EP.588 ผ่าตัดขาหวังว่าจะเดินได้

ผู้ส่งเคสทำธุรกิจส่วนตัว เปิดอู่แท็กซี่ให้คนเช่าอยู่ในกรุงเทพฯ กิจการดีมากจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสเข้าวัดมาสร้างบารมีกับหมู่คณะเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2542 จากการชักชวนของพี่กัลยาณมิตรท่านหนึ่ง จากนั้นก็ได้มาวัดกันทั้งครอบครัว ทำบุญกับทางวัดเรื่อยมา และได้ทำบุญเป็นประธานกฐินทุกปีค่ะ

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนจีน แต่งงานกับคุณแม่ แล้วตั้งรกรากอยู่ที่อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น คุณพ่อเป็นคนดีมาก รักครอบครัว ดูแลรับผิดชอบทุกอย่าง เป็นยอดคุณพ่อที่หาได้ยาก คุณแม่มักจะพรรณนาคุณความดีของท่านให้ลูกๆ ฟังเสมอ คุณพ่อมีอาชีพขับรถสองแถวรับจ้างทั่วไป นี่เห็นไหมจ๊ะ ว่าคนดีนี่พ่อที่ดีเนี่ยแม่ต้องพรรณนาความดีให้ลูกฟังนี่เป็นสิ่งที่ดีมากเลย

ขณะที่ผู้ส่งเคสอายุ 7 ขวบ วันหนึ่งมีหญิงอุ้มท้องจูงลูกเล็กๆ มาหาพ่อ ขอให้พ่อขับรถไปส่งที่เขาสวนกวาง ซึ่งอยู่ในจังหวัดขอนแก่น พ่อจึงตกลงและออกเดินทางในตอนค่ำคืนนั้น โดยมีคุณพ่อ หญิงท้องแก่ และลูกเล็กของเธอนั่งอยู่ด้านหน้าด้วยกันในรถสองแถว ระหว่างทาง ขณะที่รถถึงตำบลปากน้ำคลอง เวลาประมาณตี 3-4 ก็ไปประสานงากับรถสิบล้อ คุณพ่อถูกอัดติดกับพวงมาลัยเสียชีวิตทันที ผู้หญิงคนนั้นก็เสียชีวิตทันทีเช่นกัน ไปกัน 3 คน พ่อเสียชีวิตในฐานะโชเฟอร์ ผู้หญิงเสียชีวิตทันที แต่เด็กไม่เป็นอะไรเลย ตาย 2 เด็กอยู่ ผู้ใหญ่แข็งแรงกว่าด้วย อ้อ เด็กไม่แข็งแรงเพราะยังน้อยอยู่ แต่ผู้ใหญ่ตาย เด็กไม่ตาย นี่แหละมันถึงงง แสดงว่ามันจะต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เกิดเหตุการณ์งงๆ อย่างนี้ขึ้น

คนในหมู่บ้านขับรถผ่านไปเจอพอดี จึงนำข่าวมาบอกคุณแม่ พวกเราจึงเดินทางไปดู กว่าจะไปถึงก็ 7 โมงเช้า เห็นซากรถพ่อ ส่วนหน้าไปเกยอยู่กับหน้ารถสิบล้อ ส่วนหลังกระเด็นไปไกลประมาณครึ่งกิโลเมตร แม่ค้าบริเวณนั้นเล่าว่า ตอนเกิดเหตุเห็นรถสิบล้อวิ่งส่ายขวางถนนมาแต่ไกลและขับมาอย่างเร็วเหมือนคนขับเมายาบ้า พ่อเองคงหาทางหลบแต่หลบไม่ได้ จึงประสานงาอย่างจัง ทำให้รถพ่อขาดกระเด็นเป็น 2 ท่อน แต่คำบอกเล่าของแม่ค้าสวนทางกัน ทำให้คุณแม่คิดว่าเจ้าของรถสิบล้อสร้างภาพให้เห็นว่าพ่อเป็นคนผิด ขับรถไปชนเอง เพราะฉะนั้นส่วนหน้ารถจึงไปเกยกับหน้ารถสิบล้อ ก็สร้างภาพ นี่คือความเข้าใจของแม่ คุณแม่จึงเอาเรื่อง ได้นำเงินที่พ่อเก็บสะสมไว้ไปจ้างทนายความมาว่าความ แต่ผลสุดท้าย ทนายไม่ได้ความอะไรเลย แพ้คดี เสียเงินฟรี คุณแม่รักพ่อมากเพราะพ่อเป็นคนดี สไตล์แบบดูผลปัจจุบันแล้วมันไม่เหมาะสม เลยต้องสู้

