EP.697 เด็กหญิงภูเขา

ผู้ส่งเคส ชื่อ เด็กหญิงภูเขา ปัจจุบันอายุ 16 ปี เธอเป็นคนลาว เข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ เมื่ออายุ 14 ปี หลังเรียนจบชั้น ม.3 เนื่องจากครอบครัวไม่มีเงินเรียนต่อ เธอต้องจากบ้านนาที่ประเทศลาวมา โดยมีคุณแม่เดินมาส่งที่ริมแม่น้ำโขง ไม่มีอะไรติดตัวมานอกจากเสื้อผ้าชุดเดียวที่สวมใส่ ชีวิตที่ผ่านมาของคุณแม่ก็ลำบาก ตั้งแต่เด็กๆ ถูกครอบครัวอื่นนำไปเลี้ยงเป็นคนรับใช้ คุณพ่อของผู้ส่งเคสมีอาชีพเกษตรกร สูบบุหรี่ ดื่มเหล้าเป็นประจำ ครอบครัวมีพี่น้องทั้งหมด 6 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 4 เธอตัวเล็กกว่าใครๆ ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด สูงเพียง 143 ซม. น้ำหนัก 35 กก. แต่ร่างกายแข็งแรงดีมาก เดิมพี่สาวคนโตเข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ และส่งเงินให้แม่ แต่หลังจากมีครอบครัวก็หยุดส่ง ทำให้ภาระตกมาอยู่ที่ผู้ส่งเคส เธอเดินทางจากลาวข้ามแม่น้ำโขงอย่างทุลักทุเล มาพักค้างคืนฝั่งไทย ก่อนจะเดินทางต่อมาถึงกรุงเทพฯ และได้เข้าทำงานเป็นคนรับใช้ (แจ๋ว) ในเวลาต่อมา เธอได้ย้ายมาอยู่กับครอบครัวใหม่ที่เป็นครอบครัวธรรมกาย ทำให้มีโอกาสได้รู้จักกฎแห่งกรรมและวัดพระธรรมกาย เธอได้เข้าเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และรู้สึกอบอุ่นที่นี่ เธอได้ทำหน้าที่ยุวชนต้อนรับ ได้ไปวัด เห็นความสวยงามของวัดและมหาธรรมกาย ได้ทำงานอาสาสมัคร มีเพื่อน และไม่เคยถูกดุด่าเหมือนที่ผ่านมา เธอรักการทำบุญ ไปวัด และรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคย

เรื่องราวเริ่มต้นจากการที่ ผู้ส่งเคส ซึ่งปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านมิตรภาพ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวธรรมกาย ได้รวมกับเพื่อนอีก 2 คน ส่งเรื่องราวมาเพื่อขอความเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคสเป็นเด็กหญิงจากประเทศลาว มีชื่อว่า ภูเขา แม้ชื่อจะยิ่งใหญ่ แต่ตัวเธอกลับเล็กกว่าพี่น้องทุกคน สูงเพียง 143 ซม. และหนักแค่ 35 กก. ขณะอายุ 16 ปี ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีอาชีพเกษตรกร คุณแม่ของเธอมีชีวิตที่ลำบากตั้งแต่เด็ก เพราะต้องไปอยู่กับครอบครัวอื่นในฐานะคนรับใช้ตั้งแต่ยังเล็ก คุณพ่อของเธอดื่มเหล้า สูบบุหรี่เป็นประจำ บางครั้งก็มีผู้หญิงอื่นมาหา ซึ่งคุณแม่ก็ต้องอดทน แม้จะมีปัญหาเรื่องดื่มและผู้หญิง แต่คุณพ่อก็ไม่เคยทะเลาะตอบโต้เมื่อคุณแม่บ่น ทำให้สถานการณ์ไม่บานปลาย ผู้ส่งเคสกำลังพยายามเป็นกัลยาณมิตรให้คุณพ่อเลิกเหล้าและบุหรี่ เมื่อผู้ส่งเคสเรียนจบ ม.3 ตอนอายุ 14 ปี ก็ต้องหยุดเรียนกลางคันเพราะครอบครัวไม่มีเงินเรียนต่อ คุณแม่จึงให้เธอเข้ามาหางานทำที่กรุงเทพฯ เช่นเดียวกับพี่สาวคนโตที่มากรุงเทพฯ ก่อนแล้ว แต่พี่สาวหยุดส่งเงินกลับบ้านหลังแต่งงาน ทำให้ผู้ส่งเคสต้องรับภาระดูแลคุณแม่

การเดินทางมากรุงเทพฯ ของผู้ส่งเคสเต็มไปด้วยความยากลำบาก เธอจากบ้านมาพร้อมเสื้อผ้าชุดเดียว ข้ามแม่น้ำโขง พักค้างคืนริมน้ำฝั่งไทย แล้วเดินทางต่อด้วยรถกระบะและรถยนต์โดยสารมาถึงกรุงเทพฯ ในตอนดึก นายหน้าจัดหางานได้พาเธอไปส่งที่บ้านนายจ้างคนแรก ซึ่งเธอทราบทันทีว่าต้องทำหน้าที่คนรับใช้หรือ แจ๋ว ครอบครัวแรกนี้มี 4 คน เธอต้องทำงานบ้านทุกอย่างและเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ทำงานเสร็จช้ากว่าคนอื่น ต้องกินข้าวทีหลัง ลูกๆ ของนายจ้างมักแกล้งทำให้เธอเสียใจจนต้องแอบร้องไห้บ่อยๆ นายจ้างผู้ชายมีนิสัยดุด่าและทำร้ายคนรับใช้ บางครั้งลงมือทำร้ายด้วย แม้แต่พี่สาวแท้ๆ ของนายจ้างผู้ชายที่มาเป็นแม่ครัวใหม่ก็ยังถูกปฏิบัติเหมือนคนรับใช้ ต้องพักห้องเช่าและเดินทางมาทำงาน

