EP.847 มหาผีบอก

ผู้ส่งเคสคือ พระลูกชายรูปหนึ่ง ซึ่งรู้สึกใจหายเป็นอย่างยิ่งเมื่อต้องสูญเสียโยมพ่อผู้เป็นที่รักและเคารพอย่างสูงไป ด้วยเหตุนี้ ท่านจึงได้ส่งเคสนี้มายังรายการดีรายการเด็ดเพื่อขอคำตอบเกี่ยวกับชีวิตในปรโลก ท่านได้เข้าวัดพระธรรมกายและได้บวชเป็นธรรมทายาท ซึ่งการบวชครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของท่านอย่างมาก ทำให้ท่านได้มาสู่เส้นทางธรรมอย่างเต็มตัว แม้จะต้องพบกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เช่น บ้านถูกไฟไหม้หลังเข้าวัด แต่ท่านก็ยังคงมุ่งมั่นอยู่ในเส้นทางธรรม และได้ชวนโยมพ่อและครอบครัวเข้าวัด โดยโยมพ่อของท่านได้กลายเป็นผู้นำบุญที่เข้มแข็ง มีความปิติสุขมากกับการชวนคนขึ้นรถมาวัดและติดตั้งจานดาวธรรมกว่า 300 จาน ชีวิตของท่านผู้ส่งเคสเองก็เคยเฉียดตายมาแล้วถึง 2 ครั้งจากการจมน้ำ และในอดีตท่านก็มีความสามารถพิเศษที่น่าเหลือเชื่อ เช่น สามารถบอกหวยได้แม่นในช่วงหนึ่ง และสามารถเก็งข้อสอบบาลีได้แม่นยำอย่างไม่น่าเชื่อหลังจากบวช จนได้รับฉายาว่า "พระมหาผีบอก" นอกจากนี้ท่านยังมีพรสวรรค์ด้านดนตรี การแต่งกลอน แต่งเพลง และมีเสียงไพเราะ แต่ภายหลังที่เข้าใจเรื่องชีวิตและการสร้างบารมีแล้ว ท่านก็ได้ตัดสินใจบวชอุทิศชีวิตอยู่กับคุณครูไม่ใหญ่มาถึง 10 พรรษาแล้ว

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ครอบครัวหนึ่งที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเลย โดยเฉพาะโยมพ่อของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นเพียงข้าราชการตำรวจชั้นผู้น้อย ต้องใช้ชีวิตอย่างกระเบียดกระเสียรและยึดหลักเศรษฐกิจพอเพียงมาโดยตลอด ท่านต้องทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงิน เลี้ยงชีพและครอบครัว นอกจากงานประจำที่เป็นตำรวจแล้ว ท่านยังต้องรับจ้างขับรถแท็กซี่ตอนกลางคืน และรับจ้างเป็นไกด์นำเที่ยวอีกด้วย เงินที่หามาได้อย่างยากลำบากนั้น เพียงพอแค่เป็นค่าสินสอดในการแต่งงานกับโยมแม่

หลังแต่งงาน ชีวิตก็เหมือนต้องมาตั้งต้นศูนย์ใหม่ เพราะครอบครัวไม่มีอะไรเลย แม้แต่บ้านก็ไม่มี ต้องอาศัยบ้านพักข้าราชการตำรวจหลังเล็กๆ เป็นเรือนหอไปก่อน แม้จะลำบากเพียงใด โยมพ่อก็ไม่หวั่น ขอเพียงมีโยมแม่อยู่เคียงข้างก็อุ่นใจแล้ว ยิ่งกว่านั้น เมื่อมีลูกชายที่เป็นภาระเพิ่มขึ้นมาถึง 2 คน เงินเดือนข้าราชการตำรวจก็ยิ่งไม่พอใช้ แม้โยมแม่จะช่วยหารายได้เสริมด้วยการรับจ้างซักรีดก็ตาม

ถึงครอบครัวจะอยู่บนพื้นฐานความไม่ค่อยมี แต่พวกเขาก็มีความฝันร่วมกัน พวกเขาฝันว่าสักวันหนึ่งจะต้องมีบ้านเป็นของตัวเอง บ้านที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักความเข้าใจ ด้วยความฝันนี้เอง ทำให้โยมพ่อตัดสินใจลาออกจากราชการตำรวจ แล้วเดินทางไปทำงานต่างประเทศเพื่อหาเงิน ท่านได้ไปทำงานที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย เรียนทำอาหาร และได้ทำงานในตำแหน่งเชฟ หลังจากนั้น ท่านก็ต้องระหกระเหินเดินทางทำงานในต่างแดนอีกหลายประเทศ เช่น ดูไบ และบาห์เรน โยมพ่อต้องทำงานหนักเช่นนี้นานกว่า 10 ปี โดยส่งเงินกลับมาให้โยมแม่ไม่ขาด

