EP.644 บุญสุดท้ายถวายกฐินจักรพรรดิ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา อดีตเคยรับราชการเป็นครู ปัจจุบันเกษียณอายุแล้วค่ะ ผู้ส่งเคสทราบข่าววัดพระธรรมกายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 โดยมีพี่ชายเป็นคนพามา หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสก็ได้ชวนแม่และญาติๆ สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวหลายองค์ และยังชวนคนอื่นๆ มาสร้างพระด้วย ผู้ส่งเคสมาทำบุญที่วัดพระธรรมกายเรื่อยมา และบางงานบุญใหญ่ก็ได้จัดรถชวนคนมาวัดด้วย รู้สึกปิติในบุญมาก

ผู้ส่งเคสได้กราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ถึงเรื่องราวของคนในครอบครัวและเรื่องราวชีวิตของตัวเอง โดยมีเรื่องราวเกิดขึ้นดังนี้ค่ะ พ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนชอบเล่นไพ่มาก มีสมาธิดี สามารถเล่นได้ 3 วัน 3 คืนไม่ยอมเลิก พ่อชอบหาเงินที่แม่ซ่อนไว้ตามที่ต่างๆ จนเจอและขโมยไปเล่นไพ่จนหมด แม้จะเอาเงินยัดไว้ในหมอนแล้วเย็บไว้ พ่อก็ยังรู้และขโมยไปได้เหมือนมีดวงตาเอ็กซ์เรย์ ก่อนเสียชีวิต พ่อไปที่บ้านแม้วบนภูเขา กลับมาถึงบ้านก็ป่วย มีไข้ขึ้น พ่อไปอาบน้ำและเสียชีวิตหลังจากอาบน้ำเสร็จ ตอนนั้นผู้ส่งเคสอายุเพียงขวบครึ่ง

แม่ของผู้ส่งเคสมีอาชีพค้าขาย เป็นคนใจบุญมาก ชอบทำบุญ และจะไปช่วยงานที่วัดทุกวัน ในปี พ.ศ. 2505 ขณะอายุ 40 กว่าปี แม่ป่วยเป็นมะเร็งที่มดลูก มีเลือดไหลออกมาจำนวนมาก พี่ชายได้พาแม่ไปรักษาด้วยการฝังแร่และฉายแสงที่โรงพยาบาล นอนโรงพยาบาล 2 เดือน หมอบอกว่าแม่เป็นมะเร็งขั้นที่ 3 จะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ 5 ปี หมอพยากรณ์ตามหลักวิชชา แต่แม่กลับมีชีวิตอยู่ต่อมาได้อีก 42 ปี หลังจากรักษาตัวจนแข็งแรงดีแล้ว แม่ก็ได้ไปเป็นแม่ครัวทำอาหารเลี้ยงพระที่วัดใกล้บ้านทุกวัน ทำอย่างนี้อยู่เป็นเวลา 30 กว่าปี จนกระทั่งอายุได้ 80 กว่าปี โรคมะเร็งจึงกำเริบ ทำให้ไม่มีแรงไปทำอาหารเลี้ยงพระได้อีก แม่จึงได้ไปรักษาศีลที่วัดเพียงอย่างเดียว แม่รู้ตัวว่าต้องตาย และรู้ว่านรกสวรรค์มีจริง อยากปิดประตูอบายและไปสวรรค์ แม่รักษาศีลต่อเป็นเวลา 2 ปี ทุกวัน

จนวันสุดท้ายคือวันที่ 8 สิงหาคม 2547 แม่ไปรักษาศีลที่วัดได้เพียงครึ่งวันก็ต้องไปโรงพยาบาลเพราะมีอาการท้องผูก ท้องอืดมาก กินอะไรไม่ได้ ช่วงนั้นงานกฐินวัดพระธรรมกายกำลังจะมาถึง ผู้ส่งเคสเห็นแม่ป่วยหนักจึงอยากให้แม่ได้บุญติดตัว ผู้ส่งเคสบอกแม่ว่าอยากให้ทำบุญเป็นประธานกฐินในปีนี้ เงินที่มีอยู่ถ้าตายแล้วก็เอาไปไม่ได้ แม่ก็ตกลง พระอาจารย์นำผ้ามาให้แม่อธิษฐานที่บ้าน ผู้ส่งเคสรวบรวมเงินของแม่ได้ 100,000 บาท ให้แม่จบอธิษฐาน ตั้งใจจะนำไปถวายวัดเลย แต่อาการแม่ไม่ดีจึงรอ จนวันที่ 14 กันยายน 2547 เวลา 20:00 น. กว่า แม่มีอาการเหมือนใจจะขาด ผู้ส่งเคสเอาผ้ากฐินจักรพรรดิมาให้แม่อนุโมทนา แม่รับรู้โดยยกมือขึ้นสาธุได้เพียง 1 ข้าง น้าของผู้ส่งเคสให้เอาผ้าชุดขาวมาวางหน้าอก และบอกให้แม่ภาวนาพุทโธ ผู้ส่งเคสนั่งข้างๆ แม่และคอยพูดพุทโธ ช้าๆ ข้างหูแม่ตลอดเวลา จนแม่หมดลมหายใจอย่างสงบในเวลา 21:30 น. อายุได้ 88 ปี ผู้ส่งเคสได้เปิดจานดาวธรรมตลอดคืน เผื่อแม่จะได้ดู หลังจากจัดงานศพแม่เสร็จ ผู้ส่งเคสนำเงิน 100,000 บาทไปถวายหลวงพ่อในวันครูธรรมกาย และร่วมพิธีอัญเชิญท็อปโดม ประดิษฐานบุญยอดโดม พอถึงวันทอดกฐิน 7 พฤศจิกายน 2547 ผู้ส่งเคสก็ได้ไปร่วมงานและบอกให้แม่ไปร่วมงานด้วย

