EP.860 เจ็บกะด้อกะเดี้ย

ผู้ส่งเคสท่านนี้ได้เข้าวัดเป็นครั้งแรกในวันอาทิตย์ต้นเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2539 หลังจากที่ลูกได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับการสร้างองค์พระประจำตัว หลังจากนั้น ลูกก็ได้มาเป็นอาสาสมัครแผนกธรรมบาล โดยได้มีโอกาสร่วมบุญสร้างพระถวายพระเดชคุณหลวงพ่อธรรมชโย 1 องค์ คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง 1 องค์ คุณพ่อและคุณแม่ ท่านละ 1 องค์ และยังได้ชวนคุณพ่อคุณแม่ของเพื่อนสร้างพระให้เพื่อนที่เสียชีวิต 1 องค์ รวมถึงสร้างพระประจำตัวของลูกเองอีก 1 องค์ด้วย ลูกได้ร่วมบุญทุกๆ บุญของวัดมาโดยตลอด

ผู้ส่งเคสเกิดมาในครอบครัวเกษตรกรรมที่ยากจน ชีวิตวัยเด็กประสบกับเรื่องเจ็บตัวอยู่บ่อยครั้ง ตั้งแต่ 1 ขวบก็ป่วยเป็นโรคคอตีบจนต้องเจาะคอเพื่อผ่าตัด ซึ่งหมอบอกว่าหากมาช้ากว่านี้ก็อาจเสียชีวิตได้ เมื่ออายุ 10 ขวบ ขณะช่วยคุณยายขุดดินกับหลานชายคนอื่น ลูกก้มลงเก็บเศษไม้ บังเอิญหลานชายของน้าเรียกกัน แล้วเอาจอบขุดดินฟันลงไปที่ศีรษะของลูกโดนโดยไม่ได้ตั้งใจ ต้องไปหาหมอถูกเย็บถึง 20 เข็ม ต่อมาเมื่ออายุ 13 ปี ขณะอยู่ในชั่วโมงวิชาปิงปองที่โรงเรียน คุณครูไปช่วยขุดดินข้างรั้วโรงเรียน เมื่อลูกเดินจะข้ามรั้วลวดหนามเก่าๆ ก็สะดุดลวดหนาม ตัวเองกล้าไปชนลวดหนามจนลวดหนามล้มลง และถูกลวดหนามกรีดหน้าแข้งข้างขวาเป็นแผลยาว 10 ซม. ลูกสงสัยว่าทำไมถึงเจ็บตัวบ่อยมาก เจ็บล้วนๆ ไม่ปนอย่างอื่นเลย

พออายุประมาณ 14 ปี ลูกไปทำงานรับจ้างถางหญ้า แต่เกิดอาการเมาจนเจ้าของไร่ให้ไปพักใต้โคนต้นไม้ ต่อมาประมาณ 30 นาที ลูกรู้สึกเหมือนมีคนมาปลุก และบอกว่า "ลุกขึ้น รถจะมาเหยียบ" หลังจากสิ้นเสียงประมาณ 30 วินาที ลูกรู้สึกว่าขาอยู่ใต้เพลารถแล้ว จึงตื่นและตะโกนบอกคนขับรถซึ่งคือเจ้าของไร่ เมื่อเขาได้ยินก็หยุดรถและลงมาดูด้วยความตกใจ แต่ลูกก็ไม่เป็นอะไรมาก แค่ขาถลอกเลือดออกซิบๆ เล็กน้อยเท่านั้น

คุณพ่อของผู้ส่งเคสดื่มสุราสูบบุหรี่มาตั้งแต่ 15 ปี ชอบดื่มเหล้าขาวมาก เวลาไม่เมาจะเป็นคนใจดี มีเหตุผล มีระเบียบวินัย รักความสะอาด ทำอาหารเก่งและอร่อย แต่ถ้าเมาจะกลายเป็นคนละคน โมโหง่าย พูดเสียงดัง เอะอะโวยวาย เวลาลูกทำอะไรช้าหรือไม่ถูกใจ คุณพ่อจะลุกขึ้นมาตบหัวของลูกอย่างแรง โดนที่หัวเรื่อยๆ จนหัวขมำ ลูกๆ ทุกคนของพ่อจะโดนคล้ายๆ กัน เวลาที่พ่ออยากดื่มเหล้า มักจะให้ลูกๆ ไปซื้อให้ ถ้าใครไม่ไปซื้อก็จะถูกคุณพ่อเอาหางกระเบนตีจนแสบผิวหนัง เลือดไหลซิบๆ หรือตีจนกว่าจะไปซื้อ ผู้ส่งเคสก็เคยโดนตีแบบนี้ทั้งๆ ที่ไม่อยากไปซื้อเหล้าให้

คุณพ่อเมาแล้วก็จะทะเลาะกับคุณแม่ทุกวัน ถึงขั้นทำร้ายร่างกาย แต่คุณแม่สู้พ่อ หยิบทุกอย่างที่อยู่ใกล้ตัวมาเป็นอาวุธป้องกันตัว เช่น ไม้ตีพริก มีดถางหญ้า ไม้ขัดหม้อ มีดอีโต้ คุณพ่อก็ถูกตีหัวแตก เย็บไปหลายเข็มเหมือนกัน พอคุณพ่อเห็นคุณแม่เป็นนักสู้ ถืออาวุธมาก็ไม่กล้าทำร้าย เลยหาที่ลงมาลงที่ลูกแทน ผู้ส่งเคสจึงต้องปกป้องตัวเองด้วยการยกแขนปัดป้อง คุณพ่อเมามากยังไม่หายโมโห ลูกจะนอนบนบ้านไม่ได้ ต้องแอบไปนอนที่ใต้ถุนบ้านที่เป็นพื้นดิน ลูกต้องทนถูกยุงกัดเป็นประจำ ต้องรอจนกว่าคุณพ่อนอนหลับจึงจะขึ้นไปนอนบนบ้านได้ บางครั้งต้องนอนฟังคุณพ่อโวยวายเกือบทั้งคืน คนในบ้านแทบไม่ได้หลับได้นอน เป็นอย่างนี้จนลูกหลับไปที่ใต้ถุนบ้านจนถึงเช้าเป็นประจำ