หลังจากพ่อเสียชีวิตลง ลูกๆ ลำบากมาก แม่ต้องเข้ากรุงเทพฯ ไปทำงานรับจ้างตัดเย็บเสื้อผ้า นี่ไม่ยอมแพ้เห็นไหม ไม่ยอมแพ้เลย แล้วส่งเงินมาให้ลูกๆ โดยมอบหน้าที่ให้น้าสาวรับผิดชอบ แต่น้าสาวบอกว่าแม่ไม่ค่อยส่งเงินมา ทำให้ลูกและพี่สาว 2 คนที่อยู่กับน้าต้องอดมื้อกินมื้อบ่อยๆ ผู้ส่งเคสเองต้องออกไปช้อนกุ้งฝอยในหนองน้ำมาทำอาหารประจำตั้งแต่ 8 ขวบถึง 12 ขวบ นี่เห็นไหมจ๊ะ 12 ขวบ แต่ไม่กล้าฆ่าปลา เพราะกลัวปลาเจ็บ นี่เห็นไหมจ๊ะนี่ แต่กุ้งไม่เจ็บ กุ้งกระโดดได้ ทำอย่างนี้จนเรียนจบ ป.6 ก็สู้ชีวิตเพราะไม่มีทางเลือกอื่น ถ้ายอมแพ้ก็แพ้ ผู้ส่งเคสจึงเข้ามาทำงานรับจ้างเย็บผ้าอยู่กับแม่ที่กรุงเทพฯ พออยู่กับแม่ก็สบายขึ้น กระทั่งต่อมาได้แต่งงาน มีครอบครัว มีบุตร 4 คน สามีเป็นคนดี ขยันทำมาหากิน ไม่เคยเจ้าชู้ รักครอบครัว ไม่ได้มาเจอวัดพระธรรมกาย ลูกและสามีก็ทำบุญเคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกันตลอด อื้อหือ นี่เขาเรียกว่าคู่บุญคู่บารมี แล้วก็มากันทั้งครอบครัว นี่เขาเรียกว่าครอบครัวธรรมกาย ที่ต้องทำอย่างนี้เพราะบุญไม่มีขาย อยากได้ต้องทำเองค่ะ นี่ถูกต้องตามหลักวิชชาเลย บุญจะไม่มีขายแล้วยังไม่มีหล่นทับด้วย มีแต่กระสอบหรือถังสีหล่นงั้นแหละ

