EP.908 เธอต้องชนะ

ผู้ส่งเคสเป็นผู้มีบุญ เกิดในครอบครัวที่มีคุณพ่อจากเมืองจีน และคุณแม่ที่เป็นคนใจดี ขยัน เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ คุณแม่จะทำบุญใส่บาตร สวดมนต์ทุกเช้า และให้ลูกๆ หยอดเงินใส่กระปุกไปทำบุญตามวัดต่างๆ คุณพ่อก็เป็นคนใจดี ใจบุญเหมือนคุณแม่ ผู้ส่งเคสเองเป็นผู้ที่มีบุญมากจากการทำบุญถวายผลประโยชน์จากที่ดินให้วัด และอธิษฐานขอให้มีสมบัติกินใช้ไม่รู้หมด ซึ่งภายหลังได้เป็นเจ้าของที่ดินเต็มไปด้วยหินกาบที่ขุดเท่าไหร่ก็ไม่หมด ยิ่งขุดยิ่งมี และใช้เลี้ยงครอบครัว สร้างบุญ ถวายวัดต่างๆ คุณแม่จากโลกไปเมื่อปี 2540 ด้วยวัย 76 ปี ใบหน้าสวยใส คุณพ่อล้มป่วยและเสียชีวิตเมื่ออายุ 46 ปี พี่ชายคนโตเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่ออายุ 54 ปี พี่ชายคนรองป่วยและเสียชีวิตเมื่ออายุ 54 ปี ผู้ส่งเคสและครอบครัว รวมถึงน้องสาว ได้ร่วมสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะเมื่อปี 2544 ผู้ส่งเคสได้ตัดสินใจเปลี่ยนโภคทรัพย์คือที่ดินพร้อมบ้าน 2 หลังที่อยู่ห่างจากบ้านเกิดหลวงปู่เพียง 100 เมตร ให้เป็นอริยทรัพย์ โดยถวายที่ดินผืนนี้ให้คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อสร้างเป็นอนุสรณ์สถานหลวงปู่ ในเส้นทางมหาปูชนียาจารย์ สร้างความปลื้มปีติในบุญอย่างยิ่ง ผู้ส่งเคสได้ดูแลน้องสาวที่ป่วยเป็นอัมพาตมาอย่างยาวนานกว่า 30 ปี โดยหาคนมาดูแล และยังคงดูแลน้องสาวที่เป็นโรคปอดชื้นในปัจจุบัน

น้องสาวของผู้ส่งเคสเกิดที่อยุธยา กรุงเก่า เธอมีความชอบกีฬาเป็นลมหายใจมาตั้งแต่เด็ก มีรูปร่างผอมสูง แข็งแรง เล่นกีฬาเก่งทุกประเภท กวาดเหรียญทองมาแล้วในทุกระดับตั้งแต่ประถม มัธยม จังหวัด จนถึงระดับประเทศ หลังจบมัธยม เธอไปเรียนต่อวิชาชีพด้านการกีฬาที่กรุงเทพฯ ในช่วงนี้เอง เธอได้อ่านพบประวัติหลวงปู่ วัดปากน้ำ และรู้สึกเลื่อมใสศรัทธา จึงได้ร่วมบุญสร้างศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมเป็นระยะ

ต่อมา ชีวิตเธอได้พบกับว่าที่นักเรียนตำรวจหนุ่ม เขามาเรียนว่ายน้ำกับเธอเพื่อเตรียมสอบนายร้อยตำรวจ เมื่อสอบติด เขาก็หมั่นมาแวะเวียน วอแว ตามไปเชียร์เธอแข่งกีฬาทุกที่ จนกระทั่งเรียนจบได้ 2 ปี เธอจึงตัดสินใจเลือกเขาเป็นคู่ชีวิต ด้วยความรักและความไว้วางใจ แม้สามีจะมีอาชีพตำรวจที่ทำงานไม่เป็นเวลา แต่เธอก็ไม่เคยระแวง

จนเมื่อเธอตั้งท้อง สามีก็เริ่มหายหน้าไปหลายวัน เมื่อกลับมา เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็มีลวดลายวัยรุ่นบ้าง มีรอยลิปสติกติดที่คอเสื้อบ้าง เธอซักถาม เขาบอกว่า "มันจำเป็น" อธิบายว่าบนไว้ว่าจะมีเมียใหม่ถ้าเธอท้อง เขาไม่ยอมฟัง

ต่อมา มีนักร้องหญิงแต่งตัวเปิดเผย วิชาชีพ ไปหาน้องสาวที่โรงเรียน แสดงตัวว่าเป็นภรรยาตัวจริงของสามี ต่อหน้านักเรียนและครูจำนวนมาก บอกว่าน้องสาวเป็นตัวปลอม ทำให้น้องสาวอับอายมาก วันต่อมา นักร้องหญิงคนนั้นก็บุกไปถึงที่ทำงานสามี แสดงทะเบียนสมรส และฟ้องร้องน้องสาวว่าแย่งสามี

