EP.670 นักสร้างบารมีผู้ไม่มีเงื่อนไข

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยากว่า 20 ปี เป็นชาวจังหวัดลำพูนโดยกำเนิด หลังเรียนจบได้ย้ายตามสามีซึ่งเป็นข้าราชการ สามีมีตำแหน่งก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ปลัดอำเภอจนถึงอธิบดี การย้ายตามสามีทำให้ผู้ส่งเคสมีโอกาสศึกษาธรรมะและฝึกสมาธิหลายสำนัก จนมีประสบการณ์ความสว่าง แม้ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนจากสำนักอื่น แต่เมื่อได้อ่านหนังสือสวดมนต์ของวัดพระธรรมกายก็รู้สึกสนใจมาก จึงตัดสินใจขับรถมาวัดและประทับใจมากตั้งแต่นั้นมา

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นจากการย้ายถิ่นฐานตามสามีซึ่งรับราชการ การได้ไปอยู่ในหลายจังหวัดทำให้ผู้ส่งเคสมีโอกาสศึกษาธรรมะและฝึกสมาธิจากหลากหลายสำนัก การฝึกฝนทำให้มีประสบการณ์ภายในคือรู้สึกตัวหาย ลมหายใจหาย และเกิดความสว่างขึ้น แต่ผู้ส่งเคสก็ยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจนว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป จนกระทั่งได้เห็นหนังสือสวดมนต์ของวัดพระธรรมกายโดยบังเอิญและได้หยิบมาอ่าน เนื้อหาในหนังสือโดยเฉพาะวิธีนั่งสมาธิทำให้ผู้ส่งเคสสนใจอย่างมาก จึงตัดสินใจเดินทางมาที่วัดพระธรรมกาย เมื่อได้เห็นวัดแล้วก็รู้สึกชอบและประทับใจมาก จึงได้มาวัดเป็นประจำตั้งแต่นั้นมา ต่อมา วัดได้เผชิญกับปัญหาใหญ่คือเรื่องชาวนา ผู้ส่งเคสอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่แรกเห็นว่าวัดถูกรังแก ต่างจากที่มีการลงข่าวว่าวัดรังแกชาวนา ด้วยความรู้สึกอยากจะช่วยวัด ผู้ส่งเคสจึงตั้งจิตอธิษฐานเพียงประการเดียวคือขอให้สามีย้ายมาเป็นนายอำเภอคลองหลวง ไม่ได้อธิษฐานขอให้รวยหรือเป็นใหญ่เป็นโตอย่างอื่นเลย อธิษฐานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดคำอธิษฐานก็เป็นจริง สามีได้ย้ายมาเป็นนายอำเภอคลองหลวง เมื่อสามีมาถึงก็ได้เข้าตรวจสอบวัดด้วยตนเองอย่างละเอียด ได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ของพระในกุฏิที่เรียบง่าย ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างทีวีหรือตู้เย็น และการตรวจสอบใต้โบสถ์ก็ไม่พบอาวุธหรือการซ่องสุมกำลังคนตามที่ถูกกล่าวหา แต่พบเพียงเครื่องอัฐบริขาร สามียังได้ตรวจสอบเรื่องกฎหมายการเช่านา พบว่าวัดได้ปฏิบัติตามอย่างถูกต้อง โดยแจ้งผู้เช่าทราบว่าจะเลิกสัญญาเช่าและรอถึง 7 ปี แต่ชาวบ้านเหล่านั้นกลับถูกจ้างวานและยุยงให้มาทำลายทรัพย์สินวัด เช่น ทุบทำลายพระพุทธรูป เผากุฏิ จนมีพระเณรต้องเสียชีวิตหากหนีไม่ทัน ถอนสระบัวและจับปลาไป ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในขณะที่วัดกลับถูกกล่าวหาว่ารังแกชาวบ้าน สื่อบางส่วนก็เสนอข่าวในลักษณะที่ไม่เป็นธรรม แม้ในวันทอดกฐินของวัดก็มีชาวบ้านถือคบเพลิงวิ่งเข้ามาเผาหลังคากุฏิ ต่อมาก็มีชาวบ้านหลายร้อยคนมารื้อถอนสระบัว จับปลาในวัดไปปิ้งกินแก้มเหล้าอย่างไม่เกรงใจในเขตวัด ผู้ส่งเคสและสามีทนไม่ไหว อยากจะตอบโต้ แต่ได้รับการห้ามปรามจากหลวงพ่อทัตตะ (ปัจจุบันคือพระภาวนาิริยคุณ) ไม่ให้ทำเช่นนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการผูกเวรและไม่ให้เรื่องบานปลายไปกว่านี้ ทั้งสองคนรู้สึกสลดใจและเห็นว่าเรื่องนี้ไม่เป็นธรรมอย่างยิ่ง