EP.831 กินลูกต่อหน้าพ่อ

เรื่องราวของผู้ส่งเคส เริ่มต้นในวัยเด็ก ณ จังหวัดสงขลา เขาเติบโตบนภูเขาที่เต็มไปด้วยต้นยางพารา กระต๊อบเล็กๆ คือบ้านหลังแรกที่เงียบสงบ ไม่มีโต๊ะอาหาร มีเพียงเนินดินเป็นที่ทานข้าว ชีวิตที่ปลีกวิเวกนี้อยู่ได้ไม่นาน เพราะพี่ชายจุดไฟเล่น ทำให้ไฟไหม้บ้าน กระต๊อบต้องสลายไป ครอบครัวจึงต้องย้ายลงจากภูเขา มาอยู่กับคุณตาที่พื้นราบ เมื่ออายุได้ 7 ขวบ แม่ก็ให้ไปโรงเรียนได้เพียงไม่กี่วัน ก็ต้องลาออก เพราะถึงเวลาที่ต้องช่วยงานบ้านแล้ว เช้าตรู่ของทุกวันธรรมดา ต้องตื่น 5:00 น. เพื่อช่วยแม่เตรียมของขาย ส่วนวันพุธและเสาร์ ยิ่งต้องตื่นเช้ากว่าเดิม คือ 3:00 น. เพื่อไปเข็นของไปจัดร้าน หลังเลิกเรียนก็มีงานบ้านรออยู่ ทั้งล้างจาน ล้างข้าวของ บางครั้งต้องเข้าสวนยางพาราแบกฟืนกลับบ้าน ฤดูเรียนสุก เสาร์อาทิตย์และปิดเทอม ก็ต้องเดินเท้าขึ้นภูเขาแต่เช้ามืด เพื่อไปเก็บทุเรียน ใช้เวลาเดินถึง 7 ชั่วโมงเลยทีเดียว ชีวิตเต็มไปด้วยภาระงานเช่นนี้ จนกระทั่งเรียนจบ ม.3 คุณป้าจึงให้ย้ายไปเรียนต่อที่สตูล ที่นั่นเอง ที่เขาได้รู้จักกับชมรมพุทธ ซึ่งจัดตั้งโดยพระอาจารย์ที่เคยมาอยู่ วัดพระธรรมกาย เขาอยู่กับป้าได้ 1 ปี ป้าก็ย้ายไปตรัง จึงฝากเขาไว้กับคนที่นับถือ อยู่ได้เพียง 6 เดือน ก็ถึงเวลาที่เขาขออนุญาตย้ายไปอยู่กับพระอาจารย์ที่วัด เพื่อช่วยงานชมรมพุทธอย่างเต็มที่ ทั้งจัดงานบวชสามเณรภาคฤดูร้อนและอบรมศีลธรรมนักเรียน ปลายปี 2539 พระอาจารย์ก็บอกว่าถึงเวลาที่จะต้องนำชมรมพุทธสตูล มาช่วยงานที่วัดพระธรรมกาย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มายืนสร้างความดีบนแผ่นดินนักสร้างบารมี เขาได้มาเป็นอาสาสมัครประจำอย่างเต็มตัว ทำงานหลายส่วน และได้เข้าอบรมธรรมทายาทรุ่นที่ 25 หลังจบอบรมก็ช่วยงานวัดอย่างเต็มตัวในแผนกบุญญสถานจนถึงปัจจุบัน

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวของคนใกล้ชิดที่น่าจดจำและเป็นอุทาหรณ์ชีวิต เริ่มที่คุณตา ซึ่งเป็นคนใจดี ยิ้มแย้ม มีวินัย สวดมนต์ใส่บาตรทุกวัน ที่น่าภูมิใจคือท่านเลิกบุหรี่ได้เด็ดขาด คุณตามีกฎห้ามนำอบายมุขและเหล้าเข้ามาดื่มในบ้าน อาชีพหลักท่านคือมัคคายก ชอบทำความสะอาดวัดมาก โดยเฉพาะการดายหญ้าในบริเวณที่ไม่มีใครทำ บางครั้งก็ไปทำความสะอาดในป่า ท่านชวนผู้ส่งเคสกับน้องๆ มาช่วยเฉพาะเสาร์อาทิตย์ คุณตาเดินบอกบุญตามตลาดเพื่อซื้อหลอดไฟประดับเจดีย์และสร้างรูปเทวดาปกปักรักษา ท่านเป็นแบบอย่างที่ดีในการช่วยงานวัด ในปี 2539 คุณตาหกล้มตกบันได ขาหัก ต้องใส่เหล็กในกระดูก ทำให้เดินไม่สะดวก ก่อนเสียชีวิตท่านพยายามตะเกียกตะกายไปวัดให้ได้ แต่ก็หมดแรงล้มลงข้างทางถึง 2 ครั้ง จนต้องนิมนต์พระมาหาที่บ้าน ผู้ส่งเคสรู้สึกเศร้าใจมาก คุณตาเสียชีวิตในเวลาไม่นานต่อมา ขณะอายุ 86 ปี ตอนนั้นวัดกำลังบอกบุญสร้างพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสพยายามบอกบุญลุงป้าน้าอาให้ร่วมสร้างพระอุทิศให้ท่าน แต่ไม่มีใครสนใจ เขาจึงได้แต่อุทิศบุญช่วยงานวัดไปให้ท่านบ่อยๆ

คุณยาย ซึ่งเป็นน้องสาวของคุณตาก็เป็นอีกแบบอย่างที่ดี ท่านใจดี ไปวัดทำบุญใส่บาตร สวดมนต์เช้าเย็นเป็นประจำ คุณยายช่วยให้เงินผู้ส่งเคสไปเรียนอยู่บ่อยๆ สิ่งที่ปลื้มท่านมากคือช่วงที่บอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว คุณยายร่วมบุญมาถึง 3,000 บาท ไม่นานต่อมา คุณยายก็เสียชีวิตอายุ 85 ปี ผู้ส่งเคสได้ทราบภายหลังว่า ท่านได้ขายที่ดินผืนสุดท้าย นำเงินทั้งหมดไปสร้างประตูวัดแถวบ้าน เขารู้สึกปลื้มมากและแผ่บุญให้คุณยายเสมอ

คุณพ่อของผู้ส่งเคส เป็นคนสอนให้รู้โทษของสุรา ท่านดื่มเหล้าทุกวัน ดื่มไปก็เห็นโทษไป และบอกลูกว่าเหล้าไม่ดี อย่าดื่มเหมือนพ่อ แต่ท่านก็พูดขณะที่กำลังเมา คุณพ่อมีงานอดิเรกคือสีซอในวงมโนรา ซึ่งคนในวงต้องมีเหล้าอยู่ข้างกาย ทำให้ท่านติดเหล้า เมื่อท่านเมากลับบ้าน ถ้าข้าวปลาอาหารไม่ถูกใจ ก็จะขว้างทิ้งต่อหน้า แต่เวลาไม่เมา ท่านเป็นพ่อที่รักลูก มีเหตุผล ไม่ใจร้อน แต่ส่วนใหญ่แล้ว ภาพจำของท่านคือตอนเมา มีครั้งหนึ่ง พ่อไม่มีเงินดื่มเหล้า ขอแม่แล้วแม่ไม่มีให้ ท่านก็แอบไปขายที่นา แม่ทราบเรื่องเสียใจมาก พยายามตามไปซื้อคืนแต่ก็ไม่ได้ วันหนึ่ง พ่อเมากลับมากำลังนั่งกินข้าวเย็นอยู่ มีแมวแม่ลูกอ่อนคาบลูกออกมาจะกินต่อหน้า พ่อเห็นดังนั้น ก็จับแมวฟาดกับต้นไม้หลังบ้าน แต่แมวยังไม่ตาย พ่อเรียกผู้ส่งเคสให้เอาจอบมาขุดหลุมฝัง ผู้ส่งเคสต้องฝังมันทั้งเป็นทั้งที่จำใจและร้องไห้ไปด้วย หลังฝังยังได้ยินเสียงแมวร้องออกมาจากใต้ดินอีก เขารู้สึกเสียใจมาก แต่ก็ต้องปล่อยไป ก่อนเสียชีวิต คุณพ่อเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีกจากฤทธิ์เหล้า แต่ยังพอเดินได้ เช้าวันหนึ่ง ผู้ส่งเคสเห็นพ่อเดินออกไปดื่มเหล้าตามปกติ ส่วนตัวเองก็ออกไปเตรียมจัดงานค่ายวัยรุ่นคุณธรรม วันรุ่งขึ้น มีคนมาบอกว่าพ่อเสียชีวิตแล้ว ผู้ส่งเคสอึ้งไปนาน พ่อเสียชีวิตในวันพ่อแห่งชาติปี 2539 อายุได้ 52 ปี

พี่ชายของผู้ส่งเคส เคยบวชในพระพุทธศาสนาได้ 3 พรรษา สึกออกมาก็ประพฤติตรงข้ามกับตอนบวช ทั้งเล่นการพนัน เที่ยวผู้หญิง เที่ยวกลางคืน และดื่มเหล้า เวลาเมาชอบขับมอเตอร์ไซค์จนเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง ทำให้แม่เสียใจและเสียเงินมาก เวลาเมาชอบเล่นการพนันและโดนโกงประจำ ตอนไม่เมา พี่ชายขยันทำงาน เป็นห่วงแม่และน้องๆ มีนิสัยน่ารัก แต่ชีวิตของผู้ดื่มเหล้ามักไม่ยืนยาว พี่ชายเสียชีวิตจากอุบัติเหตุหลังเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ยังจ่ายค่ารักษายังไม่หมด อยากซื้อเหล้าเพิ่ม จึงขับมอเตอร์ไซค์ย้อนศรชนกับรถกระบะอย่างแรง เสียชีวิตอายุ 32 ปี

จากเรื่องราวชีวิตของผู้คนรอบข้างที่เต็มไปด้วยทั้งเรื่องราวที่ดีงามและเรื่องราวที่เป็นอุทาหรณ์ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมาเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ค่ะ