EP.597 จดหมายรักข้างถังขยะ

เรื่องราวนี้มาจากผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกสาวคนที่ 3 ในครอบครัวยากจนมากที่จังหวัดฉะเชิงเทรา ครอบครัวนี้อาศัยอยู่ในกระต๊อบเล็กๆ ท่ามกลางบ้านหลังใหญ่ในละแวกนั้น ทำให้ผู้คนเรียกพวกเขาว่า "ครอบครัวขอทาน" เพราะมีรายได้น้อย มักต่อรองราคาของจนบางครั้งก็ได้มาฟรีๆ บ้างก็ถูกขว้างทิ้งลงพื้นพร้อมกับคำพูดดูถูกว่า "เอาไปกินไป ไอ้พวกขอทาน" พ่อแม้จะเก็บอาหารเหล่านั้นมาให้ลูกๆ กิน แต่ด้วยความยากจนนี้ คุณพ่อคุณแม่ก็ยังคงมีลูกถึง 6 คน หญิง 4 ชาย 2 ผู้ส่งเคสต้องออกไปทำงานรับจ้างตั้งแต่อายุ 11 ขวบ จนถึงวัยผู้ใหญ่ ประสบปัญหาต่างๆ ในชีวิต รวมถึงความสัมพันธ์กับพ่อแม่ การแต่งงาน และการสูญเสียลูกหลายคน

ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีฐานะยากจนมากที่ฉะเชิงเทรา บ้านเป็นเพียงกระต๊อบเล็กๆ ล้อมรอบด้วยบ้านหลังใหญ่ ทำให้คนในละแวกนั้นเรียกพวกเขาว่าครอบครัวขอทาน พวกเขาชอบต่อรองราคาของจนบางครั้งได้มาฟรีๆ หรือถูกขว้างทิ้งพร้อมคำพูดดูถูกเหยียดหยาม แต่พ่อก็เก็บอาหารนั้นมาให้ลูกๆ แม้จะยากจน แต่ครอบครัวนี้ก็มีลูกถึง 6 คน คุณพ่อในปกติแล้วเป็นคนดีและมีความรับผิดชอบสูงต่อครอบครัว แรกๆ ท่านช่วยปู่ย่าทำพลุได้ค่าแรงเป็นข้าวและอาหาร แต่ไม่มีเงินค่าจ้าง จึงเปลี่ยนไปขับรถสิบล้อส่งของเพื่อหารายได้ อย่างไรก็ตาม ท่านขับรถสิบล้อได้เพียงเดือนเดียวก็ถูกไล่ออกเพราะดื่มเหล้าเมายา ติดผู้หญิง ทำให้เสียงานเสียการทุกวัน หลังจากนั้นก็หันมารับจ้างทั่วไป ทำทุกอย่าง แต่พอตกเย็นก็ดื่มเหล้าเมากลับบ้าน อาละวาดทำร้ายลูกเมีย คุณแม่เคยถูกซ้อมจนกระอักเลือด ตัวผู้ส่งเคสเองก็เคยถูกพ่อเอามีดไล่ฟัน แม้แต่หมาแมว สัตว์ปีกต่างๆ ก็ถูกเตะจนตายหรือถูกไม้แหลมเสียบตาย ฤทธิ์ของเหล้าเปลี่ยนพ่อจากคนแสนดีเป็นคนน่ากลัว มีอยู่คืนหนึ่งพ่อเมามากถึงขนาดเดินเข้ามาหาลูกสาวพร้อมพูดว่า "วันนี้จะเอาลูกสาวเป็นเมีย" โชคดีที่แม่ช่วยไว้ทัน เมื่อสร่างเมาพ่อสำนึกผิดและไม่กล้าเข้าใกล้ลูกสาวอีก วันที่พ่อเสียชีวิต ท่านได้ไปช่วยเพื่อนซึ่งเป็นสัปเหร่อเผาศพผีตายโหง พอกลับมาบ้านก็ผูกคอตัวเองตายในวัย 60 ปี

