EP.938 เขาหาว่าผมเป็นหมอ

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ไม่เคยพบหน้าพ่อผู้ให้กำเนิดตั้งแต่เกิด เติบโตมาพร้อมกับแม่และพี่สาว โดยได้รับการดูแลอย่างดีจากน้องสาวแท้ๆ ของแม่ที่เปรียบเสมือนญาติแท้ๆ แม้ไม่ได้พบพ่อแต่ก็ไม่เคยรู้สึกมีปมด้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกมีปมเด่นและภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตคือการได้มาพบ คุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคสได้เข้ามาวัดเมื่อโตขึ้นและได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ปัจจุบันทำงานด้านธุรการ การเงิน และประสานงานทั่วไปที่สถานพยาบาลของวัด เป็นที่รักของเพื่อนๆ และได้รับคัดเลือกเป็นประธานรุ่น 16 นอกจากนี้ยังมีความสามารถและชอบด้านภาษาและเทคโนโลยี ที่น่าสนใจคือมักถูกเรียกว่า "หมอ" แม้จะไม่ได้เป็นแพทย์ แต่ก็รู้สึกภูมิใจและมีความสุขกับชื่อเรียกนี้ เคยเป็นทหารเสนาธิการในอดีตชาติ และในพุทธันดรที่ผ่านมาเคยบวชตามพระราชาและทำหน้าที่เผยแผ่ธรรมะจนตลอดชีวิต ได้สร้างบารมีมา 2 รอบ

เรื่องราวนี้เริ่มต้นจาก แม่ของ ผู้ส่งเคส ผู้มีความสุขกับการเป็นโสดมาอย่างยาวนานจนอายุ 38 ปี แต่ญาติพี่น้องต่างกังวลและแสดงความห่วงใย กลัวว่าเมื่อแก่ตัวไปจะไม่มีใครดูแล ด้วยความกังวลนี้ ญาติจึงจัดแจงหาพ่อหม้ายลูกติด 6 คนที่ภรรยาเพิ่งเสียชีวิตมาแต่งงานกับแม่ แม่ยอมแต่งงานไปเพื่อให้เรื่องมันจบๆ ไป โดยที่ไม่ได้มีความรักหรือความผูกพันใดๆ กับพ่อเลย

ชีวิตแม่พลิกผันหลังแต่งงานเหมือนตกนรกทั้งเป็น แม่กลายเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารอย่างกะทันหัน เมื่อพบว่าพ่อเป็นเซียนพนันตัวยง อยู่บ่อนมากกว่าบ้าน พ่อมักเล่นไพ่และด่าทอแม่ ทำให้แม่ช้ำใจแทบทุกวัน ซ้ำร้ายพ่อยังโยนภาระการเลี้ยงลูกติด 6 คนของพ่อ ภาระทุกอย่างในบ้าน รวมถึงงานขายอุปกรณ์ประมงของพ่อมาให้แม่ทำทั้งหมด เงินที่ขายได้เท่าไหร่พ่อก็เอาไปเล่นพนันหมด ไม่เหลือเลย แม่จึงต้องลำบากทั้งกายและใจ เสียใจ ร้องไห้ จนทนสภาพนรกในบ้านไม่ไหว พ่อทำกับแม่เหมือนไม่รัก ทั้งๆ ที่ตามหลักแล้วเมื่อแต่งงานกันก็ต้องรักและรักเดียวใจเดียว

ขณะนั้นแม่ได้มีลูกกับพ่อแล้ว 1 คน คือพี่สาวของ ผู้ส่งเคส แม่จึงตัดสินใจหนีออกจากบ้าน หอบลูกหนีมาขออยู่กับน้องสาวแท้ๆ ที่เป็นหม้ายเพราะสามีถูกฆาตกรรม แต่หนีมาได้ไม่ทันไร พ่อก็มาตามอีก แม่ก็ใจอ่อนตามพ่อกลับไป ทำให้แม่ต้องตั้งท้อง ผู้ส่งเคส ขึ้นมาอีก 1 คน แต่อนิจจา เหตุการณ์ไม่ดีขึ้นเลย แม่จึงตัดใจลาจากพ่ออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นการลาแบบถาวร โดยอุ้มท้อง ผู้ส่งเคส หนีมาอยู่กับน้องสาวคนเดิม เพื่อตั้งต้นชีวิตใหม่ เลี้ยงลูก และช่วยน้องสาวขายของชำ