เมื่อนายจ้างคนแรกจะย้ายไปเชียงใหม่ ผู้ส่งเคสไม่ได้ติดตามไปด้วย เพราะมีพี่คนหนึ่งจัดหางานใหม่ไว้ให้แล้ว เธอจึงได้ย้ายมาอยู่กับครอบครัวที่สอง และได้ทำหน้าที่ แจ๋ว อีกครั้ง แต่บ้านหลังนี้แตกต่างจากหลังแรกมาก เจ้าของบ้านชอบเข้าวัดและใจดี มีสมาชิกในครอบครัว 3 คน ที่นี่เองที่ผู้ส่งเคสได้รู้จัก DMC ที่เปิดอยู่เกือบตลอดเวลา ทำให้เธอได้เรียนรู้ธรรมะ ได้ยินเสียงสวดมนต์เช้าเย็น และได้เข้าเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เธอรู้สึกอบอุ่นและดีใจที่ได้ยินภาษาลาวบนจอ DMC

ผู้ส่งเคสรู้สึกปลื้มปีติและมีความสุขมากจากการได้มาอยู่ที่นี่ ได้ทำหน้าที่ยุวชนต้อนรับหลวงพ่อ ได้ไปวัด เห็นความงดงามและยิ่งใหญ่ ได้ทำบุญ ได้เพื่อนใหม่ และไม่เคยถูกดุด่าเลย ทุกคนดีกับเธอ เธอรู้สึกว่าได้อยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยและอบอุ่น รักการทำบุญและไปวัด ไม่เคยพลาดบุญเดียว เธอปลื้มใจมากที่ได้ร่วมหล่อองค์พระ และมั่นใจว่าหลวงพ่อต้องเห็นเธอ

นอกจากผู้ส่งเคส ที่บ้านมิตรภาพแห่งนี้ยังมีเพื่อนๆ อีกหลายคน หนึ่งในนั้นคือ แฟนของพี่ชายเจ้าของบ้าน ซึ่งเป็นคนหนองคาย ทำงานโรงงานวันละ 12 ชั่วโมง ทำให้สุขภาพไม่แข็งแรง เธอชอบทำบุญ ไปวัด ได้มารู้จักวัดพระธรรมกายผ่านแฟน และรู้สึกว่าที่นี่คือที่ที่ตามหา ทั้งสองคนตัดสินใจมาอยู่ด้วยกันที่บ้านมิตรภาพ โดยที่ยังไม่ได้แต่งงานกัน แม้ทั้งคู่จะถือศีล 5 แต่ก็มีคำถามเรื่องการอยู่ก่อนแต่ง และเธอยังมีความคิดที่จะลาออกจากงานโรงงานเพื่อมาทำธุรกิจของตัวเอง จะได้มีเวลาสร้างบุญมากขึ้น

อีกคนคือ พี่จากจังหวัดกาฬสินธุ์ คุณแม่ของเธอถูกคุณพ่อทำร้ายร่างกายอย่างหนักตั้งแต่ตอนตั้งท้อง เพราะทะเลาะกันเรื่องที่แม่อยากไปทำงานเป็นหมอนวด หลังคลอด คุณแม่ก็หนีออกจากโรงพยาบาล ทิ้งเธอไว้ คุณย่ามารับไปเลี้ยง ส่วนคุณพ่อก็ไม่สนใจ ดื่มเหล้า เล่นการพนัน และห้ามไม่ให้ใครไปหาแม่ เมื่อโตขึ้น เธอได้มาอยู่กับคุณพ่อที่กรุงเทพฯ และได้ไปอาศัยอยู่กับทอมคนหนึ่ง แต่ก็มีเรื่องทะเลาะวิวาทกันบ่อยๆ จนกระทั่งได้พบกับแฟนคนปัจจุบัน ซึ่งช่วยให้เธอพ้นจากทอมคนนั้น เธอตั้งท้องกับแฟนคนปัจจุบัน เจ้าของบ้านมิตรภาพ (ซึ่งเป็นผู้หญิง) ได้ให้กำลังใจไม่ให้ทำแท้ง และบอกว่าจะช่วยเลี้ยง และยังให้แฟนของเธอมาร่วมทำงานที่บ้านด้วย ตอนนี้ลูกอายุประมาณ 2 เดือน และเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน พี่คนนี้มีคำถามเกี่ยวกับวิบากกรรมของแม่และการถูกทิ้ง

ผู้ส่งเคสได้กล่าวว่า คนที่อยู่ในบ้านมิตรภาพแห่งนี้ ต่างคนต่างต้องจากบ้านเดิมมาทั้งนั้น แม้แต่เจ้าของบ้านก็ไม่ใช่คนพื้นถิ่น ต่างคนต่างมาดูแลกันเอง อยู่ร่วมกันในบุญอย่างมีความสุข โดยไม่มีผู้ใหญ่คอยบ่นคอยว่า เธอสงสัยว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น และถามเกี่ยวกับบุญกรรมที่ทำให้มาอยู่ร่วมกัน ผู้ส่งเคสเองแม้เรียนจบแค่ ม.3 แต่มีศรัทธา อยากทำงานที่วัด และสุดท้าย ผู้ส่งเคสได้สอบถามเกี่ยวกับบุญบารมีในอดีตของตัวเธอเอง แฟนพี่ชายเจ้าของบ้าน และพี่จากกาฬสินธุ์ ที่เคยสร้างมากับหมู่คณะ