EP.624 ไม่รู้ว่าจะหาใครมาแต่งแทนเลยแต่งงาน

นี่คือเรื่องราวของ ผู้ส่งเคส ที่ได้เมตตาเล่าเรื่องราวชีวิตของครอบครัวมาถึง คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อขอความเมตตาไขข้อข้องใจในปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น

**ประวัติผู้ส่งเคส**

ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ใน พ.ศ. 2525 จากการจัดทัศนศึกษาของโรงเรียน ครั้งแรกที่ได้มาวัดรู้สึกประทับใจมากในความมีระเบียบเรียบร้อยและความสะอาดภายในวัด หลังจากนั้นก็ได้มาวัดบ่อยครั้ง แต่ต่อมาต้องหยุดไปช่วงหนึ่งเพื่อช่วยกิจการงานที่บ้าน ผู้ส่งเคสกลับมาวัดอีกครั้งในปี 2536 ในช่วงงานหล่อรูปเหมือนหลวงปู่วัดปากน้ำด้วยทองคำ รู้สึกดีใจมากที่ยังมีโอกาสได้หล่อรูปเหมือนหลวงปู่ เสมือนท่านได้ไปตามให้กลับมา ทำให้ผู้ส่งเคสมาสร้างบารมีจนถึงทุกวันนี้ ผู้ส่งเคสไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องแต่งงาน และเฉยๆ กับเรื่องนี้มาตลอด แต่คุณแม่เป็นห่วงเรื่องอายุ จึงคอยถามเรื่องแฟนอยู่เสมอ ผู้ใหญ่เห็นว่า ผู้ส่งเคส กับ ว่าที่สามีในตอนนั้นเหมาะสมกัน จึงได้จัดงานแต่งงานขึ้น ทั้งที่ ผู้ส่งเคส ยังสองจิตสองใจและคิดจะปฏิเสธ แต่เพราะว่าที่สามีบอกว่าถ้าไม่แต่งก็ต้องหาใครมาแต่งแทน ผู้ส่งเคสไม่รู้จะหาใครมาแต่งแทนจึงต้องปล่อยเลยตามเลย

**เนื้อเรื่อง**

ครอบครัวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นด้วย พ่อกับแม่ ซึ่งเป็นคนยากจน ทำงานเป็นลูกจ้างอยู่ในโรงงาน ต่อมาพ่อได้ไปรู้สูตรการทำรองเท้าฟองน้ำ จึงนำมาทดลองทำเอง คุณภาพใช้ได้ พ่อจึงเปิดกิจการเล็กๆ ขึ้นทำกันในหมู่ญาติ กิจการดำเนินไปได้ด้วยดี รายได้ดีมาก แต่วันหนึ่งได้เกิดเพลิงไหม้ขึ้นที่โรงงาน ซึ่งตั้งอยู่ติดกับบ้าน แม่ห่วงลูกๆ จึงรีบขนคนออกมาก่อน ขนของไม่ทัน ผู้ส่งเคสอายุเพียง 6 ขวบยังช่วยอะไรไม่ได้ แม่เล่าว่าเห็นแบงค์เป็นปึกๆ ถูกไฟไหม้จนหมด นำออกมาได้เพียงน้อยนิด ส่วนพ่อมัวแต่ห่วงโรงงาน ฉีดน้ำดับเพลิงจนเกือบโดนไฟคลอกตาย คนต้องอุ้มพ่อออกมา ทรัพย์สินมีค่า บ้าน และโรงงานถูกไฟไหม้หมด แทบไม่เหลืออะไรเลย ครอบครัวต้องอพยพไปขออาศัยญาติอยู่ชั่วคราว

หลังจากนั้นพ่อก็เริ่มต้นกิจการใหม่ทั้งหมด โดยย้ายไปอยู่อีกที่หนึ่ง พ่อและแม่สร้างตัวขึ้นมาใหม่ด้วยกำลังใจที่ไม่ยอมแพ้ ลูกๆ ที่อยากเรียนก็ต้องมาช่วยกิจการของพ่อแม่ เพราะหาคนงานยาก ครอบครัวต้องเป็นทั้งเจ้าของกิจการและพนักงาน แต่ก็สามารถตั้งตัวได้อีกครั้งหนึ่ง พ่อไม่ดื่มเหล้าแต่สูบบุหรี่มาก วันละ 2-3 ซอง ม้วนต่อม้วน ต่อมาพ่อมีอาการไอมาก ไปหาหมอ หมอเจาะที่ซี่โครงดูดของเสียออก พ่อเจ็บและทรมานมากจนเข็ดตอนนั้น หมอสั่งห้ามสูบบุหรี่อีก พ่อรับปากด้วยความเข็ด แต่หลังจากออกจากโรงพยาบาลเพียง 1 เดือน ก็กลับมาสูบอีก สูบได้ประมาณ 1-2 เดือน พ่อก็เสียชีวิตลงในวันที่ 5 มกราคม 2540

คุณแม่มีฐานะยากจนมาแต่งงาน ต้องช่วยพ่อทำโรงงาน หลังคลอดลูกทุกคน แม่จึงไม่เคยได้อยู่ไฟเลย ทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันแม่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและกระดูกเข่าเสื่อม