ยิ่งเล่าก็ยิ่งสงสารวัดที่ถูกเข้าใจผิดอย่างรุนแรงและได้รับความเสียหายจากข่าวมาตลอด ข่าวโจมตีวัดก่อน แล้วก็โจมตีคุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคสไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น วัดทำอะไรผิด สามีและผู้ส่งเคสพยายามแก้ไขปัญหา จัดการให้ทุกฝ่ายได้รับความเป็นธรรม ชี้แจง แก้ไขข่าว และเจรจากับชาวบ้าน นักข่าวที่มาดูเหตุการณ์ด้วยตนเองก็ได้ลงข่าวแก้ไขให้ แต่ลงด้วยตัวอักษรเล็กมาก ทำให้คนส่วนใหญ่ยังคงเข้าใจผิดเกี่ยวกับวัดพระธรรมกายตั้งแต่นั้นมา ในช่วงเวลาที่วัดเผชิญวิกฤต ไม่มีใครกล้ามาใส่บาตร ข้าราชการก็ไม่สนใจ สามีในฐานะนายอำเภอและผู้ส่งเคสในฐานะภรรยานายอำเภอ จึงตั้งตนเป็นแบบอย่างออกมาตักบาตร ขอให้ข้าราชการและลูกน้องมาร่วมตักบาตรด้วยกัน ในครั้งนั้น หลวงพ่อทัตตะได้นำพระกว่า 100 รูป บิณฑบาตผ่านหน้าบ้านพวกเขาทุกวันเป็นเวลา 3 เดือน พวกเขาใส่บาตรไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียวตลอด 3 เดือนนี้ ช่วงชีวิตนั้นผู้ส่งเคสมีความสุขมากที่ได้ตักบาตรพระจำนวนมากเช่นนี้ รู้สึกปลื้มปีติที่สุดและจดจำได้ถึงทุกวันนี้ หลังจากนั้น สามีของผู้ส่งเคสก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ต้องย้ายไปรับราชการในหลายจังหวัด ทั้งเป็นผู้อำนวยการกอง รองผู้ว่าฯ และได้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดศรีสะเกษ ผู้ส่งเคสก็ย้ายตามและได้รับแต่งตั้งเป็นนายกเหล่ากาชาด แม้จะอยู่ไกลถึงศรีสะเกษ ผู้ส่งเคสก็ยังคงทำบุญกับวัดพระธรรมกายเสมอ จัดรถพาข้าราชการมาวัดพระธรรมกายเป็นประจำทุกเดือน และยังช่วยฟื้นฟูวัดสาขาในจังหวัดศรีสะเกษ จัดตั้งศูนย์กัลยาณมิตร อบรมพระสังฆาธิการ เปิดโรงเรียนปริยัติ และเผยแผ่ธรรมะทางวิทยุ ทำทุกอย่างที่เป็นหนทางแห่งบุญ เพราะรู้ว่าเกิดมาสร้างบารมี ที่จังหวัดศรีสะเกษ ได้เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่จากพายุ เกือบทั้งจังหวัดถูกน้ำท่วม ชาวบ้านหลายแสนคนเดือดร้อนหนัก ผู้ส่งเคสและสามีต้องทำงานช่วยเหลืออย่างหนักทุกวันนานกว่า 2 เดือน ทั้งแจกถุงยังชีพ วางแผนงาน และใช้เฮลิคอปเตอร์ เรือ รถสะเทินน้ำสะเทินบกช่วยเหลือชาวบ้านที่ติดอยู่บนหลังคาและยอดไม้ ต่อมาสามีย้ายมาเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ ที่นั่นก็เกิดเหตุน้ำป่าไหลหลากท่วมอีกครั้ง สร้างความเสียหายอย่างหนักจากบ้านเรือนพังและภูเขาถล่มทับบ้าน ผู้ส่งเคสและสามีก็ต้องช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างหนักอีกเช่นเคย ผู้ส่งเคสยังได้เล่าเรื่องคุณแม่สามีซึ่งเป็นคนใจบุญ ตักบาตรทุกวัน แต่ป่วยเป็นอัมพาตนานถึง 8 ปี หลังจากการปล่อยนกที่เลี้ยงไว้ อาการป่วยก็หายเป็นปกติ ท่านมีชีวิตอยู่ต่อมาอีกหลายปีก่อนเสียชีวิตวัย 70 ปี เล่าถึงคุณตาที่เป็นผู้นำหมู่บ้าน ใจดีเหมือนพระเวสสันดร แต่ตอนหนุ่มชอบล่าสัตว์ ท่านเสียชีวิตด้วยอาการสำลักอาหารเมื่ออายุ 65 ปี เล่าถึงคุณยายที่ขยันทำงานไม่หยุด เป็นแบบอย่างที่ถ่ายทอดมาถึงผู้ส่งเคส คุณยายเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งที่ลิ้น จากประสบการณ์และเรื่องราวของคนรอบข้าง ทำให้ผู้ส่งเคสมีคำถามมากมายเกี่ยวกับสาเหตุเบื้องหลังของเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น