น้องสาวของแม่ให้ความช่วยเหลือครอบครัวของ ผู้ส่งเคส เป็นอย่างดีในทุกเรื่อง เดือดร้อนแทนทุกเรื่อง และรักลูกของแม่เหมือนลูกแท้ๆ ยอมลำบาก ทำงานหนักเพื่อให้ครอบครัวอยู่ได้และมีความสุขเรื่อยมา จนกระทั่ง ผู้ส่งเคส ทราบข่าวตอนเรียนอยู่ ป.6 ว่าพ่อเสียชีวิตแล้ว พ่อเสียชีวิตเพราะหกล้มในห้องน้ำขณะไปเล่นไพ่ ผู้ส่งเคส ไม่ได้ไปเผาศพพ่อ เพราะญาติฝั่งแม่ไม่ต้องการให้รับรู้เรื่องราวไม่สบายใจอีก

นับตั้งแต่ประมาณปี 2530 แม่ก็เริ่มป่วยเป็นโรคต่างๆ มากมาย ตั้งแต่ผ่าตัดกระดูกทับเส้นประสาท ผ่าต้อกระจก ผ่ากระบังลมหย่อน ผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกข้อเข่า ผ่ามาราธอน จนปี 2543 ก็ตรวจพบว่าเป็นโรคหัวใจโต กินยารักษานานเกือบ 3 ปี จนตัวซีด แพทย์ตรวจใหม่จึงพบว่าไม่ได้เป็นโรคหัวใจโต แต่เป็นวัณโรคปอดแทน ทุกวันนี้แม่อาการดีขึ้นมากแล้ว แต่ต้องกินยาตลอดชีวิต และมีอาการหูตึงเพิ่มขึ้นมาอีกด้วย คุณครูไม่ใหญ่ ย้ำว่าความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ อยากแข็งแรงต้องขยัน

เพื่อนสนิทของน้องสาวแม่ ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านที่เปรียบเสมือนญาติแท้ๆ ก็ได้ช่วยเหลือครอบครัวของ ผู้ส่งเคส มาตลอด ช่วยขายของ ช่วยเลี้ยงพี่สาว ลูกของน้องสาวแม่ และเลี้ยง ผู้ส่งเคส เอง ทำให้ทุกคนรักเธอมาก เมื่อ ผู้ส่งเคส เข้าวัดจึงชวนเธอมาวัด แต่เธอก็ปฏิเสธทุกรูปแบบ แม้ไม่มาวัดแต่ก็ช่วยเหลือเกื้อกูล บั้นปลายชีวิตเธอกลับคิดมาก หันไปดื่มเหล้า เล่นไพ่ วันที่เธอจะเสียชีวิต พี่สาวของ ผู้ส่งเคส ได้นำพระปราบมารใส่ในมือให้เธออธิษฐานนึกถึงบุญบนเตียงก่อนสิ้นใจด้วยโรคไตวายเฉียบพลัน หลังจากเธอตายไป 1 วัน ครอบครัวก็ได้รวมเงินสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้เธอ 1 องค์

พี่สาวของ ผู้ส่งเคส ทุกวันนี้มีความสุขกับชีวิตโสด เธอบอกว่าจะได้ไม่ต้องไปเป็นทาสใคร แต่กังวลว่าบั้นปลายชีวิตจะไม่มีคนดูแลยามป่วยไข้ เธอยังมีเรื่องทุกข์ใจเกี่ยวกับอาชีพ เธอกับเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทกันร่วมหุ้นเปิดบริษัท แต่กิจการไม่ค่อยดี ลูกค้าติดต่อมาเหมือนจะได้งาน แต่สุดท้ายก็มีเหตุให้ต้องยกเลิกบ่อยๆ ทำให้รายได้หยุดชะงักบ่อยครั้ง และมีหนี้สินเป็นระยะๆ เหมือนฝนตั้งเค้าแต่ไม่ตก คุณครูไม่ใหญ่ แนะนำว่าอย่าไปกังวล อดทนสู้ไป

