EP.863 รักต้องสู้ เพราะเรามีศูนย์กลางกายอยู่

ผู้ส่งเคสเป็นเจ้าของเคสที่กำลังป่วยนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เธอมาอาศัยอยู่กับครอบครัวปู่และย่าตั้งแต่ อายุได้ 1 เดือน เพราะพ่อแม่ทำงานในกรุงเทพฯ ไม่สะดวกในการเลี้ยงดู ครอบครัวปู่และย่ามีฐานะยากจนมาก ไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง ต้องอาศัยที่ดินเพื่อนบ้านปลูกบ้านอยู่ ทำให้ต้องย้ายถิ่นฐานบ่อยเหมือน "ยิปซี" เธอต้องช่วยย่าไปหิ้วปิ่นโตและถังข้าวที่วัดเป็นประจำ ทำให้เห็นสายตาดูถูกเหยียดหยามจากชาวบ้าน เธอจึงตั้งใจไว้ในใจว่าสักวันจะต้องมีอาชีพที่มีเกียรติและมีเงิน จะไม่มีใครมาดูถูกครอบครัวได้

ผู้ส่งเคสมาอาศัยอยู่กับครอบครัวปู่และย่าซึ่งมีฐานะยากจนตั้งแต่เด็ก มีเพียงที่ดินเพื่อนบ้านให้อาศัยอยู่ ทำให้ต้องย้ายที่อยู่บ่อยครั้ง ในครอบครัวประกอบด้วย ปู่ ย่า อา ตัวผู้ส่งเคสเอง และน้องชายที่เป็นลูกของอา แม้ฐานะจะยากจน แต่ย่าไปทำบุญที่วัดเป็นประจำ ชอบช่วยงานวัด ทำความสะอาดบริเวณวัด ท่านยังนำอาหารที่เหลือจากวัดมาเลี้ยงดูคนในครอบครัว สุนัขและแมวในวัด ผู้ส่งเคสและน้องชายต้องเดินไปช่วยย่าหิ้วปิ่นโตและถังข้าวที่วัดเป็นประจำ ระหว่างทาง มักเห็นสายตาดูถูกเหยียดหยามจากชาวบ้านในหมู่บ้าน ทำให้ผู้ส่งเคสตั้งใจว่า สักวันหนึ่งจะต้องมีอาชีพที่มีเกียรติและมีเงิน เพื่อให้ครอบครัวพ้นจากการถูกดูถูก พ่อแม่ซึ่งทำงานในกรุงเทพฯ ได้ส่งเงินมาให้ย่าเป็นค่าใช้จ่ายเรื่องเรียน ผู้ส่งเคสตั้งใจเรียนมาก และหวังว่าสักวันชีวิตจะต้องดีขึ้น

ต่อมา เมื่อปู่เสียชีวิตลงได้ 3 ปี พ่อกับแม่ได้พาน้องชายกลับมาอยู่กับย่าที่บ้าน แต่พ่อชอบดื่มสุราเกือบทุกวัน เมื่อเมาแล้วก็จะดุด่าคนในบ้านและข้างบ้าน บางครั้งก็อาละวาดทำร้ายแม่ ตัวผู้ส่งเคส และน้องชาย พ่อเป็นคนขยันหาเลี้ยงครอบครัวเมื่อไม่ดื่มสุรา การดื่มสุรานำมาซึ่งความรุนแรงและการทะเลาะ จนกระทั่งเกิดเหตุทะเลาะอย่างรุนแรงกับย่าและอา พ่อถึงขั้นด่าว่าย่าซึ่งเป็นแม่ของตัวเอง ทำให้พ่อกับแม่ต้องย้ายออกไปหาบ้านเช่าอยู่ลำบาก ส่วนผู้ส่งเคสยังคงอาศัยอยู่กับย่าเหมือนเดิม

เมื่อผู้ส่งเคสเรียนจบ ม.6 ก็สอบติดพยาบาลที่จังหวัดจันทบุรี ในปีแรกของการเรียน ผู้ส่งเคสใช้ชีวิตเพลินๆ เที่ยวบ่อย ไม่สนใจความลำบากของพ่อแม่ จนได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งและคบกัน ในระยะแรกเขาดูดี นิสัยดี ฐานะดี เอาใจเก่ง ทำให้ผู้ส่งเคสหลงรักเขามาก และหวังใช้ชีวิตร่วมกัน แม้ย่าและอาจะเตือนด้วยประสบการณ์ชีวิต แต่ผู้ส่งเคสก็ไม่เชื่อฟัง คบกับเขาแบบลับๆ โดยที่พ่อแม่ไม่เคยรู้ ผู้ส่งเคสมั่นใจว่าเขาคนนี้ "แม่นแล้ว" สำหรับตำแหน่งแฟน

คบกันได้ประมาณ 2 ปี นิสัยของเขาเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลงมาก ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน ไม่ทำงาน ขอเงินพ่อแม่ใช้ กลายเป็นอันธพาล หวาดระแวงผู้ส่งเคสผิดปกติ เริ่มทำร้ายร่างกายผู้ส่งเคส พูดจาสับสนหยาบคาย หึงหวงไม่มีเหตุผล บางครั้งไปยืนด่าผู้ส่งเคสที่หลังหอพักพยาบาลตอนกลางดึก ผู้ส่งเคสมาทราบภายหลังว่าเขาติดยาบ้า ด้วยความรัก ผู้ส่งเคสพยายามพูดอธิบายถึงความสำคัญของการเรียน และชี้โทษยาเสพติด แต่ไม่ได้ผล บางครั้งเขาทำร้ายผู้ส่งเคสเมื่อถูกเตือน เคยชกจนตาผู้ส่งเคสเขียวช้ำ ต้องไปเรียนหนังสือทั้งอย่างนั้น เพื่อนๆ เห็นว่าตาเขียวช้ำบ่อยๆ จึงรวมหัวกันแนะนำให้เลิกกับเขา แต่ผู้ส่งเคสทำไม่ได้เพราะยังรักเขา การเรียนเริ่มตกต่ำ