เมื่อน้องสาวไปชี้แจงที่โรงพัก จึงรู้ว่าสามีแอบไปจดทะเบียนสมรสซ้อน ครั้งนี้น้องสาวจึงมีปากเสียงทะเลาะตบตีกับสามีใหญ่โต แต่สามีก็ไม่หยุดพฤติกรรมเหล่านั้น เห็นเป็นเรื่องสนุก

ครั้นคลอดลูกแล้ว น้องสาวจึงเบนความสนใจจากปัญหาเหล่านี้ หันกลับไปแข่งกีฬาอย่างจริงจัง จนได้เหรียญทองวอลเลย์บอลซีเกมส์ ปี 2510 เหรียญเงินซีเกมส์ ปี 2514 และเหรียญทองซีเกมส์ ปี 2518 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ

ความปิติยินดีจากการได้เหรียญทองครั้งสุดท้ายต้องชะงักงัน ในเย็นวันนั้น หลังจากรับเหรียญและเสร็จพิธีปิด ขณะจะกลับที่พัก น้องสาวเห็นสามีขับรถไปเที่ยวกับนักร้องคนนั้น ภาพที่เห็นสร้างความเจ็บปวดเหมือนก้อนกรวดในรองเท้า สลัดออกไปก็ไม่สำเร็จ เมื่อสามีรู้ว่าน้องสาวเห็น เขาก็ตามมา น้องสาวโกรธมาก ไม่ยอมคืนดี หนีขึ้นแท็กซี่กลับที่พัก แต่แท็กซี่เสียกลางทาง เธอจึงจำใจขึ้นรถสามีที่ขับตามมา สามีอ้อนวอนขอคืนดี แต่เธอไม่ใจอ่อน เธอบอกเลิกสามี ขอพาลูกไปเลี้ยงและยกทรัพย์สินให้ทั้งหมด แต่สามีไม่ยอม เธอจึงเปิดประตูรถวิ่งหนี สามีตะโกนเรียกแบบตำรวจว่า "หยุดนะ ไม่งั้นจะยิง" แต่น้องสาววิ่งไม่หยุด ด้วยความเป็นนักกีฬา สามีจึงคว้าปืนในรถยิง กระสุนเจาะเข้าต้นคอเสื้อด้านหลังของน้องสาว วินาทีนั้น จิตใจเธอวิหวหวั่น ชาวูบทั้งตัว ล้มทั้งยืน พลันก็นึกถึงคำพูดของสามีที่มักพูดว่า ของรักของหวงของเขา ถ้าจะสูญเสียไป จะทำลายทิ้งให้หมด เธอคิดได้แค่นั้นสติก็ดับวูบไป

เมื่อรู้สึกตัวที่โรงพยาบาล เธอกลายเป็นอัมพาตทั้งตัว ขยับไม่ได้ตั้งแต่หัวไหล่ลงมา สภาพไม่ต่างจากคนพิการ ต่อมา สามีมาเยี่ยม แต่พาผู้หญิงคนใหม่มาด้วย เมื่อเห็นเธอในสภาพนี้ เขาก็หายหน้าไปไม่มาอีกเลย

น้องสาวยังคงมีชีวิตอยู่มาจนถึงปัจจุบันนี้ คุณแม่ดูแลพยาบาลอยู่ปีเศษ จากนั้นผู้ส่งเคสจึงหาคนมาดูแลพยาบาลแทน เด็กที่ดูแลได้ดูแลเธออย่างดีมาเป็นเวลากว่า 30 ปี ทั้งป้อนข้าวป้อนน้ำ ช่วยเรื่องขับถ่าย ญาติฝ่ายสามีไม่เคยมาเยี่ยม แถมยังโกรธเคืองหาว่าน้องสาวใส่ร้ายสามีว่าเป็นคนยิง ทั้งๆ ที่ไม่ได้แจ้งความเอาเรื่องใดๆ คิดว่าเป็นหนี้เวรกรรมกันไป ญาติสามียังพยายามปกปิด กีดกันลูกสาวของน้องสาวไม่ให้เจอหน้าและรู้เรื่องราว จนปี 2530 สภาสังคมสงเคราะห์ช่วยให้เธอได้พบลูกสาว แต่ลูกสาวเห็นแม่สภาพเช่นนี้กลับยิ่งเหินห่าง ไม่อยากมาเยี่ยม

ปัจจุบัน น้องสาวป่วยเป็นโรคปอดชื้น ทานข้าวน้อย ปวดท้องบ่อย และหอบอย่างแรง ชีวิตที่เหลือเธอหวังพึ่งบุญเท่านั้น เธอมักอธิษฐานขอให้หมดอายุขัยเร็วๆ เพื่อพ้นจากความทุกข์