ผู้ส่งเคส ยังมีเพื่อนร่วมรุ่นรุ่นที่ 16 ซึ่ง ผู้ส่งเคส เป็นประธานรุ่น จึงมักคอยสอดส่องทุกข์สุขของเพื่อน ช่วงนี้เพื่อนคนนี้มีความกังวลใจมากเกี่ยวกับชีวิตหลังความตายของคุณปู่ที่เขารักมาก คุณปู่มีโอกาสเข้าวัดช่วงบั้นปลายชีวิต แต่คุณปู่เคยเป็นทหารในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ฆ่าและสั่งฆ่าคนตายจำนวนมาก สุดท้ายมาจบชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง วันเสียชีวิต ท่านลืมตาขณะนอน ยกมือชี้เหมือนคุยกับใครบางคน คืนนั้นท่านสิ้นใจลงขณะเปิดซีดีนำนั่งสมาธิของหลวงพ่อคลอเบาๆ หลังคุณปู่สิ้นใจ ภายใน 7 วัน ลูกสาวคนเล็กได้นำเงินตนเอง 10,000 บาททำบุญเสาเข็มวิหารหลวงปู่ ใส่ชื่อปู่ ลูกสาวคนแรก (คนโต) ได้ถอนเงินของคุณปู่เองในบัญชีทำบุญทอดกฐินปี 2550 ให้ท่าน 50,000 บาท

ส่วนตัว ผู้ส่งเคส เอง 16 ปีที่เข้าวัดมา มีความภูมิใจมากอย่างหนึ่ง คือมักถูกเรียกว่า "หมอ" อาจเป็นเพราะรอบตัวมีแต่หมอ แม้จะไม่ได้เป็นหมอ จบจากคณะมนุษย์ศาสตร์ สาขาพัฒนาชุมชน แต่ถูกเรียกชื่อนี้ตั้งแต่มาช่วยงานวัดที่สถานพยาบาล เริ่มเข้าสู่วงการแพทย์จากการช่วยวัดความดันให้ธรรมทายาทที่มาสมัครบวช สนิทกับบรรดาคุณหมอทั้งเจ้าหน้าที่ประจำและอาสาสมัคร คุณหมอถ่ายทอดวิชาแพทย์เบื้องต้นให้ เช่น ทำแผล เย็บแผล ฉีดยา ได้เข้าคอร์สเรียนจริงจังเรื่องการทำแล็บตรวจเลือด ผู้ส่งเคส ทำเป็นจริงๆ และชอบอ่านศึกษาตำราแพทย์ ช่วยงานมากในช่วงที่วัดขาดแคลนบุคลากร เมื่อคุณหมอตัวจริงไม่อยู่ คนไข้มาหาก็จะถามว่าหมออยู่ไหม ผู้ส่งเคส จะไม่ตอบว่าอยู่หรือไม่ ยิ้มๆ แล้วถามกลับว่าป่วยเป็นอะไร หากเป็นโรคที่ง่ายๆ ก็จ่ายยารักษาจนทุเลาหายไปหลายรายแล้ว

นอกจากชอบด้านการแพทย์ ยังชอบฝึกภาษาและเทคโนโลยีการสื่อสาร ทำให้ปัจจุบันเปลี่ยนมาทำงานด้านธุรการ การเงิน และประสานงานทั่วไปของสถานพยาบาล คุณครูไม่ใหญ่ แสดงความยินดีว่าโชคดีของคนไข้ เพราะสถานพยาบาลวัดจดทะเบียนเป็นคลินิกถูกต้องแล้ว งานรักษาจึงเป็นหน้าที่คุณหมอตัวจริงไปอย่างสมบูรณ์ แม้จะมอบหน้าที่หมอให้หมอตัวจริงไปแล้ว แต่ทุกคนก็ยังเรียก ผู้ส่งเคส ว่าหมออยู่ดี ซึ่งผู้ส่งเคสก็ภูมิใจมาก