EP.796 โอ้ เจ้าดอกไม้บาน

ผู้ส่งเคส รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 เมื่อกัลยาณมิตรท่านหนึ่งชวนสามีไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ เขาบอกว่าสวนวัดสวย สงบ ร่มรื่น บรรยากาศเหมือนสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อได้ไปถึง ผู้ส่งเคส สามี และทุกคนที่ไปก็รู้สึกสดชื่นเบิกบานตามที่ได้ยินมา วันแรกที่ไป ผู้ส่งเคส เห็นรูปหลวงปู่ก็สะดุดใจ เพราะเคยเห็นรูปท่านบนรถเมล์ เมื่อได้ดูประวัติหลวงปู่และคุณยายก็เกิดศรัทธา คิดว่ารู้จักวัดช้าไป การไปครั้งนั้นตรงกับวันครบรอบ 119 ปีหลวงปู่ คืนก่อนวันงาน สามีของผู้ส่งเคส ขณะนั่งสมาธิในห้องปฏิบัติธรรมบนพนาวัฒน์ ก็รู้สึกเหมือนตัวลอย เมื่อเดินออกจากห้อง ท่านแหงนมองท้องฟ้าก็เห็นหลวงปู่นั่งอยู่บนก้อนเมฆ มีคนอื่นเห็นเหมือนกันหลายคนเป็นพยาน จากนั้นมา ผู้ส่งเคส และสามีก็ได้มาวัดอย่างสม่ำเสมอ

ชีวิตของ ผู้ส่งเคส เกี่ยวพันกับเรื่องราวของครอบครัวที่หลากหลาย เริ่มจากเตี่ยของ ผู้ส่งเคส ซึ่งเกิดที่เมืองจีน ได้อพยพมาเมืองไทยเมื่ออายุ 10 ขวบ และอาศัยอยู่แถวคลองสาน เมื่ออายุได้ 25 ปี เตี่ยได้แต่งงานกับแม่ซึ่งอายุ 20 ปี แม่เป็นคนจีนที่เกิดในเมืองไทย ตั้งแต่เด็ก แม่ต้องมาอยู่กับพี่สาวคนโต เพื่อช่วยเลี้ยงลูกพี่สาวและช่วยขายของแถวคลองสาน ใกล้ๆ กับที่เตี่ยอยู่ แม่ไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ หลังแต่งงาน แม่เข้ามาอยู่บ้านเตี่ย คิดว่าจะสบายกว่าอยู่กับพี่สาว แต่กลับตรงข้าม แม่ต้องทำงานหนักกว่าเดิม ทำทุกอย่างในบ้าน แถมถูกญาติพี่น้องเตี่ยรังเกียจเหยียดหยาม จนรู้สึกกดดันมาก เมื่อคลอด ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกคนแรกได้ประมาณ 2-3 เดือน เตี่ยกับแม่ก็ถูกคุณย่า ไล่ออกจากบ้านโดยไม่ทราบเหตุผล

เตี่ยจึงพาแม่และ ผู้ส่งเคส นั่งรถไฟไปจังหวัดสุโขทัย ที่นั่น น้าสาวและน้าเขยของเตี่ย ซึ่งอพยพมาจากเมืองจีนพร้อมกัน ได้มาตั้งรกราก ทำอาชีพพ่อค้าคนกลางรับซื้อพืชไร่ขายที่กรุงเทพฯ และมีฐานะร่ำรวย เตี่ยไปอยู่กับน้าสาว แต่ก็ไม่ได้รับการช่วยเหลือเท่าที่ควร ต้องทำงานแบกหามกระสอบป่านให้เขาเหมือนคนงานทั่วไป แม้จะเหนื่อย แต่เตี่ยก็อดทนทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว ต่อมา เตี่ยเกิดความคิดว่า พี่สาวของตนเองขายกระสอบป่านอยู่ที่กรุงเทพฯ หากเรารับกระสอบป่านจากพี่สาวมาขายเองที่สุโขทัยก็น่าจะดี ความทุกข์ทำให้เกิดปัญญา หาเครื่องผ่อนแรง เตี่ยจึงพาครอบครัวออกจากบ้านน้าสาว มาเช่าบ้านไม้สองชั้นในตลาดสวรรคโลก แล้วไปรับกระสอบป่านจากพี่สาวที่กรุงเทพฯมาขาย ฐานะเริ่มดีขึ้น

แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เกิดเพลิงไหม้ขึ้นทั้งตลาดสวรรคโลก ในคืนฤดูหนาวกลางเดือนคืนหนึ่ง สมบัติทุกอย่างในบ้านรวมถึงกระสอบป่านถูกไฟไหม้จนหมด เทศบาลได้ปลูกบ้านไม้ให้ใหม่ อยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่เดิมที่ไฟไหม้ เตี่ยเหมือนแมงมุม พยายามตั้งต้นค้าขายกระสอบใหม่ ฐานะดีขึ้นอีก จนมีเงินไปซื้อตึกอาคารพาณิชย์ได้ แต่ที่ดินยังเป็นสิทธิ์ของเทศบาลอยู่ จึงต้องจ่ายค่าเช่าที่ดินทุกปี ต่อมา กิจการขายกระสอบซบเซาลง เตี่ยจึงเปลี่ยนอาชีพมาขายหนังสือพิมพ์ ลอตเตอรี่ และของเด็กเล่น เรียกได้ว่าเตี่ยเป็นคนสู้ชีวิต

เมื่ออายุ 40 ต้นๆ เตี่ยมีก้อนเนื้อเป็นรูปกลมๆ ที่ขาหนีบ เคยผ่าตัดไป 1 ครั้งก็หายไป แต่ 2-3 ปีต่อมาก็กลับขึ้นมาใหม่ รักษาไม่หาย และเคยเป็นหนักถึงขั้นมีเลือดไหลออกมาเป็นถุงๆ ในที่สุด เตี่ยเสียชีวิตเมื่ออายุ 51 ปี หลังเตี่ยเสียชีวิต ผู้ส่งเคส ไปเก็บของในห้องเตี่ยจึงพบฉลากยาที่ระบุว่าใช้รักษามะเร็งต่อมน้ำเหลือง ไม่มีใครรู้มาก่อนว่าเตี่ยเป็นมะเร็ง เพราะเตี่ยจะบอกว่าเป็นเนื้อ งอกธรรมดา เตี่ยไม่ยอมให้ความเครียดระบาดในครอบครัว ผู้ส่งเคส เป็นห่วงเตี่ยมาก เพราะเตี่ยไม่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา เตี่ยคิดว่าพระคือคนขี้เกียจทำมาหากิน เวลาเห็นพระ เตี่ยจะบอกว่าแข็งแรงอยู่ทำไมไม่ไปทำมาหากิน บวชทำไมเสียเวลา ที่คิดเช่นนี้เพราะเตี่ยไม่รู้ว่าพระภิกษุสงฆ์คือใคร

ส่วนแม่ของผู้ส่งเคส มีโรคอย่างหนึ่ง คือเฉพาะช่วงฤดูร้อนจะมีอาการทางประสาททุกปี อาการคือตาแข็ง ไม่หลับนอน พูดถึงแต่เรื่องที่เคยถูกคุณย่าและญาติเตี่ยกดดันและน้อยใจ เป็นแต่ละครั้งประมาณ 4-5 คืน เมื่ออายุมากขึ้น อาการหนักกว่าเดิม พูดไปร้องไห้ไป บางครั้งร้องเพลงงิ้ว ยิ้ม หัวเราะ ต่อมาก็มีอาการชักเกร็ง หลังชักครั้งนั้น เวลา มีอาการ แม่จะพูดถึงอดีตเดิมๆ ด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด ไม่ใช่น้อยใจเหมือนครั้งแรกๆ กลางเดือนมีนาคม 2543 แม่ต้องเข้าโรงพยาบาล หมอเอกซเรย์พบว่ามีเลือดออกในสมองมาก ต้องผ่าตัดด่วน แต่ไม่ทันได้ผ่าตัด แม่ก็เสียชีวิต อายุ 58 ปี