อย่างไรก็ตาม ผู้ส่งเคสก็พยายามเรียนพยาบาลจนจบ 4 ปี เมื่อเรียนจบ "ตาเริ่มสว่างขึ้น" พยายามตีตัวออกห่าง พร้อมทั้งยื่นคำขาดให้เขาปรับปรุงตัวและเลิกยาเสพติด ถ้าทำไม่ได้ก็เลิกกัน เขาทำตามคำขอไม่ได้ ยังคงติดตามรบกวนที่หอพัก ที่ทำงาน ที่บ้าน ผู้ส่งเคสรู้สึกกลัวมากแต่ไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร

วันที่ชีวิตผู้ส่งเคสเปลี่ยนก็มาถึง เขาขับรถมารับผู้ส่งเคสไปเที่ยวที่บ้าน ผู้ส่งเคสกลัวแต่ไม่กล้าปฏิเสธ คิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อไปถึงบ้าน เขาเอาแต่ดื่มเบียร์ มีสีหน้าเครียด ไม่พูดคุย ผู้ส่งเคสสังเกตการณ์และวางตัวเฉยๆ เขาเริ่มชวนทะเลาะ แต่ผู้ส่งเคสเงียบ เขาโมโหที่ผู้ส่งเคสไม่โต้ตอบ จึงเดินไปหยิบปืนมาจ่อที่ลำคอ แล้วถามว่า "มึงอยากตายใช่ไหม" ผู้ส่งเคสไม่ตอบ เขาถามซ้ำ ผู้ส่งเคสจึงตอบเล่นๆ ว่า "เปล่า" ซึ่งปกติผู้ส่งเคสชอบเล่นปืน ทันใดนั้น สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เขาเหนี่ยวไกปืน ยิงผู้ส่งเคสจริง ผู้ส่งเคสรู้สึกเหมือนตัวลอยเคว้งคว้าง รอบตัวมืดไปหมด ขยับตัวไม่ได้ แต่ไม่รู้สึกเจ็บ ได้ยินเสียงเขาถามว่า "เธอตายแล้วเหรอ" ผู้ส่งเคสนอนหงายบนพื้น ขยับไม่ได้ รู้ว่าถูกยิงแต่ไม่เจ็บ เมื่อแฟนถามแล้วไม่ได้ยินเสียงตอบ เขาจึงยิงตัวตายตาม แฟนของเขามางัดห้องเข้าไปเห็นเหตุการณ์ นำตัวผู้ส่งเคสส่งโรงพยาบาล ส่วนแฟนเสียชีวิตคาที่

ที่โรงพยาบาล ผู้ส่งเคสได้รับการช่วยเหลือจนรอดชีวิต แต่ต้องเจาะคอใส่ท่อเหล็กดูดเสมหะตลอดชีวิต ปัจจุบันนอนอยู่บนเตียง ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ตั้งแต่หัวไหล่ถึงปลายเท้า มีเพียงศีรษะและสมองที่ยังใช้งานได้ หายใจเองได้ ทานอาหารได้แต่ต้องมีคนป้อน ผู้ส่งเคสเสียใจและเจ็บปวดกับเรื่องความรักมาก

ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2548 มีพี่พยาบาลแนะนำให้ดูช่อง DMC ผู้ส่งเคสสนใจและติดตามดูทุกวัน โดยเฉพาะช่วง "ฝันในฝัน" ของคุณครูไม่ใหญ่ คำสอนเป็นกำลังใจให้คนป่วยอย่างผู้ส่งเคสได้คิดว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร พี่พยาบาลคนนั้นได้พาพี่ผู้นำบุญมาแนะนำให้รู้จัก พี่ผู้นำบุญมาเยี่ยมและให้กำลังใจทุกอาทิตย์ พร้อมพาพระอาจารย์มาเยี่ยมด้วย ผู้ส่งเคสปลาบปลื้มใจมาก ได้ร่วมบุญกับคุณครูไม่ใหญ่ตามคำแนะนำ ฝากเงินทำบุญกับพี่ผู้นำบุญ และชวนญาติพี่น้อง เพื่อนร่วมงานทำบุญด้วย รู้สึกมีความสุขมากที่ได้เห็นหน้า ได้ยินเสียง ได้เห็นรอยยิ้มคุณครูไม่ใหญ่ แม้บางคนในครอบครัวและเพื่อนจะขัดขวางและต่อว่าวัดพระธรรมกาย แต่ผู้ส่งเคสก็ไม่สนใจ พยายามอธิบาย ถึงแม้จะขยับไม่ได้ แต่ปากพูดได้ หัวใจเข้าใจเรื่องนี้จากการดู DMC ผู้ส่งเคสใช้ร่างกายส่วนที่เหลือทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตร แนะนำให้คนทำความดี ทำบุญ รักษาศีล เจริญภาวนา อธิบายเรื่องนรกสวรรค์ ชวนดูช่อง DMC มีทั้งคนเข้าใจและต่อต้าน แต่ไม่หมดกำลังใจ รู้สึกว่ายิ่งใช้ยิ่งมีกำลังใจ ตราบใดที่คุณครูไม่ใหญ่ยังเป็นกำลังใจ ก็จะสู้ต่อไป นอนป่วยรักษาตัวที่โรงพยาบาลมา 5 ปีแล้ว ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าตนเองพ้นวิกฤตแล้ว เพราะใจหยุดได้และเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวได้