EP.648 I love you สาวชาวนา

ผู้ส่งเคส เป็นคนนครพนม เกิดริมแม่น้ำโขง ทางตอนเหนือของจังหวัด ในครอบครัวชาวนาที่มีที่ดินมาก ชีวิตในวัยเด็กอบอุ่น เติบโตท่ามกลางญาติพี่น้องที่บ้านเรือนติดกัน ต่อมาได้เข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ และพบรักกับชายหนุ่ม ปัจจุบันผู้ส่งเคส มีอาชีพเป็นผู้นำบุญอยู่ที่มาบตาพุด จังหวัดระยอง อาชีพนี้เป็นเพราะสามีไม่ให้ทำงานอื่น นอกจากให้เงินใช้และให้ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนคนทำความดี สามีสนับสนุนการทำบุญทุกอย่าง ผู้ส่งเคสรักและเคารพสามีรองจากพระเดชพระคุณหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย และคุณพ่อคุณแม่ ผู้ส่งเคสฟังเคสตัวอย่างของกัลยาณมิตรท่านอื่นมานาน วันนี้จึงขอเอาเรื่องราวชีวิตตนเองมาเป็นวิทยาทานบ้าง

ผู้ส่งเคส เป็นลูกคนที่ 5 ในบรรดาพี่น้อง 6 คน บ้านเกิดอยู่ริมแม่น้ำโขงที่นครพนม เป็นชาวนาที่มีฐานะ เมื่อโตขึ้นมาทำงานที่กรุงเทพฯ และได้พบรักกับชายหนุ่ม ชายหนุ่มคนนี้รูปหล่อ สมาร์ท เหมือนพระเอกหนังจีน เป็นลูกเศรษฐีและเป็นลูกชายคนเดียว แม้ตอนแรกจะเป็นเพียงคนรักกัน แต่เมื่อผู้ส่งเคสต้องกลับบ้านเกิดที่นครพนม ชายหนุ่มก็ไม่เคยมาแต่ก็ตามหาจนเจอ ซึ่งผู้ส่งเคสแปลกใจมากเพราะบ้านอยู่ไกล เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้ส่งเคสและพ่อแม่เห็นใจ เขาไปช่วยงานหนักอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เช่น ดำนา ตักน้ำ ไถนา หาฟืน หาปลา เก็บใบยาสูบ มะเขือเทศ และไม่ยอมกลับไปเรียนหนังสือจนกว่าจะได้รับการยอมรับ ด้านแม่ของฝ่ายชายที่เป็นเศรษฐีร้องไห้ออกตามหาลูกชาย ผู้ส่งเคสเองก็กลัวบาปที่ทำให้แม่เขาทุกข์ใจ

ต่อมาผู้ส่งเคสกับชายหนุ่มก็ได้แต่งงานกัน ชีวิตหลังแต่งงานต้องหลบๆ ซ่อนๆ เพราะพ่อของสามีโกรธมากและไม่ยอมรับผู้ส่งเคสเป็นสะใภ้ ไม่ยอมให้เข้าบ้านตลอด 20 ปีที่อยู่ด้วยกัน เพิ่งจะมาดีกันในปี 2547 ส่วนแม่สามีเป็นคนมีเหตุผล คอยช่วยเหลือตลอด เช่น หาบ้านให้อยู่ แอบช่วยเรื่องเงินโดยไม่ให้พ่อสามีรู้ แม่สามีได้พาผู้ส่งเคสไปฝากไว้กับน้องสาวที่เรียกว่า อาอี อาอีคนนี้เองที่เป็นกัลยาณมิตรสำคัญ ชักนำผู้ส่งเคสเข้าสู่เส้นทางสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะ

ในปี 2530 ผู้ส่งเคสได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรก พบกับหมู่คณะ รู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งใจมากที่อาอีชี้ทางสว่างและเชื่อมโยงเส้นทางบุญนี้ให้ ผู้ส่งเคสจะไม่มีวันลืมพระคุณอาอี

ครั้งหนึ่งหลังจากเข้าวัดแล้ว ผู้ส่งเคสฝันประหลาดติดต่อกันประมาณ 1 อาทิตย์ ฝันเห็นผู้หญิงชาวบ้านชวนให้ไปอยู่ด้วย บอกให้รีบกลับ มีงานให้ทำ ผู้ส่งเคสปฏิเสธทุกครั้ง จนคืนสุดท้ายบอกว่าไม่ไป จะอยู่สร้างบุญ บุญยังน้อยอยู่ ผู้หญิงคนนั้นโกรธมาก ดุด่าว่าไม่มีสัจจะ ไม่รักษาสัญญา เพราะเคยสัญญากันว่าจะมาเกิดเป็นมนุษย์แค่อายุ 30 ปี ตอนนั้นผู้ส่งเคสอายุ 30 ปีพอดี เธอพยายามข่มขู่ต่างๆ แต่ผู้ส่งเคสไม่ยอมและข่มขู่กลับว่าจะฟ้องคุณยาย พอเอ่ยชื่อคุณยาย ผู้หญิงในฝันก็กลัวมาก ขอร้องอย่าบอกคุณยาย และให้เวลาผู้ส่งเคสอยู่ต่อได้อีก 1 ปี ก่อนจะหายไป