น้องชายคน ที่ 2 ของ ผู้ส่งเคส ตอนเด็กผอมบาง เงียบ ไม่ชอบพูด การเรียนดี จน มศ. 1 ป่วย เตี่ยพาไปหาหมอ หมอแนะนำให้พักสมอง หยุดเรียนไว้ก่อน พอจะกลับไปเรียนใหม่ เพื่อนก็ข้ามชั้นไปแล้ว เขาคิดมาก เตี่ยจึงให้ลาออกจากโรงเรียน น้องชายช่วยงานเตี่ย ทำตามที่เตี่ยบอกเหมือนมีเตี่ยเป็นที่พึ่ง พอเตี่ยเสียชีวิต น้องสาวคนเล็กดู กิจการแทน น้องสาวใจร้อน บวกกับเครียดที่ต้องดูแลทั้งแม่และพี่ชาย (น้องชายคน ที่ 2) ซึ่งมีอาการทางประสาททั้งคู่ เมื่อเห็นน้องชายทำงานช้า ไม่ได้ดังใจ ก็บ่น ทะเลาะกันบ่อย น้องชายคิดมาก เพราะน้องสาวไม่เข้าใจเขาเหมือนเตี่ย รู้สึกเหมือนตัวเองขาดที่พึ่ง ได้ยินข่าวลือว่าโลกจะแตก ก็กลัว มักถาม ผู้ส่งเคส เสมอว่าโลกจะแตกจริงไหม แตกเมื่อไหร่ ผู้ส่งเคส ก็ปลอบใจว่าโลกยังไม่แตก ปัจจุบันน้องชายอายุ 42 ปี วันๆ ไม่ได้ทำอะไร ยังต้องกินยา ระงับประสาทเป็นประจำ

ผู้ส่งเคส หลังมีงานทำก็แต่งงานกับสามี มีลูกชาย 3 คน สามีรักพี่น้องยิ่งกว่าอย่างอื่น ปี 2533 น้องชายสามีอยากได้บ้านกะทันหัน มาขอให้สามี ผู้ส่งเคส กู้เงินธนาคารให้ เงินเดือนสามีไม่พอ จึงเอาชื่อ ผู้ส่งเคส เข้าเป็นผู้กู้ร่วม น้องชายสามีสัญญาว่าจะส่งหนี้เอง แต่ไม่เป็นไปตามนั้น ผู้ส่งเคส และสามีจึงต้องชดใช้หนี้จนปัจจุบัน ผู้ส่งเคส ไม่เห็นด้วยกับการกระทำสามี เพราะตนเองและสามียังเช่าบ้านอยู่ แต่สามีบอกว่าแต่งงานแล้วต้องทำตัวให้โง่ อย่าอวดฉลาดเกินหน้าญาติพี่น้อง นี่คือคำสอนของสามี ห้ามแสดงความเห็น หลัง จากนี้ สามียังช่วยส่งลูกของพี่ชายคนโตเรียนจนจบปริญญาตรี ช่วงไม่มีเงินก็ดิ้นรนหาเงินจ่ายค่าเทอม ทั้งๆ ที่พ่อแม่เด็กยังอยู่

สามีผู้ส่งเคส ใฝ่ฝันอาชีพอิสระ คิดว่าจะรวยและไม่ต้องอยู่ใต้บังคับใคร จึงลาออกจากงานราชการ มาติดตั้งฝ้าเพดาน กระจก อลูมิเนียมตามโรงงาน บริษัท คอนโดฯ แต่กิจการไม่สำเร็จ เพราะเมื่อทำเสร็จ ลูกค้าไม่ยอมจ่ายค่าจ้าง เบี้ยวไปหลายราย รวมเงินหลายล้านบาท สามีหาอาชีพเพิ่ม โดยนำที่ดินและบ้านตระกูลไปค้ำประกันธนาคาร กู้เงินหลายล้านบาทมาทำธุรกิจที่ดินจัดสรร พอจะไปได้ดีก็เกิดภาวะ IMF ไฟแนนซ์ที่สามีค้ำประกันไว้ถูกปิด ไปอยู่ในกลุ่ม 56 ไฟแนนซ์ที่มีปัญหา ธุรกิจจัดสรรไปต่อไม่ได้ เพราะถูกสั่งงดทำธุรกรรม หนี้รวมประมาณ 20 ล้านบาท หากประนอมหนี้ได้จะเหลือ 5 ล้านบาท คุณครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจ ให้อดทนสู้ต่อไป บอกว่าก่อนเช้าจะมืด แต่ความมืดอยู่ไม่นาน อยากพ้นทุกข์ต้องสร้างสุขภิมาน เรื่องราวทั้งหมดนี้ นำมาสู่คำถามที่ ผู้ส่งเคส อยากจะทราบ