ย้อนไปอีกเรื่องหนึ่ง ผู้ส่งเคสและแม่เคยถูกโจรกรรมทรัพย์สินไปจนหมดทั้งหีบ สมบัติในหีบมีทั้งเพชร พลอย เงิน ทอง ที่แม่หามาได้และสะสมมาตลอดหลายปี ขโมยเอาไปหมดเลย แต่ขโมยก็ทิ้งเหรียญพระทองคำไว้ให้ 1 เหรียญ ผู้ส่งเคสไปแจ้งความแต่จับคนร้ายไม่ได้

อีกเรื่องหนึ่งคือเรื่องความสัมพันธ์ ผู้ส่งเคสสมัยเรียนที่ มสว. พิษณุโลก ได้คบกับเพื่อนชายคนหนึ่งที่ชอบผู้ส่งเคสมาก เขาบอกว่าจะมาขอแต่งงานภายใน 6 เดือนหลังเรียนจบ งานเลี้ยงฉลองหลังจบ เพื่อนชายคนนี้ขอให้ผู้ส่งเคสเขียนจดหมายหาเขาบ้าง ผู้ส่งเคสดื่มเบียร์ไปหลายขวด เกิดอาการมึนๆ เลยตอบไปว่าไม่เขียน ขี้เกียจ เขาเลยไม่ยอมติดต่อมาอีก อีก 2 ปีต่อมา ผู้ส่งเคสไปรับปริญญา เพื่อนบอกเสียใจด้วยที่เป็นหม้ายตั้งแต่อยู่สาว ผู้ส่งเคสงงเพราะยังไม่แต่งงาน เพื่อนบอกว่าเพื่อนชายคนที่ชอบผู้ส่งเคสถูกยิงตายไปนานแล้ว เพื่อนชายคนนี้เคยบอกว่าจะพาไปอยู่บ้านเขาถ้าแต่งงานกัน ผู้ส่งเคสเลยรู้สึกไม่อยากแต่งงาน กลัวจะไม่มีใครอยู่กับแม่ ผู้ส่งเคสจึงครองโสดมาจนถึงปัจจุบัน อายุ 63 ปีแล้ว

หลังจากแม่เป็นมะเร็งที่มดลูก ผู้ส่งเคสก็กลัวและไปตรวจสุขภาพทุกปี ปี 2537 หมอบอกมีก้อนเลือดหย้อยลงมาจากมดลูก ตอนแรกหมอไม่ให้ผ่าบอกว่าจะฝ่อไปเอง แต่ 2 ปีต่อมาก้อนเลือดโตขึ้น หมอเลยสั่งผ่าตัด

ย้อนไปปี 2524 ผู้ส่งเคสเปิดฟังเทปธรรมะของพระอาจารย์รูปหนึ่ง ท่านเทศน์ว่าจะพาไปเมืองแก้วพระนิพพาน เมื่อได้ยินคำว่านิพพาน ผู้ส่งเคสอยากไปมาก และกลัวมากว่าจะไปไม่ทัน กลัวคนอื่นเขาไปกันหมดก่อน ตอนนั้นแม้แต่ศีลก็ยังไม่รู้จักรักษา ส่วนสวรรค์และพรหมโลกไม่อยากไปเลย อยากไปนิพพานอย่างเดียว จึงรีบหาชุดขาวมาใส่ไปรักษาศีล หลังจากมาวัดพระธรรมกายแล้ว ความรู้สึกอยากไปนิพพานก็ยังมีมากกว่าไปดุสิตบุรี

พี่ชายและพี่สะใภ้แต่งงานกันมาหลายปีแต่ไม่มีลูกด้วยกัน ภายหลังก็เลิกกัน ลูกชายของทั้งคู่ ผู้ส่งเคสกับแม่ต้องเป็นฝ่ายเลี้ยงดูจนโต เพราะเด็กไม่ยอมไปอยู่กับพ่อแม่ พี่สะใภ้ไปมีสามีใหม่ วันหนึ่ง ขณะพี่สะใภ้นั่งรถไปกับสามีใหม่ รถเสียกลางทาง สามีใหม่ให้พี่สะใภ้เข็นรถ พี่สะใภ้เข็นรถพร้อมชายอีกคน ขณะเข็นมีรถ 10 ล้อวิ่งมาชนอย่างจัง ร่างไปอยู่ใต้ล้อรถ ถูกล้อรถเหยียบทั้งตัว สภาพศพเละ ต้องเก็บชิ้นส่วนใส่ถุง

ป้าและลุงของผู้ส่งเคสหลังจากแต่งงานกันก็ไม่มีลูกด้วยกัน ลุงชอบดื่มเหล้ามาก ป้าก็ดื่มเหมือนกัน แต่ป้าดื่มเพื่อเจริญอาหาร ส่วนลุงดื่มเพื่อความอร่อย เวลาเมาก็จะเสียงดัง ภายหลังทั้งสองอายุมาก ไม่ได้ทำงานอะไร แม่และผู้ส่งเคสเป็นคนส่งเสียเลี้ยงดูตลอดมา ป้าเสียชีวิตเพราะกระดูกสันหลังเคลื่อนแล้วอักเสบ ลุงไม่ทราบสาเหตุเสียชีวิต ผู้ส่งเคสได้สร้างพระประจำตัวให้ทั้งสอง