แต่ผู้ส่งเคสมีปัญหาเรื่องลูกชายคนโต เค้าพิการที่ขามาแต่กำเนิด ลูกชายคนโตอยู่ในท้องได้เพียง 6 เดือนครึ่งก็คลอดออกมา น้ำหนัก 1 กิโล 4 ขีด ต้องเข้าตู้อบ 40 วัน พอออกมาก็สมบูรณ์แข็งแรงดีเหมือนเด็กปกติ แต่พอ 1 ขวบเค้าก็ยังยืนไม่ได้ ทั้งที่ตอนนั้นขาไม่รีบ เวลาจับยืนเค้าจะยืนโดยใช้ปลายเท้าหยิก เท้าทั้งสองจะบิดเข้าหากัน ยืนลักษณะเหมือนคนยืนอั้นฉี่ พาไปปรึกษาหมอเรื่อยๆ จนเจอหมอคนหนึ่งที่มีคนบอกว่าเก่งมาก ไปปรึกษา หมอตรวจแล้วลงความเห็นว่าต้องผ่าตัดและยืนยันว่าถ้าผ่าแล้วจะเดินได้ ลูกชายจึงผ่าตัดครั้งแรก ตอนอายุ 4-5 ขวบ บริเวณใต้ขาหนีบทั้งสองข้าง แผลยาวประมาณ 5 นิ้ว ผ่าเสร็จก็ใส่เฝือกที่ขาทั้งสองข้าง เอาไม้ถ่างไว้ประมาณ 2 เดือน เค้าจะโอดครวญด้วยความปวดเมื่อยทรมาน คอยบอกให้ช่วยพลิกตัว พอแผลหาย เค้าก็ยังเดินไม่ได้อย่างที่หมอบอก 2-3 ปีต่อมา หมอคนนั้นนัดผ่าอีก บอกไม่เป็นไร ผ่าคราวที่แล้วเดินไม่ได้ มาผ่าอีกคราวนี้ หมอบอกว่าต้องตัดเส้นเอ็นจึงจะทำให้เดินได้ เพราะที่ผ่าแล้วยังไม่ได้ตัด ยังมีเส้นเอ็นเหลืออยู่ ก็จะตัด จะได้ทำให้เดินได้ ลูกชายจึงเข้าผ่าตัดครั้งที่ 2 บริเวณขาพับทั้งสองข้าง ผ่าเสร็จก็ทำกายภาพบำบัดเรื่อยๆ แต่ก็ยังเดินไม่ได้เหมือนเดิม ประมาณว่าหมอก็นัดผ่าเอ็นร้อยหวายต่อ คือยังไม่หมด ตอนแรกผ่าธรรมดา ต่อมาผ่าตัดเส้นเอ็น แล้วนี่ผ่าร้อยหวาย แต่คราวนี้ผู้ส่งเคสไม่เชื่อหมอแล้ว โอ้ งี้ไม่ไหวเนี่ย จึงไม่ยอมให้ผ่า สงสารลูกชายมาก คิดว่าถึงผ่าก็ไม่หายหรอก คุณหมอไหนงี้เลย แต่บางคนแล้วไม่ใช่ทุกคนหรอก คือถ้าถนัดทั้งผ่าก็จะผ่ากันอย่างนั้นแหละ ผู้ส่งเคสคิดว่าผ่าก็ไม่หาย อยากให้เค้านอนพักดีกว่า เลยให้เค้าพัก ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยปล่อยเรื่อยมา จนปัจจุบันลูกชายอายุ 19 ปีแล้ว ไม่สามารถเดินได้เลย คลานอยู่กับบ้าน และไม่สามารถเรียนหนังสือได้ด้วย เคยจ้างครูมาสอนพิเศษที่บ้าน แต่ครูบอกเลิกหมด ครูคงรำคาญ เพราะเวลาสอนเขียนหนังสือลูกชายจะก้มหน้าติดกระดาษ แก้เท่าไหร่ก็ไม่หาย จึงกลายเป็นคนไม่รู้หนังสือไปเลย

ภายหลังเมื่อรู้จักวัดพระธรรมกาย ตอนยังไม่มีจานดาวธรรม ผู้ส่งเคสจะซื้อเทปธรรมะของหลวงพ่อไปให้เค้าฟัง เค้าชอบนั่งสมาธิฟัง เวลาถามว่าเห็นอะไรไหม เค้าจะตอบว่าไม่เห็นมีอะไรเลยนอกจากองค์พระ บางครั้งก็เห็นดวงแก้ว เออ แปลกดีเนาะ เค้าจะรักหลวงพ่อมาก และหวงม้วนเทปหลวงพ่อม้วนนี้มาก ใครจะแตะต้องไม่ได้เลย เพราะว่านั่งแล้วเค้าไม่เห็นอะไรเลย นอก จาก องค์พระ ดวงแก้ว ต่อมาได้ติดจานดาวธรรมที่บ้าน เค้าก็ยกม้วนเทปทั้งหมดที่มีให้คนอื่นไปจนหมด ทำทานต่อไปเลย บอกว่าม้วนนี่แหละที่ทำให้เค้าไม่เห็นอะไรเลย นอกจากองค์พระและดวงแก้ว บอกเอาไปนั่งมั่งไป ถามเหตุผล เค้าตอบว่าฟังมาหมดแล้ว หลายรอบจนจำได้หมดแล้ว เลยยกให้คนอื่นเป็นธรรมทาน เข้าใจพูดซะด้วย เค้าหันมาดูหลวงพ่ออย่างเอาจริงเอาจังผ่านช่อง DMC ดูอย่างตั้งใจจนดึกดื่นเที่ยงคืน โดยเฉพาะช่วงฝันในฝัน ตอนเช้ามาเค้าจะบอกว่าวันนี้หลวงพ่อบอกบุญนี้ บุญนี้นะ ซึ่งปกติสามีผู้ส่งเคสจะให้เงินลูกทั้ง 4 คนประจำทุกเช้า นี่น้ำใจพ่อ ลูกชายคนนี้ได้เงินจากพ่อแล้วจะเอามาทำบุญที่หลวงพ่อบอกจนหมดทุกวันเลย สาธุ นี่เค้าจะรักหลวงพ่อมาก แต่แปลกที่หลังจากเลิกฟังเทปแล้วหันมาดูจานดาวธรรม เค้ากลับไม่ยอมนั่งสมาธิอีกเลย เลิก เคยถามว่าทำไม เค้าก็ไม่ตอบ และนิสัยก็เปลี่ยนไป จากคนพูดเก่งกลับเป็นคนไม่ค่อยพูด คือพูดมาเยอะแล้ว ต้องถามซ้ำถึง 5 ครั้งเค้าถึงจะตอบ เคยถามว่ามีอะไรในใจอยากบอกแม่ไหม เค้าสามารถสวดมนต์และอธิษฐานจิตตามดาวธรรมได้ ทั้งที่ไม่มีรู้หนังสือเลย