ปีต่อมาผู้ส่งเคสเกือบเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ อาอีจึงพาไปกราบหลวงพ่อ เล่าความฝันให้ฟัง หลวงพ่อยิ้มและบอกว่า ชาติที่แล้วทำบุญมาเยอะ หลวงพ่อยังถามว่ารู้ไหมทำไมเขาห้ามไม่ให้บอกหลวงพ่อ แล้วบอกว่าจะอายุยืน หลวงพ่อแนะนำให้ตักบาตรทุกวันและปล่อยปลา นับตั้งแต่นั้นผู้ส่งเคสก็ทำตามและมีชีวิตสืบมาจนทุกวันนี้ ผู้ส่งเคสเข้าใจว่าคนที่มาเตือนสติว่าจะตายคือให้ดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท รีบสั่งสมบุญ บุญทำให้มีอายุยืนยาว

ผู้ส่งเคสทุ่มเทชีวิตและจิตใจสร้างบารมีเต็มที่ ได้เป็นประธานรองประธานกองทุกงาน ไม่เคยพลาดบุญ ตั้งเป้าบุญทุกงาน เช่น กฐิน 1 ไร่ เสาแก้ว 1000 ปี 1 ต้น ภูมิใจที่ตั้งเป้าแล้วทำสำเร็จทุกครั้ง บางครั้งเกินเป้า รู้สึกภูมิใจที่ทำงานพระศาสนาสำเร็จ มีโอกาสเป็นผู้สถาปนามหาธรรมกายเจดีย์ สภาธรรมกายสากล อาคารภาวนา 60 ปี มหาวิหารหลวงปู่ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี มหาวิหารคุณยายอาจารย์ ตลอดจนบุญทุกบุญ เอาชีวิตเป็นเดิมพันทุกงาน ขยายจานดาวธรรมกับทีมงานได้ต่อเนื่องกว่า 200 ดวง

ในช่วงกฐินจักรพรรดิปี 2547 ผู้ส่งเคสทำหน้าที่ขยายจานดาวธรรม ช่วงนั้นมีเรื่องมหาอุบาสิกาวิสาขาทำให้คนมีศรัทธาในบุญมาก ต่างพากันโทรให้ไปรับเงินทำกฐิน คนละแสนสองแสน ทั้งที่ก่อนติดจานบอกบุญได้มากสุดแค่สองหมื่น ด้วยเหตุนี้ปี 2547 รวบรวมเงินกฐินได้ถึง 5 ล้านบาท เวลาสร้างบารมีเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข เบิกบานใจ นึกถึงคราใดก็ปลื้มปีติใจไม่หาย

ครอบครัวผู้ส่งเคสเป็นครอบครัวธรรมกาย ลูกสาว 2 คนเข้ามาช่วยงานวัดเป็นพี่เลี้ยงยุวกัลยาณมิตร ลูกสาวคนโตปกติ แต่ลูกสาวคนที่ 2 มีปานดำเป็นตากบเต็มตาข้างขวาตั้งแต่เกิด ตอนเด็กเป็นนิดเดียว โตขึ้นขยายใหญ่ขึ้น ดูไม่สวย น่ากลัว ถ้ามีคนกระเซ้าจะอารมณ์เสีย อาละวาด แต่ก็เป็นคนหน้าตาดี

พ่อของผู้ส่งเคสเป็นชาวนา เคยบวชสามเณร 5 ปี สอบได้นักธรรมตรี ผู้ส่งเคสชวนพ่อมาร่วมบุญที่วัดบางครั้ง ท่านเคยมาหล่อพระธรรมกายประจำตัวปี 2539 เลี้ยงพระ 30,000 กว่าวัด ทำบุญกฐิน ผ้าป่า พ่อฆ่าสัตว์ทำอาหารประจำ โดยเฉพาะปลา ใช้เชือกร้อยเหงือกให้ปลาพงาบๆ พ่อมีอายุยืน ร่างกายแข็งแรง แต่มาป่วยตอนอายุ 70 ปี ด้วยโรคถุงลมโป่งพองจากการสูบบุหรี่ มีอาการหอบ หายใจไม่ออก ต้องให้ออกซิเจนที่โรงพยาบาลบ่อยๆ เวลาให้ออกซิเจน พ่อจะพงาบๆ เหมือนตอนร้อยเหงือกปลา พ่อป่วยหนักเกือบเสียชีวิตหลายครั้ง มักจะป่วยตอนที่ผู้ส่งเคสออกไปทำหน้าที่บอกบุญต่างจังหวัด ทางบ้านโทรตามกลับ แต่ผู้ส่งเคสแข็งใจไม่อยู่ ใช้อธิษฐานขอบุญช่วยให้พ่อหาย และได้ผลทุกครั้ง ผู้ส่งเคสสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้ทุกครั้งที่พ่อป่วย พ่อดีใจและยิ้มมีความสุขเมื่อรู้ว่าสร้างพระให้ พ่อเสียชีวิตวันที่ 15 กันยายน 2548 อายุ 81 ปี เกินอายุขัยเฉลี่ยมนุษย์ที่ 75 ปี