คุณแม่ของผู้ส่งเคสไม่ดื่มเหล้าแต่สูบบุหรี่ ตอนท้องแก่ใกล้คลอดผู้ส่งเคส แม่ไม่มีเงินแถมยังเจ็บท้องคลอด จึงต้องพายเรือข้ามแม่น้ำบางปะกงไปหาหมอตำแยเอง แม่เจ็บปวดทรมานมากจนไม่มีแรงพายเรือ ปล่อยให้เรือลอยไปตามน้ำ จู่ๆ เกิดลมพายุพัดกระหน่ำให้เรือหมุนวนกลางน้ำเกือบชั่วโมง แม่ทั้งกลัวทั้งเจ็บ คิดว่าต้องตายแน่ๆ พอคิดถึงความตายก็พลันนึกถึงหลวงพ่อโสธร ขอให้ท่านช่วย เรือจึงหยุดหมุน กว่าเรือจะหยุดก็เป็นชั่วโมง จนมีคนตกเบ็ดผ่านมาพบและรีบพาแม่ไปหาหมอตำแย แต่หมอตำแยไม่ยอมทำคลอดเพราะแม่ไม่มีเงิน คนตกปลาจึงไปยืมเงินชาวบ้านมาจ่ายค่าทำคลอด เหตุการณ์นี้ทำให้คุณแม่มักพูดกับลูกเสมอว่า ลูกเกิดมาทำให้ท่านลำบากเกือบตาย ท่านจึงไม่ชอบลูก แม่มักพูดบ่อยๆ ว่าเกลียดลูกคนนี้จริงๆ เวลาลูกพูดคุยด้วยแม่มักหันข้างหรือหันหลังให้ ถึงอย่างนั้น ผู้ส่งเคสก็ยังส่งเงินเลี้ยงดูแม่ตลอดเพราะรักแม่

ผู้ส่งเคสอายุเพียง 11 ขวบก็ต้องไปทำงานรับจ้าง เป็นคนรับใช้ ได้เงินเดือน 80 บาทมาช่วยครอบครัว ต่อมาลาออกจากงานโดยไม่บอกพ่อแม่ ทำให้ท่านทั้งสองโกรธมากถึงกับจับโยนลงบ่อน้ำลึก ผู้ส่งเคสต้องตะเกียกตะกายฝึกว่ายน้ำ สำลักน้ำเกือบตายเพราะว่ายน้ำไม่เป็น โชคดีที่ยายผ่านมาเจอและช่วยไว้ทัน เสียใจมากที่พ่อแม่ทำถึงเพียงนี้ จึงหนีออกจากบ้านไปเป็นคนรับใช้เลี้ยงเด็กจนอายุ 16 ปี จากนั้นไปทำงานโรงงาน ส่งเสียตัวเองเรียนภาคค่ำจนจบ มศ.5 เป็นเทพธิดาโรงงานจนอายุ 26 ปี

ปี 2526 พี่ชายของผู้ส่งเคสซึ่งทำงานรับส่งผลงานไปตะวันออกกลาง ติดต่อให้ไปทำงานแทนคนงานเก่าที่ยกเลิกการเดินทาง ผู้ส่งเคสเต็มใจไปเพราะอยากมีสามีชาวต่างชาติที่นั่น แต่เมื่อไปถึงกลับไม่เป็นดังที่คิด เพราะที่นั่นเคร่งศาสนามาก ผู้หญิงต้องคลุมผ้าสีดำทั้งตัว ห้ามไปไหนคนเดียว แรงงานต่างด้าวส่วนใหญ่อยู่แต่ในบ้านหรือที่ทำงาน ผู้ส่งเคสทำงานที่นั่น 1 ปีเต็ม ไม่ได้ติดต่อใครเลย แม้แต่จดหมายจากบ้านก็ไม่เคยได้รับ ป้าแม่บ้านชาวไทยสงสารจึงแนะนำให้เขียนชื่อที่อยู่พร้อมข้อความอยากเขียน แล้วนำไปวางข้างถังขยะ ผู้ส่งเคสเขียนว่า "ยังไม่มีแฟนนะคะ เขียนมาคุยกันบ้างนะคะ" นี่คือ "จดหมายรักข้างถังขยะ" อีก 1 เดือนต่อมา มีจดหมายตอบกลับวางอยู่ข้างถังขยะว่า "พี่ยินดีเป็นพี่ชาย" หลังจากนั้นทุก 3 วัน ผู้ส่งเคสกับเขาจะเขียนจดหมายถึงกันตลอด 1 ปีเต็ม สนิทกันมากทางตัวอักษร คุณป้ายังวางแผนให้นัดเจอกันโดยเขียนจดหมายทิ้งไว้ข้างถังขยะหน้าบ้าน ถึงเวลานัด ผู้ส่งเคสทำเป็นออกไปทิ้งขยะ เขาขี่จักรยานมาเจอพอดี ได้สบตากัน เขาถามว่า "นั่นน้องแมวใช่ไหมครับ" ผู้ส่งเคสตอบว่าใช่ แล้วถามกลับว่า "แล้วนั่นพี่ดมใช่ไหมครับ" เขาตอบว่าใช่พร้อมยิ้มให้ นี่คือครั้งแรกที่ได้คุยกันสั้นๆ ผู้ส่งเคสรวบรวมจดหมายถึง 1 กระสอบ