ต่อมาปี พ.ศ. 2542 คุณพ่อป่วยเป็นอัมพฤกษ์เบาหวาน แต่ก็ยังคงดื่มเหล้าเป็นประจำ ใครห้ามก็ไม่ฟัง ปี พ.ศ. 2544 คุณพ่อเลิกดื่มเหล้า แต่อาการป่วยกลับมากขึ้นและได้เสียชีวิตลงในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544 อายุ 64 ปี

เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งของผู้ส่งเคสมีนิสัยคล้ายผู้ชาย ใจร้อน วู่วาม เมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผู้ชายคนหนึ่งมาหลงรักเธอ แต่ผู้ชายคนนี้มีภรรยาและลูกแล้ว เพื่อนของผู้ส่งเคสไม่ได้มีใจให้เขา ผู้ชายคนนี้จึงพาเพื่อนมาจับตัวเพื่อนของผู้ส่งเคสไปที่จังหวัดระยอง แล้วจับเธอกรอกยาพิษฆ่าตาย และนำร่างไปทิ้งในป่า จนทางบ้านไปค้นหาจึงพบศพ ต่อมา ผู้ชายที่ลักพาตัวเพื่อนของผู้ส่งเคสไปก็ไปกรอกยาพิษกินยาตายตามไปในเวลาต่อมา

ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสรับบุญอยู่ที่ศูนย์การศึกษาเขาแก้วเสด็จ มาตั้งแต่ยุคบุกเบิกปี พ.ศ. 2544 ช่วงนั้นลำบากมาก อากาศร้อนและแห้งแล้ง ต้องใช้เครื่องปั่นไฟซื้อน้ำดื่ม น้ำใช้ตักจากสระ น้ำขุ่นต้องใช้สารส้มแกว่งก่อนอาบหรือซักผ้า ที่พักเป็นกระท่อมฝาเปิด 4 ด้าน ฝนตกเปียก เป็นอยู่แบบนี้ 3 เดือน ทำให้ลูกนึกถึงการสร้างวัดพระธรรมกายยุคแรกๆ และมีกำลังใจฟันฝ่าอุปสรรคจนถึงปัจจุบัน

ที่เขาแก้วเสด็จ ในช่วงหน้าหนาวเดือนพฤศจิกายน หญ้าแห้งเกิดไฟป่าทุกปี วันหนึ่งสามเณรรูปหนึ่งได้ยินประกาศว่าไฟไหม้ที่ภูเขา ขอสามเณรไปช่วยดับไฟ สามเณรจึงวิ่งขึ้นรถพร้อมหมู่คณะ พอไปถึงบริเวณที่ไฟไหม้ พระภิกษุสามเณรช่วยกันดับไฟ สามเณรเห็นจุดใหญ่มีคนดับมากแล้วจึงเดินไปดับเดี่ยวอยู่ด้านบนภูเขา ขณะกำลังดับ ไฟก็ลุกโหมขึ้นรอบๆ สามเณรคิดว่าจะวิ่งหนีขึ้นเขาแต่ไม่มีแรง จึงตัดสินใจวิ่งฝ่าเปลวเพลิง ขณะวิ่งออกมา รองเท้าหลุด ทำให้สามเณรต้องวิ่งเหยียบถ่านเพลิงแดงๆ มองมาที่ขาที่รู้สึกร้อนและแสบมาก สามเณรพยายามปฐมพยาบาลเบื้องต้นโดยหาดินกลบเท้า แล้วใช้เท้าตะกุยพื้นดิน ทำให้หนังที่ฝ่าเท้าหลุดออกมา มีอาการปวดแสบปวดร้อนมาก เดินต่อไม่ไหวจึงมองหาที่นั่งพัก เห็นก้อนหินก้อนหนึ่ง แต่นั่งลงไปก้อนหินก็ร้อน ทำให้ก้นพอง ถึงกับใช้มือทั้ง 2 ข้างยันตัวขึ้น ปรากฏว่ามือพองอีก สามเณรจึงเหลือปากอยู่ จึงใช้ปากตะโกนขอความช่วยเหลือ ต่อมาถูกนำส่งโรงพยาบาล ผ่าตัดถึง 7 ครั้ง ครั้งแรกหมอเอาเนื้อที่ถูกไฟไหม้จนสุกออก คีบเอาเศษถ่านที่ติดอยู่ที่ฝ่าเท้าออก ต่อๆ มาหมอจะตัดเนื้อเยื่อที่สุกออก ทำให้ได้รับความทุกข์ทรมาน พักรักษาตัวที่โรงพยาบาลนานถึง 3 เดือน

เขาแก้วเสด็จมีตำนานเล่าว่าทุกวันพระขึ้น 15 ค่ำ จะมีดวงไฟกลมๆ สว่างๆ ลอยไปลอยมา แม้เจ้าภาพบางรายที่มาพักข้างศูนย์ฯ ก็เคยเห็น จึงตั้งชื่อสถานที่นี้ว่าเขาแก้วเสด็จ