ในที่สุด ครอบครัวก็มีเงินพอที่จะปลูกบ้านในฝันได้ บ้านหลังนี้อาจจะไม่ได้หรูหราอะไรนัก เป็นเพียงบ้านไม้ผสมบ้านปูนหลังเล็กๆ แต่ก็เป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวอย่างยิ่ง เพราะเงินที่ได้มานั้นมาด้วยสัมมาอาชีวะ ประกอบอาชีพสุจริต ตอนนั้นครอบครัวไม่ขาดบ้านแล้ว แต่ยังขาดโยมพ่อที่ยังไม่กลับมาอยู่ด้วยกัน เพราะท่านยังคงทำงานส่งเงินมาเลี้ยงครอบครัว โยมแม่จึงเขียนจดหมายอ้อนวอนให้โยมพ่อกลับมาอยู่เมืองไทย

เมื่อโยมพ่อกลับมาแล้ว ท่านก็ยังต้องหางานทำ ทำให้ท่านต้องจากบ้านในฝันของครอบครัวไปอีกครั้ง เพราะงานที่ท่านไปทำนั้นอยู่ในดินแดนกลางทะเลลึก มองไปรอบๆ ไม่เห็นแผ่นดินเลย ท่านไปเป็นเชฟที่บริษัทขุดเจาะน้ำมันในอ่าวไทยเป็นเวลาถึง 4 ปี จากนั้น ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่า ให้โยมพ่อกลับมาอยู่ด้วยกันดีกว่า แม้จะต้องกลับมายึดอาชีพขับรถรับจ้างก็ตาม เพราะเป็นอาชีพที่ทำให้ท่านได้กลับมาอยู่กับครอบครัว ในช่วงนี้เอง ครอบครัวมีความสุขกันมาก เป็นหลายสิบปีที่ไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้ บ้านหลังนี้จึงเป็นบ้านที่อบอุ่นที่สุดในโลกเลย

แต่ขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ดี โชคร้ายที่สุดก็มาบังเกิดกับครอบครัว บ้านในฝันของพวกเขาก็ถูกไฟไหม้ ทรัพย์สินเงินทองมอดไหม้ไปกับกองไฟ กว่าจะหาทรัพย์สินได้ก็ลำบากมาก เหลือไว้เพียงโครงสร้างบ้านปูนชั้นล่าง ทุกคนในครอบครัวปลอดภัย แต่ปัญหาคือไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน จึงต้องกางมุ้งนอนท่ามกลางซากปรักหักพังที่ยังมีกลิ่นเขม่าควันคลุ้งอยู่ พวกเขาต้องทำงานหนักมาก เก็บเงินค่อยๆ ทยอยซ่อมบ้านเพื่อให้โยมพ่อพออยู่ได้ไปก่อน

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ส่งเคสก็ได้เข้าวัดพระธรรมกายและบวชเป็นธรรมทายาท ท่านได้ชวนโยมพ่อและครอบครัวเข้าวัด และโยมพ่อก็กลายเป็นผู้นำบุญที่เข้มแข็ง จนกระทั่งปลายปี 2548 โยมพ่อล้มป่วยเข้าโรงพยาบาล หมอตรวจพบว่าเป็นมะเร็งตับ มีอาการทรุดหนัก ความดันต่ำ เพ้อ ไข้สูง ช็อก จนหมอบอกให้เตรียมใจเพราะน่าจะไม่รอด ในช่วงที่ใจหายแวบไปนั้น ด้วยความรักและความกตัญญู ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นพระลูกชายจึงได้นั่งสมาธิถือเนสัชชิกังคะแบบไม่นอนเป็นเวลา 7 วันติดต่อกัน และได้นึกอธิษฐานบุญที่บวชพระและบุญทั้งหมดเพื่อช่วยเหลือโยมพ่อ โดยนึกเห็นท่านใสๆ ไว้ที่กลางท้อง น่าแปลกที่โยมพ่อเริ่มทยอยดีขึ้นจนสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ แถมยังมีแรงลงมือทำสเต็กเลี้ยงพระด้วยตัวเองอีกด้วย แต่ช่วงนี้ก็เป็นเพียงเสมือนเปลวเทียนวาบสุดท้ายของโยมพ่อ จากนั้นท่านก็เริ่มทรุด ไม่มีแรงอีก สเต็กมื้อนั้นจึงเป็นสเต็กมื้อสุดท้ายก่อนท่านจะจากโลกนี้ไป ที่น่าแปลกคือท่านไม่ทรมานทุรนทุราย แถมสติสัมปชัญญะยังอยู่ครบ วาระสุดท้ายก่อนจากไป ท่านได้เอาเงินใส่ซอง เขียนซองเอง ทำบุญห้องน้ำ โคมไฟ บันได และถวายกับพระลูกชาย สักครู่ โยมพ่อก็หายใจผิดจังหวะ ผู้ส่งเคสรีบพูดข้างๆ หูท่าน ให้ท่านนึกถึงบุญ นึกถึงมหาปูชนียาจารย์ นึกถึงมหาธรรมกายเจดีย์ จากนั้นท่านก็หายใจแบบนุ่มๆ ลึกๆ ยาวๆ 3 เฮือกสุดท้าย แล้วจากไปอย่างสงบ