทาง ซึ่งมีระดับสูงมาก ผู้ส่งเคสเล่าว่าคนอย่างท่านสลบไปเท่านั้น ยังไม่ยอมตาย

ตอนอายุ 14 ปี ผู้ส่งเคสกระโดดเตะตะกร้อแบบตัวลอย สวยงามมาก ตอนขึ้นกำลังงดงาม แต่ตอนขาลงผิดท่า เพราะช่วงไหล่ซ้ายลงมาก่อน กระแทกอย่างแรง กระดูกไหปลาร้าหัก แต่ก็แค่หัก ยังไม่ถึงตาย ตอนอายุ 15 ปี ที่หมู่บ้านมีการจัดงานประจำปีและมีการชกมวยเป็นปีแรก คุณพ่อเองก็เป็นกรรมการคนหนึ่ง หันไปทางไหนก็ไม่มีใครชก จึงหันมาทางผู้ส่งเคสและบอกให้ขึ้นไปประกบคู่มวย ครั้งนี้เองผู้ส่งเคสก็ได้ขึ้นเวทีเป็นนักชกเต็มตัวครั้งแรก ได้ฉายาศักดิ์น้อยลูกบ้านหนองผาสุข เนื่องจากไม่เคยผ่านสนามหรือเวทีไหนมาก่อน ยังเป็นน้องใหม่ป้ายแดง อาศัยใจถึง ลุยลูกเดียว ลุยตั้งแต่ยกแรก ต่อด้วยยก 2 และยก 3 ลุยแหลกไม่ยั้ง คิดแต่จะน็อคคู่ต่อสู้ ไม่เคยคิดว่าคู่สู้จะน็อคตนเอง นึกถึงอาวุธอะไรได้ก็ใส่จนหมดแม็ก จบ 3 ยกแรก ฝ่ายตรงข้ามโดนนับ 8 ผู้ส่งเคสเป็นต่อเยอะมาก ถ้ามีแค่ 3 ยกก็ชนะไปแล้ว แต่ผู้ส่งเคสไม่รู้ว่ามีถึง 5 ยก ยกที่ 4 และ 5 หมดแรง เพราะไม่ประมาณกำลังในการชก โดนทั้งตี ทั้งแทง ทั้งเข่าฝ่ายเดียวจนล้มลงกรรมการนับ สุดท้ายแพ้คะแนนอย่างเฉียดฉิว วันรุ่งขึ้นลุกแทบไม่ไหว แข้งขาบวมหมด ใต้ตาเขียวปูดทั้ง 2 ข้าง ระบมไปหมดทั้งตัว เวลาเข้าห้องน้ำก็นั่งแทบไม่ได้ เป็นอยู่เกือบ 1 อาทิตย์ ครั้งนั้นได้ค่าตัว 150 บาท แต่ก็ไม่เข็ด หลังนั้นก็พยายามหาโอกาสขึ้นเวทีอีก เมื่อมีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่ 2 และ 3 ในการต่อยแต่ละครั้งก็สะสมประสบการณ์ ตอนนี้ผู้ส่งเคสรู้แล้วว่ามันมี 5 ยก ถ้ารู้จังหวะเข้าต่อยเข้าตี รู้จักผ่อนแรง รู้ประมาณกำลังในการชกให้ครบ 5 ยก พี่เลี้ยงก็บอกวิธีแก้ทางมวย ยิ่งทำให้ฮึกเหิม คึกคะนอง อยากต่อยไปเรื่อยๆ ประกบกับเพื่อนๆ ที่โรงเรียน เริ่มไม่มีใครกล้าแหยม ยิ่งได้ใจอยากต่อยมวยมากขึ้น แต่เหมือนบุญดลบันดาลให้เลิกต่อยมวย คือในการชกครั้งสุดท้ายได้ฉายาที่เป็นอัปมงคลว่า ลูกท้อน้อย ศิษย์ลูกท้อ ผู้ส่งเคสไม่ชอบฉายานี้ แต่ก็ต้องเอา เพราะคนพาไปเปรียบมวยชื่อท้อ ก่อนชกมั่นใจมากว่าจะชนะแน่ เพราะชกตัวเล็กกว่า ขณะที่ชกกันมีจังหวะหนึ่งคู่ต่อสู้เตะมา ผู้ส่งเคสยกขาขึ้นป้องกัน เกิดเสียงดังแป๊ก ดังมาก เหมือนจะมีอะไรแตก แต่ก็ไม่มีใครเจ็บ พอจะยกขาเตะกลับบ้าง กลับล้มลงเอง ไม่รู้ตัว จะยืนก็ยืนไม่ได้ เมื่อตั้งสติได้จึงรู้ว่ากระดูกขาหัก หักซะแล้ว การชกครั้งนี้เลยพลิกล็อค ผู้ส่งเคสถูกหามลงจากเวที และเป็นเหตุให้ชกมวยไม่ได้อีกเลย ถึงกระนั้นก็ยังรักที่จะฝึกมวย เพราะทำให้เป็นที่เกรงขามเพื่อนๆ ไม่มีใครกล้ารังแก ถือเป็นการป้องกันตัวทางอ้อมอย่างหนึ่ง

