EP.619 ทำบุญช้า

ผู้ส่งเคสเป็นคนกรุงเทพฯ เริ่มแรกไม่ได้สนใจวัดพระธรรมกาย แม้จะได้ยินข่าวลือในแง่ลบจากเพื่อนอาจารย์ด้วยกัน แต่ก็รู้สึกเฉยๆ จนปลายปี 2534 ได้เห็นป้ายประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการสร้างพระมหาธรรมกายเจดีย์ ทำให้คิดอยากมาดูของจริงสักครั้ง ประมาณ 4 ปีต่อมาในปี 2538 ได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก และสะดุดใจเมื่อเห็นรูปหล่อหลวงปู่สด เนื่องจากเคยฝันเห็นท่านมาก่อน การมาครั้งแรกทำให้เห็นว่าวัดสะอาด มีระเบียบ ไม่เหมือนข่าวลือเรื่องเก็บอาวุธ แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้มาวัดอีกนาน จนเพื่อนชวนไปบวชอุบาสิกาแก้ว แม้จะปฏิเสธเพราะไม่ชอบคนเยอะ แต่ก็อนุโมทนาบุญกับเพื่อน ต่อมาเพื่อนชวนไปนั่งสมาธิที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมใกล้บ้าน ซึ่งผู้ส่งเคสชอบนั่งสมาธิอยู่แล้วจึงไปกับเพื่อนเป็นประจำ ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับหลวงปู่สดและข่าวการบูชาครูวิชาธรรมกาย เกิดความรู้สึกอยากมาไหว้ครูและศรัทธาหลวงปู่มาก จึงได้มาวัดครั้งที่สองในวันครูธรรมกาย 5 กันยายน 2541 และมาอีกครั้งในวันที่ 6 กันยายน 2541 ได้พบเหตุการณ์อัศจรรย์ตะวันแก้ว ทำให้คลายข้อสงสัยและศรัทธาในพระพุทธศาสนามากขึ้น

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อ ผู้ส่งเคส เป็นคนกรุงเทพฯ ที่ไม่เคยมาวัดพระธรรมกายเลย แม้จะได้ยินข่าวลือในแง่ลบจากเพื่อนอาจารย์ แต่ก็ไม่ได้มีอคติ จนกระทั่งปลายปี 2534 ได้เห็นป้ายพระธรรมกายและข่าวการสร้างเจดีย์ จึงคิดอยากมาดูของจริง ในปี 2538 ผู้ส่งเคสได้มาวัดครั้งแรก รู้สึกสะดุดใจเมื่อเห็นรูปหล่อหลวงปู่สด เพราะเคยฝันเห็นท่านมาก่อน การมาวัดครั้งนั้นทำให้เห็นว่าวัดสะอาด เป็นระเบียบ ไม่เหมือนข่าวลือ แต่ก็ไม่ได้มาวัดอีกหลายปี

วันหนึ่ง เพื่อนชวนไปร่วมบวชอุบาสิกาแก้ว แม้จะปฏิเสธเพราะไม่ชอบคนเยอะ แต่เมื่อเพื่อนกลับมาเล่าและชมว่างานจัดดี มีระเบียบเรียบร้อยมาก ผู้ส่งเคสก็อนุโมทนาบุญ ต่อมา เพื่อนชวนไปนั่งสมาธิที่ศูนย์ปฏิบัติธรรม ซึ่งผู้ส่งเคสชอบนั่งสมาธิอยู่แล้ว จึงไปเป็นประจำ ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรม ได้ฟังเรื่องราวหลวงปู่สดและเกิดความศรัทธา จึงอยากมาไหว้ครูวิชาธรรมกาย

ผู้ส่งเคสมาวัดอีกครั้งในวันครูธรรมกาย 5 กันยายน 2541 และในวันอาทิตย์ที่ 6 กันยายน 2541 ก็ได้พบเหตุการณ์อัศจรรย์ตะวันแก้ว ซึ่งทำให้ได้รับคำตอบที่เคยสงสัย และมีความเชื่อมั่น ศรัทธาในพระพุทธศาสนามากยิ่งขึ้น คุณครูไม่ใหญ่ เล่าว่า ท่านไม่ได้เห็นเหตุการณ์ตะวันแก้วนี้ ทั้งๆ ที่นั่งเป็นประธานอยู่บนเจดีย์กับพุทธบุตรหลายหมื่นคน ท่านรู้สึกเพียงว่าเจดีย์เหมือนจะหมุนเอียงไปนิดหน่อย คนอื่นๆ เห็นกันหมด ทั้งชี้ ร้องไห้ ตะวันแก้วอยู่ท่ามกลางองค์พระเดชพระคุณหลวงปู่ ดวงอาทิตย์สว่างจ้าจนเล็กไปเลย ท้องฟ้าเปลี่ยนสี นักข่าวก็เห็น แต่เมื่อข่าวออกกลับลงไปอีกแบบ