คุณพ่อของสามีผู้ส่งเคสเป็นคนจีน นิยมฆ่าไก่ไหว้เจ้าตามประเพณีจีน แต่ไม่ได้ทำบุญไว้ในพระพุทธศาสนา เคยดื่มเหล้า สูบบุหรี่ติดต่อกันนานหลายปีจนเป็นวัณโรค ไอมากจึงเลิกสูบบุหรี่และเลิกดื่มเหล้า คือมันหมดสภาพในการดื่มแล้ว เห็นมั้ยว่าน้ำเมามหาโทษ ภายหลังผู้ส่งเคสและสามีแยกบ้านมาอยู่กรุงเทพฯ ซึ่งพ่อสามีอยู่ต่างจังหวัดกับลูกชายของท่านซึ่งเป็นพี่ชายสามี วันหนึ่งพี่ชายสามีแจ้งทางโทรศัพท์ว่าพ่อลื่นล้มในบ้านแล้วเสียชีวิต พอได้รับแจ้งก็รีบไปบ้านพี่ชาย ไปถึงศพพ่อถูกอาบน้ำใส่เสื้อผ้า มัดตราสังข์เรียบร้อยแล้ว ไม่เชื่อว่าจะลื่นล้มตายเพราะท่านยังแข็งแรงดี เข้าไปจับเท้า เห็นว่ายังอุ่นๆ อยู่ จึงชวนสามีช่วยกันปลดกระดุมเสื้อ พลิกร่างดูทั่ว จึงพบรอยถูกแทงด้วยมีดถึง 3 แห่ง ที่ขมับซ้าย 1 แผล บริเวณหัวใจ 1 แผล ที่ข้อมือซ้ายอีก 1 แผล แผลยังใหม่มีเลือดซึมอยู่ ใช้ทิชชู่ซับเลือด แหวกดูทุกแผล แน่ใจว่าเป็นรอยแทงด้วยมีดชนิดเดียวกัน แผลที่ข้อมือมองเห็นเส้นเอ็นสีขาวชัดเจน สามีเห็นแล้วตาไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่เก็บความสงสัยไว้

หลังจากท่านเสียชีวิต 3 วัน ผู้ส่งเคสฝันเห็นท่านนั่งใกล้ๆ กับโรงศพ รู้ในฝันว่าท่านตายแล้ว ท่านบอกว่ามีเงิน 30,000 บาทอยู่ตรงตู้พลาสติกที่พ่อนอน นี่มาเข้าฝันงั้นนะจ๊ะ ถามกลับว่าเจอแล้วให้เอาไปทำอะไร พ่อตอบว่าเอาไปทำบุญหน่อยซิ เอาไปทำบุญให้หน่อย เออ เข้าใจฝันเนอะ เออ รุ่งเช้าไปแจ้งฝันให้พี่สาวและพี่ชายสามีฟัง พี่สาวสามีเป็นฝ่ายค้นหาและเจอเงินจริง แต่มีเงินแค่ 20,000 ไม่ใช่ 30,000 อย่างที่พ่อบอก ผู้ส่งเคสจะนำเงินนั้นมาสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้ท่าน 1 องค์ สาธุ และสร้างให้แม่สามีอีก 1 องค์ สาธุ จากนั้นก็ไม่ฝันเห็นท่านอีกเลย นี่เข้าใจนะ ขนาดตายแล้วยังมาเข้าฝันเลย ต้องสร้างพระธรรมกายประจำตัว เพราะฉะนั้นเนี่ยเราอย่าคอยให้เราตายแล้วมาเข้าฝัน ทำตอนยังมีชีวิตอยู่เถอะ เพราะว่าบุญ บุญนี้ไม่มีขายจ้ะ