พี่ชายคนที่ 2 ของผู้ส่งเคสเคยทำงานสหกรณ์อยู่ที่บ้าน ได้รับหน้าที่ทำบัญชี ต่อมามีผู้หญิงคนหนึ่งเรียนจบบัญชีมาขอฝึกงานที่สหกรณ์ ผู้จัดการมอบให้พี่ชายเป็นพี่เลี้ยง ผู้หญิงคนนี้พยายามสนิทสนมกับพี่ชาย ซื้อของมาฝากประจำ จนพี่ชายตายใจและหลงรักเธอ ต่อมาผู้หญิงคนนี้ให้พี่สาวตัวเองมาขอยืมเงินจากพี่ชายไปหลายหมื่นบาท โดยพี่สาวบอกว่าจะเชียร์น้องสาวให้แต่งงานด้วย หลังจบหลักสูตร ผู้หญิงคนนี้ก็ออกจากสหกรณ์ไปทำงานที่กรุงเทพฯ โดยไม่ชำระหนี้ให้พี่ชาย

ต่อมาพี่ชายลาออกจากงานสหกรณ์โดยไม่บอกใคร แล้วไปทำงานที่กรุงเทพฯ เพื่อตามไปคบกับผู้หญิงคนนั้นต่อ พี่ชายไปทำงานอยู่ใกล้ที่พักของเธอ แต่เมื่อกลับไปหาครั้งนี้ เธอและญาติๆ เปลี่ยนไป พยายามตัดไมตรีจากพี่ชาย ไม่ให้มายุ่งเกี่ยวอีก แต่ด้วยความรัก พี่ชายไม่ย่อท้อ หมั่นไปหาเรื่อยๆ แต่ก็ถูกปฏิเสธทุกครั้ง คุณครูไม่ใหญ่ว่าอย่างนี้แปลว่าเริ่มรู้ว่าจะถูกหลอก เมื่อเป็นเช่นนี้ พี่ชายก็เก็บกด ล่าสุดเมื่อพี่ชายมาหาแล้วถูกขับไล่ไสส่งอย่างไม่ถนอมน้ำใจ พี่ชายสุดทน จึงไปกินเบียร์ย้อมใจ แล้วมาที่บ้านของผู้หญิงคนนั้น ล้วงเอาปืนที่พกมาเล็งไปที่ผู้หญิงคนนั้น แล้วเหนี่ยวไก หวังจะฆ่าเธอและฆ่าตัวตายตาม เล็งไปเต็มที่ แต่ด้วยความไม่เคยซ้อมยิงมาก่อน จึงยิงไม่ถูก คนที่เห็นเหตุการณ์ช่วยกันแย่งปืน ฝ่ายหญิงจึงแจ้งตำรวจจับในฐานะยิงผิด และเจอข้อหาพยายามฆ่า ศาลสั่งจำคุกพี่ชาย 6 ปี

พี่สาวและพี่เขยของผู้ส่งเคสมีบุตรยากมาก ตั้งครรภ์ครั้งแรกก็แท้ง จน 9 ปีก็ยังไม่มีบุตร ต่อมาผู้ส่งเคสแนะนำให้ไปปฏิบัติธรรมบนพนาวัฒน์ กลับลงมาได้ 3 เดือน ก็ตั้งครรภ์ ขณะที่ลูกอยู่ในท้องได้ 3-4 เดือน พี่เขยก็ทำเรื่องวุ่นวายขึ้น ไปติดพนันบอล เสียพนันจำนวน 5-6 แสนบาท พี่เขยไม่สามารถหาเงินใช้หนี้ได้ กลัวตัวเองจะถูกเจ้าหนี้เอาเรื่อง จึงชวนพี่สาวให้หย่า โดยให้เหตุผลว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจะได้ไม่มีข้อผูกพันทางกฎหมาย จนถึงขนาดนี้พี่เขยยังคงต้องหลบซ่อนตัว กลับบ้านไม่ได้ พอหลานเกิดมาจึงไม่มีโอกาสได้อยู่กับพ่อ นี่เป็นเพราะพนันบอล