ปี 2529 ผู้ส่งเคสหมดสัญญาจ้างต้องกลับเมืองไทย ส่วนเขาเป็นพนักงานประจำตำแหน่งวิศวกรโรงงานน้ำผลไม้ เมื่อผู้ส่งเคสกลับไทย เขาเขียนจดหมายมาสู่ขอทันที แต่แม่บอกว่าไม่ให้ ไม่รู้จักคนบ้าที่ไหนเขียนจดหมายมาขอทางอากาศ ในขณะเดียวกันมีหนุ่มหลายคนมาขอแต่งงาน แม่ถามบ่อยๆ ว่าจะเลือกใคร ผู้ส่งเคสตอบเล่นๆ จริงๆ ว่าใครมาก่อนเลือกคนนั้น และคนที่มาก่อนคือพี่ดม พระเอกในดวงใจ บินตรงมาจากตะวันออกกลาง มาถึงบ้านก็จัดพิธีผูกข้อมือแต่งงานเสร็จในวันเดียว

จากนั้นสามีพาไปอยู่สงขลา แต่ญาติฝ่ายสามีไม่ยอมรับไม่ชอบผู้ส่งเคส พ่อสามีถึงกับตัดพ้อลูกชายว่าจะเลือกพ่อกับเมียใคร สามีตอบว่าจะเลือกทั้งสองคน ผู้ส่งเคสอยู่บ้านสามีด้วยความลำบากกายใจ ซ้ำสามียังต้องกลับไปตะวันออกกลางตามกำหนดการลา ปีหนึ่งกลับมาเจอครั้งละ 1 เดือน เมื่อสามีไม่อยู่ ผู้ส่งเคสก็กลับฉะเชิงเทรามาอยู่กับพ่อแม่

ผู้ส่งเคสตั้งท้องแรกมีอาการแพ้แปลกๆ เหม็นข้าวปลาอาหาร กินได้แต่ทุเรียนกับเป๊ปซี่แทนทุกมื้อ พอท้อง 8 เดือน ลื่นล้มก้นกระแทกพื้น ต้องคลอดก่อนกำหนดและเด็กเสียชีวิต ท้องครั้งที่ 2 เพียง 7 เดือน หมอนัดผ่าคลอดก่อนกำหนด ถึงวันนัดความดันขึ้นสูงถึง 200 แม้รู้ว่าผ่าตัดอันตรายแต่ด้วยความอยากให้ลูกรอด ยอมแม้ตัวเองตาย จึงอนุญาตให้หมอผ่าตัด แต่หมอตรวจแล้วพบว่าเด็กตายไปก่อนแล้ว ตั้งท้องครั้งที่ 3 ได้แค่ 6 เดือน มีขน ผม เล็บ ฟัน หนัง เนื้อ เป็นชิ้นหลุดออกทางช่องคลอดโดยไม่รู้ตัว ไปหาหมอตรวจพบว่าเป็นลูกแฝดหญิงชาย แฝดหญิงเสียชีวิตในท้อง แฝดชายผ่าตัดออกมาเลี้ยงในตู้ได้ 1 เดือนก็เสียชีวิตอีก รวมเสียลูกไปทั้งหมด

ชีวิตช้ำหนักจากสูญเสียลูก ยังได้ข่าวว่าสามีที่ตะวันออกกลางมีเมียน้อยหลายคน แรกๆ ทำใจไม่ได้ กินไม่ได้นอนไม่หลับจนป่วยเป็นโรคหัวใจ ปี 2547 เพื่อนบ้านชวนให้ติดจานดาวธรรม ตัดรำคาญจึงติด ดูไป 2 อาทิตย์ กลับมีกำลังใจกำลังกายดีขึ้นอย่างประหลาด โรคหัวใจดีขึ้นอย่างชัดเจน จึงโทรศัพท์คุยกับสามีเรื่องวัด แรกๆ เขาปฏิเสธ แต่ต่อมาสามีเจอช่อง DMC โดยบังเอิญ เขาดูอย่างตั้งใจหลายวันจึงเข้าใจวัดและเข้าใจภรรยามากขึ้น ในที่สุดสามีก็กลายเป็นผู้กระจายข่าว ชวนคนทำความดี ชวนดูช่อง DMC ที่ตะวันออกกลางได้มากกว่า 200 หลังคาเรือน