เหตุการณ์นี้ทำให้ คุณครูไม่ใหญ่ ดังไปทั่วโลก ทั้งๆ ที่อยากอยู่อย่างเงียบๆ ถูกใส่ร้ายกล่าวหาต่างๆ นานา เช่น สะกดจิตคน ยิงเลเซอร์ หรือห้ามสร้างพระ คุณครูไม่ใหญ่รู้สึกเหมือนนักมวยเมาหมัด งงไปปีกว่า บางครั้งถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงิน ทั้งที่ใช้เงินส่วนตัวสร้างวัดมาตลอด

ผู้ส่งเคสรู้สึกปีติใจมากทุกครั้งที่นึกถึงวันอัศจรรย์ตะวันแก้ว วันนั้นนั่งสมาธิได้ดีและเห็นหลวงปู่ทองคำอยู่กลางท้องอย่างชัดเจน แม้จะไม่เคยไปกราบรูปหล่อทองคำของท่านมาก่อน เมื่อสงสัยว่าทำไมองค์พระเป็นสีทอง ไม่ใส ผู้ส่งเคสได้สร้างพระแกนกลางถวายหลวงปู่สด สร้างองค์พระให้แม่ ตัวเอง และชวนแม่สร้างให้พ่อด้วย

ผู้ส่งเคสมีพี่น้อง 4 คน พี่ชายคนโตเป็นปัญญาอ่อนแต่เกิด เนื่องจากแม่ป่วยคางทูมตอนท้อง ปัจจุบันอายุ 45 ปี คุณพ่อเกิดครอบครัวชาวนา แต่มาเป็นช่างตัดผมตอนอายุ 19 ปี ท่านรักและภูมิใจในอาชีพนี้ วันหยุดมักขี่มอเตอร์ไซค์ไปสวน วันหนึ่งบ่ายวันที่ 25 มีนาคม 2546 พ่อขี่มอเตอร์ไซค์รอข้ามถนนไปสวน มีรถกระบะแซงซ้ายรถ 10 ล้อมาชนกับรถกระบะอีกคันที่ออกจากซอย รถกระบะคันที่ชนกระเด็นมาทับมอเตอร์ไซค์พ่อ ทำให้กระดูกขาขวาหัก 3 ท่อน และขาซ้ายฟกช้ำ รักษาตัวใน รพ. 70 กว่าวัน แม้ลูกชวนให้หยุดตัดผมแต่พ่อไม่ยอม พ่อมีโรคประจำตัวคือเบาหวาน หัวใจ ความดัน

คืนวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2548 พ่อแน่นหน้าอก เช้าวันเสาร์อาการแย่ลง เข้าห้อง CCU พ่อพยายามพูดแต่พูดไม่ได้เพราะเจาะคอ ผู้ส่งเคสบอกพ่อให้นึกถึงหลวงปู่ สัมมาอะระหัง และจะเอาเงินพ่อไปสร้างเสาวิมุติให้ พ่อพยักหน้า แต่พยาบาลห้ามคุยนาน คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่า การคุยเรื่องบุญกุศลกับคนไข้เป็นสิ่งที่ดี ทำให้ใจผ่องใส

เช้าวันอาทิตย์ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2548 ผู้ส่งเคสมาวัดร่วมพิธีบูชาข้าวพระ คิดว่าบุญเท่านั้นจะช่วยพ่อได้ ช่วงบ่ายนำเงินร่วมบุญเสาแก้วพันปี ตั้งใจจารึกชื่อพ่อ จากนั้นไป รพ. บอกพ่อว่าทำบุญเสาวิมุติให้แล้ว พ่อพยักหน้า วันรุ่งขึ้นพ่อเสียชีวิตด้วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดฉับพลัน คุณครูไม่ใหญ่ย้ำความสำคัญของการมีชื่อบนเสาแก้ว

คุณแม่มีโรคกระดูกสันหลังจากการถูกรถ 10 ล้อชนตอนผู้ส่งเคสอายุ 7 ขวบ แม่เป็นคนขยัน คิดมาก ดูแลยายตลอด แต่ยายชอบบ่นด่าแม่และลูก ผู้ส่งเคสไม่ชอบอยู่ใกล้แต่สงสารยาย ยายชอบทำอะไรประชดแม่ ยายป่วยโรคหัวใจตอนแก่ ช่วงสุดท้าย ผู้ส่งเคสกระซิบข้างหูให้ยายสวดมนต์ นึกถึงพระ พยาบาลก็เปิดเทปสวดมนต์ให้ฟังจนยายสิ้นลม

ผู้ส่งเคสชวนเพื่อนสนิทเข้าวัดนาน 7 ปี ปัจจุบันเพื่อนติดจานดาวธรรมเพราะรำคาญที่ชวนบ่อย เมื่อเพื่อนรู้ข่าวเทฐานรากวิหารคต กลับสงสัยว่าทำไมผู้ส่งเคสไม่ชวน ทั้งที่ปกติชวนทุกบุญ เพื่อนจึงตัดสินใจถามและขอมาวัดเอง ตอนนี้เพื่อนเข้าวัดแล้ว อธิษฐานจิตขอตามติดหมู่คณะ และเสียใจที่ไม่ได้เข้าวัดตั้งแต่แรก เพื่อนขอบคุณ คุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคส และจานดาวธรรม บอกว่าจานดาวธรรมทำให้มีความสุขและจะเป็นครูที่ดีให้ลูกชาย