น้องชายประสบอุบัติเหตุเครื่องจักรปั๊มหูรองเท้าที่โรงงาน ตัดหลังเท้าน้องชายจนเกือบขาดออกจากกัน พี่สาว (น่าจะเป็นผู้ส่งเคส) จับเท้าที่เกือบขาด นำส่งโรงพยาบาล น้องชายเสียเลือดมาก หมอทำการต่อให้ บอกให้รอดูอาการ 3 วัน ถ้าติดแผลจะเป็นสีแดง ถ้าไม่ติดแผลจะเป็นสีคล้ำ มีคนแนะนำให้ผู้ส่งเคสไปอธิษฐานที่โบสถ์ ผู้ส่งเคสทำตาม อธิษฐานขอให้เท้าน้องชายต่อติด ถ้าต่อติดจะตั้งใจสร้างบุญบารมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างเต็มที่ ปรากฏว่าแผลต่อติด

แต่ยังไม่ทันรักษาจนหาย หมอที่ผ่าตัดจำเป็นต้องไปศึกษาต่อต่างประเทศ มอบเรื่องไว้ให้หมอคนอื่นรักษาต่อ เปลี่ยนหมอ รักษามาตลอด 2 ปี แผลก็ยังไม่หาย แผลอ้าเป็นปากฉลาม มีน้ำเหลืองไหลเยอะตลอดเวลา ทำให้น้องชายกังวลใจมาก มีคนแนะนำให้ไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลอื่น น้องชายไปทำตาม แล้วก็เจอหมอคนเดิมที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ หมอคนนั้นจึงกลับมารักษาต่อให้ โดยเอาหนังหน้าแข้งมาปิดแล้วเย็บแผลใหม่ แผลก็หายเป็นปกติ ถูกธาตุกัน แต่หลังหาย ขาก็งอไม่ได้ วิ่งไม่ได้ ไม่สามารถคุกเข่าก้มกราบพระได้จนถึงปัจจุบัน

ผู้ส่งเคสเองทำงานในธนาคาร ตอนทำงานใหม่ๆ ยังไม่ถึงปี ทำเงินขาดไป 150,000 บาท ทำให้ต้องเป็นหนี้ทั้งที่ไม่ได้ใช้เงิน ธนาคารช่วย 25% ที่เหลือ 75% คือ 112,500 บาท ผู้ส่งเคสต้องจ่ายเอง ต้องทำงานฟรีอยู่ถึง 2 ปี หนี้ไม่ได้ก่อ แต่ต้องรับต่อ ด้วยเหตุนี้จึงถูกย้ายไปทำงานแผนกอื่น ทำให้มีโอกาสพบปะลูกค้าและเป็นกัลยาณมิตรชวนทำบุญ

ผู้ส่งเคสไม่ได้เข้าวัด และไม่คิดจะแต่งงาน แต่คุณแม่ห่วง ครอบครัวสามีกับผู้ส่งเคสรู้จักกันมานาน บ้านใกล้กัน วันหยุดผู้ส่งเคสมักพาอาม่า (น่าจะเป็นยายหรือญาติผู้ใหญ่) ไปคุยเล่นกับแม่ของสามี ผู้ใหญ่เห็นว่าเหมาะสมกันจึงถามความเห็น ผู้ส่งเคสเฉยๆ ผู้ใหญ่เลยคิดว่าคงไม่ปฏิเสธ จึงช่วยกันจัดพิมพ์การ์ดและเตรียมงาน ผู้ส่งเคสยังสองจิตสองใจว่าจะแต่งงานดีไหม แต่การ์ดแจกไปแล้ว งานเตรียมแล้ว แขกมาแล้ว วันแต่งคิดจะปฏิเสธแต่ไม่ได้แล้ว เพราะว่าที่สามีบอกว่าถ้าไม่แต่งให้ไปหาใครมาแต่งแทน ผู้ส่งเคสไม่รู้จะหาใครมาแทนจึงจำต้องปล่อยเลยตามเลย

หลังแต่งงาน ผู้ส่งเคสได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรที่ดี ชวนสามีเข้าวัด ครอบครัวของสามีมีพื้นฐานจิตใจดี จึงไม่มีอุปสรรคในการไปวัดสั่งสมบุญ สามีได้รับคัดเลือกให้ไปทำงานที่สิงคโปร์ในตำแหน่งผู้จัดการบัญชี ตั้งแต่ 7 กรกฎาคม 2545 ถึงปัจจุบัน ตอนแรกสามีไม่อยากไปเพราะห่วงแม่ที่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและไตวาย ต้องใช้เงินมากฟอกเลือด ผู้ส่งเคสจึงอาสาช่วยพี่สาวสามีพาแม่ไปฟอกเลือดที่โรงพยาบาล ต้องไปฟอกเลือดอาทิตย์ละ 2 ครั้ง สามีจึงยอมไปเพื่อหาเงินค่าฟอกเลือดให้แม่ เมื่อไปอยู่สิงคโปร์ สามีก็ได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ช่วยสนับสนุนงานศูนย์ปฏิบัติธรรมสาขาของวัดพระธรรมกายที่นั่น ผู้ส่งเคสดูแลแม่ของสามีอยู่ถึง 4 ปี ต่อมาตาแม่สามีเริ่มมัว มองไม่ค่อยเห็น ผู้ส่งเคสตั้งใจจะพาไปผ่าตัดตา แต่วันหนึ่งแม่สามีหกล้มที่บ้าน กระดูกก้นกบเคลื่อน หมอต้องดามกระดูก แม่สามีนอนติดเตียงไปไหนไม่ได้ 1 เดือน ทำให้เป็นแผลกดทับและติดเชื้อ เสียชีวิตลงในที่สุด